Sekrecje i niedyskrety

na całej linii z tym moim pisaniem, a przecież sono piena, jestem pełna!!! Pełna opowieści, żarcików, śmiesznych sytuacji, nieprawdopodobnych sytuacji, czasem myślę, że śnię, że to nie jest możliwe, że moje marzenie to moja imaginacja, trwam w bezustannym zachwycie, coraz lepiej mówię po włosku, wchodzę w moje miasteczko tak gładko jak tiramisu w barze Charleston w Marinie wchodzi w moje usta. A jaka tam jest kawa! Latam do Kalabrii mniej więcej co dwa-trzy tygodnie, niby pilnować remontu, ale tak naprawdę, by po prostu tam być. Chłonę, chłonę i zwyczajnie się cieszę. Poznaję coraz więcej ludzi. Wrastam.

Nie pisałam jeszcze o Rinie, mojej włoskiej przyjaciółce. Myślę, że tak mogę ją nazwać, bo jej poziom życzliwości dla mnie i odczuwalnej miłości jest grubo powyżej skali przyjaźni. To od Riny kupiłam mój drugi dom, jest moją bezpośrednią sąsiadką. Jest to sąsiedztwo niezwykle życzliwe i niezwykle… trudno znaleźć dobre słowo… ciekawskie? Rina musi wiedzieć wszystko, więc ćwiczę na niej swój włoski, a ona cierpliwie mnie poprawia. Ale również i dzięki mnie i moim przyjaciołom, życie Riny zmieniło się diametralnie- ze spokojnej i nieco samotnej egzystencji(nie wyszła za mąż, nie ma dzieci) wpadła w wir wydarzeń, nowych znajomości, pilnowania muratori, częstych wyjazdów, przywożonego specjalnie dla niej białego sera, makowca i maseczek Bielendy, których stałą się wielką admiratorką. W dodatku jej znaczenie w miasteczku poszło zauważalnie w górę, bo tylko ona wydziela plotki na temat swojej polacca. Ma to wszystko dobre strony -kilka dni temu karmiłam koty i odłożyłam na bok swój wielki (1,2 litra:) stalowy kubek z herbatką miętową (tylko to mnie chłodzi w te upały). Włosi są naprawdę zdziwieni poziomem mojego herbatkowania, a ja wprowadzam nowe zwyczaje przywożąc Rinie najlepsze herbatki Herbapolu. Potem pojechałam na plażę i kubek zostawiłam na murku. Ktoś wiedział, że w tej sprawie trzeba zadzwonić do Riny i jej to powiedzieć, więc zanim zorientowałam się, że nie mam kubka i do niej napisałam, dostałam wiadomość, że kubek już ma. Czy to nie jest piękne?

Stan robót remontowych jest taki: instalacja elektryczna jest wymieniona na nową i została znacznie rozbudowana, wszystkie rury wodno-kanalizacyjne są wymienione, wszystkie dziury zamurowane, podłogi na tarasach i w kuchni położone (innych nie zmieniam), od poniedziałku zaczyna się tworzenie nowej łazienki, czekam niecierpliwie na płytki na ścianę w kuchni, są piękne! Mam tylko zdjęcie ze strony katalogu, ecco:

Podłoga jest bardzo spokojna, chciałam by to płytki wyszły na pierwszy plan.

W ubiegły weekend poleciała ze mną Gusia ze swoim chłopakiem. To był jej pierwszy raz od lutego, wtedy nie złapała bakcyla, była nawet trochę przerażona, a teraz się zakochała, Kalabria nią zawładnęła, nasze miasteczko pokazało swoje najlepsze strony z wakacyjną restauracją, kolorami i atmosferą. Woda w Morzu Jońskim była tak ciepła, że nie chciało się z niej wychodzić. Plaże były puste, słychać było tylko fale, „inwestujemy” w sprzęt plażowy, w cudowne wygodne leżaki, namiocik, parasol i buty do wody.

I co innego mogę powiedzieć? Jest mi ciężko w Krakowie, lekko w Kalabrii, średnia wychodzi taka sobie. Ale warto wspinać się na wyżyny szczęścia, nawet jak potem z hukiem leci się w dół. Kupując więc kolejny bilet do szczęścia, zaciskam zęby i…

Li

którego sama się boję: mam zamiar wypożyczyć auto dostawcze, zapakować je pod dach i pojechać nim do Kalabrii. To będzie lepszy pomysł niż jazda moim autem. Chyba?

Weekend minął mi za szybko. I na czynnościach, na które szkoda życia, ale trzeba je robić, bo inaczej życie robi się nieznośne. Taka życiowa pętla, na biegu po której mija życie. Trzeba więc robić wszystko, by doczepić do niej małe pętelki, takie szydełkowe oczka, które spowolnią bieg na głównej bieżni, ubogacą, ukolorowią, dadzą oddech, skierują oczy w dal. Tak chcę żyć, wędrować przez swoje pętelki, spacerem, bez zadyszki, z refleksją. Chcę mieć czas, by się napatrzeć.

