Że długo nie piszę?
Ech, a czym jest te kilka dni milczenia wobec wieczności?
Nie piszę, bo wpadłam w poważny konflikt z czasem, muszę rozwiązać go metodami pokojowymi, by uniknąć rozlewu krwi, dodam że głównie mojej krwi. Ale życie idzie dalej razem ze mną, staram się dotrzymać mu szybkiego kroku.
Dziś nareszcie doszłam z nim do soboty, wstałam naprawdę rano i niesiona wiosennym zapałem-sprzątam. Przyszła Zuzia, moja nowa sprzątająco-prasująca pomoc i szalejemy- ona z oknami, a ja z moim zakurzonym, łososiowym szkłem.
Dupcia mi się kręci przy Maroon 5, to są pożytki z bycia matką trzynastolatki, inaczej nigdy nie przyszłaby mi do głowy myśl, by kupić ich płytę „Hands all over”, nie miałabym pojęcia, że przy ich muzyce szkło myje się samo, a humor oscyluje w górnych granicach normy.
A skąd wzięła się Zuzia? Historia zatoczyła małe kółeczko.
Trzynaście lat temu, gdy byłam w ciąży z Gusią, zaczęłam szukać opiekunki.
Miałam przed sobą przykrą konieczność zdania egzaminu zawodowego, wiedziałam, że sama nie dam sobie rady, a na Nemo jak zwykle liczyć nie będę mogła.
I wtedy pojawiła się Pani Zosia, to było prawdziwe zrządzenie losu.
Uczyłam się po 12-cie godzin dziennie, a ona pomagała mi w opiece nad Gusią od dnia jej narodzin, pokochała ją jak córkę, Guśka szalała z radości na jej widok. Miałam do niej bezwzględne zaufanie, Gusia czasem u niej nocowała, wyjeżdżały razem na wakacje, znałam jej rodzinę.
Zosia miała dwóch synów i męża Beznadzieja. W jednym z synów, zdolnym i inteligentnym pokładała wielkie nadzieje, liceum, studia, ale on wolał inne życie, siedzi gdzieś teraz w więzieniu gdzieś w Polsce. Drugi syn był moim ulubieńcem, zawsze w cieniu tego pierwszego, był dobrym synkiem, a teraz wyrósł na porządnego mężczyznę.
Po czterech latach musiałam z bólem serca zwolnić Zosię z pracy, bo nie wytrzymując problemów z mężem
i starszym synusiem zaczęła pić. Uzależniła się bardzo szybko, nie mogłam już powierzyć jej dziecka.
Zatrudniłam po niej kobietę-konia, jak skończyła się jej kariera w moim domu, to wiecie.
Z Zosią od czasu do czasu miałam kontakt, gdy trzeźwiała to przychodziła do mnie i płakała nad swoim życiem. Do końca zakochana w Gusi, dwa lata temu trafiła do szpitala z niewydolnością wątroby i zmarła. Byłam wtedy z dziećmi w Londynie, nie byłam na jej pogrzebie. Beznadziej zaraz znalazł sobie pocieszenie i wspólnie z tym pocieszeniem pije, pogrążając się coraz bardziej, a młodszy syn znalazł fajną dziewczynę, ożenił się, wszedł do jej rodziny i odciął się od toksycznych relacji z ojcem i bratem kryminalistą.
Od czasu do czasu odzywał się do mnie, przyszedł pochwalić się żoną i synkiem, miło było na niego patrzeć. Nie uczył się niestety, finansowo ledwo dyszą, ale obydwoje są bardzo pracowici i mają w sobie zapał do życia.
Jego żona to właśnie Zuzia, młoda dziewczyna, miła i pogodna, własnie patrzę na nią, jak kończy myć okna w salonie, od czasu do czasu coś tam sobie pogadamy, muzyka wibruje w powietrzu, wiosna włazi przez okno, Zośka patrzy na nas z góry i na pewno jest zadowolona.
Plany na sobotę mam cudowne- kilka godzin relaksującego sprzątania, potem zrobię dobry obiad
i wyfruwam z domu za Kraków do moich przyjaciół, urodził im się Franek, trzeba to uczcić!
Wiosna, wiosna, cudowna wiosna, wypuszczam pąki, za chwilę zacznę kwitnąć, czuję to odrodzenie każdą komórką.
Miłej soboty!
Li.
PS. I zdarzył się cud! Od dziś mam światło w toalecie.
Przyszedł elektryk i po 15-tu miesiącach nastąpił koniec z intymnym, sączącym się przez matowe szklane drzwi światłem z łazienki.
Wreszcie będzie można w spokoju poczytać… :)
Opublikował/a leelilee 
Sekrecje i niedyskrety 