Li

zajętości dołożyłam sobie największą- remont w moim kalabryjskim domku. Tak- domku, domeczku, tylko tak o nim myślę i zawsze z największą czułością.

Wielka demolka i prucie wnętrzności zaczęło się w poniedziałek, 25 maja 2026 roku. Chcę zapamiętać tę datę. Stałam w pyle i hałasie i byłam szczęśliwa. Remont zrobił się poważny i bez pardonu, powiadam Wam. U mnie nie ma półśrodków, wymieniam całą instalację elektryczną, pamiętającą lata siedemdziesiąte, dorabiam gniazdka, włączniki, kinkiety, wymieniam wszystkie rury, zmieniam ich położenie, oszalałam, ale w tym szaleństwie jest obietnica przyszłego spokoju.

Domek cierpi i krwawi z rozprutych kamiennych ścian. Instytucja bruzdownicy nie jest moim majstrom znana, zresztą zobaczcie sami. Antonio twierdzi, że będzie pięknie, a ja mu wierzę, bo przecież nie może być inaczej.

Czy pisałam już o tym, że moja miejscowa koleżanka Elia podarowała mi meble, które miały skończyć na wysypisku śmieci? Zostały już do mnie przewiezione, złożone i cieszą oko. Muszę odjąć im ciężkości, bo są godne, bardzo godne, haha, ale na tym skupię się później. Wybór gałek meblowych i wsporników do półek jest jeszcze przede mną.

Wróciłam z Kalabrii w nocy z poniedziałku na wtorek. Tak bardzo chciałabym tam być! I PILNOWAĆ!

Siedzę w Krakowie jak na szpilkach, rzucam się na te strzępy informacji, jakie ragazzi raczą mi przesyłać. Miałam lecieć do Włoch dopiero po połowie miesiąca, z Gusią i jej ragazzo, ale nie wytrzymałam i wpadnę tam na dwa dni w przyszłym tygodniu. Namówiłam na ten krótki wyjazd moją Karolcię, która z kolei wpada na dwa dni do Krakowa, naprawdę szaleństwo z tymi lotami. Ale muszę wiedzieć co się dzieje. Jestem kobietą, a to w Kalabrii z definicji stawia mnie niżej, z czym oczywiście walczę, ale wiecie jak jest. Pietro-elektryk był bardzo zdziwiony gdy zażądałam, by kable w ścianie szły pod kątem prostym. Po pierwsze skąd to wiem, a po drugie jak śmiem zwracać mu uwagę. Ragazzi są w szoku, że mam pojęcie o sprawach budowlanych, ale kto pamięta opisywaną przeze mnie budowę mojego domu pod gwiazdami, ten wie:) Nie daję się zbyć, wiem o co zapytać, dla nich to po prostu szok. Lansuję tu tezę, że Polki znają się na wszystkim, bo mężczyźni w Polsce, to…:)

Później wstawię zdjęcia mebli od Elli. Mam potężną sześciodrzwiową szafę, wielkie łóżko, nakastliki, komodę z lustrem, kilka lamp, kochana Elia umeblowała mi zupełnie jedną sypialnię. Ach i dostałam jeszcze kredens. Będzie idealny do kuchni, choć na razie nie wyobrażam sobie jak go tam przetransportuję. Kuchnia jest na drugim piętrze… a on jest potężny i swoje waży. Ale za to włożę do niego całą zastawę. Jak już ją będę mieć. Na razie kupiłam śliczne miseczki, ot tak, by się pocieszyć, że już coś mam.

Jak wszystko mi się uda, to domek będzie cudownie przytulny i śliczny. A przecież wszystko mi się uda, bo dlaczego miałoby się nie udać? Prowadzenie remontu 2400 km stąd obecnie wydaje mi się absolutnie normalną sprawą. A jeszcze rok temu nawet o tym nie myślałam. Kocham życie za wieczne niespodzianki!

Li

których warto jechać autem trzy dni przez całe Włochy wyglądają tak:

Dam je do oprawy, to są duże formaty, już je wizualizuję na moich ścianach, ale się cieszę!

Li

to bez wahania wymieniam aż trzy. Ale gdybym miała wymienić swoje wady, to ta lista nie ma końca. Jedne wady są nieszkodliwe, ot takie malutkie wadki, wadziki, ale jedna jest ogromna, wszechpotężna. To niecierpliwość. W zderzeniu ze znienawidzonym „domani” podnosi mi ciśnienie i budzi mordercze instynkty. Remont miał zacząć się w ubiegły poniedziałek. Skończyć miał się za trzy tygodnie. Jeszcze się nie zaczął, więc nie wiadomo kiedy się skończy. Bo dopóki Antonio nie zrobi podłóg i nie przeniesie w kuchni podłączenia wody, Agazio nie może montować mebli, których (nie mam żadnych złudzeń) nie zaczął pewnie nawet robić. Moje coraz bardziej niecierpliwe smsy ragazzi kwitują jednym słowem: tranquilla.

(Stworzę słownik włoskich wymówek i będzie to bestseller).

A przy tym te dranie mają tyle uroku i piszą do mnie w taki sposób, że mięknę jak masło, wkraczam na niebezpieczną ścieżkę wyrozumiałości… o nie!

W środę znowu będę pod kalabryjskim niebem. Samolot z Krakowa mam przed 11, ląduję ok 12.20, idę do wypożyczalni po auto, pilnując się, by tym razem nie zostawić tam wszystkich dokumentów, jadę półtorej godziny gapiąc się zawsze z zachwytem, przyjeżdżam do miasteczka, zahaczając po drodze o zakupy ( jestem fanką „Conada”) i wiecie co? Jestem tam taka szczęśliwa, wyluzowana, wskakuję w crocsy, gadam z Riną, słucham ploteczek, wyskakuję na spacer nad morzem, a niech będzie to DOMANI, kiedyś w końcu wyremontują mi ten dom, obiecali, sono italiani, italiani veri.

A w sobotę wrócę na lotnisko w Lamezii po moją przyjaciółkę, będzie świeżo po pogrzebie męża, trzeba położyć na niej kalabryjski plaster, otoczyć opieką, położyć na ciepłym piasku, zabrać na pizzę do „Borgorosso”… Namalowała mi sześć tak pięknych obrazów z kalabryjskimi widokami, że dla nich jedną podróż odbędę autem. Będę z nimi jechać trzy dni, ale one muszą wisieć w moim włoskim domu, w żadnym innym nie będą wyglądać tak na swoim miejscu, tak pięknie! Mam dwie chętne na taką podróż, różnie może być, ale wesoło będzie na pewno.

Perspektywy na przygody więc są, nie planuję niczego dalej niż do lipca.

Li

nadmienić, że moje ogrodowe drzewo oliwne ma się bardzo dobrze, przeżyło kolejną zimę.

Niesamowite jest to, co wtedy pisałam: „Gdy roję sobie marzenia o domu na południu Europy, to ….”

Moja oliwka trwa:

To stan sprzed chwili. Zadomowiła się. A ja szukam ziemi z gajem oliwnym, bo jak realizować marzenia, to do końca.

Chcę mieć swoją własną oliwę, nazwę ją „I sogni di Moni”. Marzenia Moni.

Li

i tak od wielu lat przecież ciekawe/ciężkie/niespodziewanie fascynujące/czasem za dużo rutyny/czasem przykrości/zawsze ratunek w poczuciu humoru/ pełne niespodzianek/zasadzek/złego ludzkiego dużo/ale mnóstwo dobrego, po spontanicznej decyzji o kupnie włoskiego domu wystrzeliło niesamowicie. Poziom radości, fascynacji, ciekawości, tęsknoty za la casa mia jest poza skalą.

W Kalabrii śpię. Całą noc. Nie budzę się. Nie mam kołatania serca ze stresu. Zasypiam wcześnie, przesypiam 8 godzin i budzę się bez budzika, wypoczęta i pogodna. Dla tego samego warto było, bo krakowskie noce są dla mnie koszmarem.

Drugi (niedługo będzie pierwszym domem, ale dopóki dysponuję jeszcze kluczami do pierwszego domu i są tam na czas remontu drugiego domu moje rzeczy, tak jest nazywany) jest dla mnie wzorcowym domem wakacyjnym. Wchodzi się do niego tymi pięknymi drzwiami i od razu jest klimacik wakacji. Na pewno pokażę Wam zdjęcia przed i po, ale jeszcze nie teraz. Dom jest typowym domem kalabryjskim, wciśniętym pomiędzy dwie inne kamieniczki i prostopadle do nich ustawiony. Kuchnia w nim jest na samej górze.

Co ma drugi dom czego nie miał pierwszy dom?

Po pierwsze: ciszę. Mimo, że jest oddalony od pierwszego tylko o 40 metrów, to jego usytuowanie wyeliminowalo hałas z głównej ulicy miasteczka i znacznie przytłumiło często bijący w tym ultra katolickim miejscu kościelny dzwon. W pierwszym domu dzwonnica jest na poziomie okien sypialni. I kiedy bije dzwon, to nie słyszę własnych myśli.

Po drugie: trzy sypialnie. Po jednej dla każdej z nas i to jest wielki plus.

Wchodzi się po do niego schodkach, przechodzi przez te piękne drzwi. Na pierwszym poziomie jest ogromny chłodny hol, pomieszczenie gospodarcze z pralką i duża sypialnia.

Na drugim poziomie są dwie sypialnie i łazienka.

Na trzecim poziomie jest duża kuchnia, podzielona na dwie części, więc w jednej będzie po prostu pokój dzienny, jest toaleta i są dwa wyjścia na taras. Z tarasu widok mam zachwycający i kojący, widzę morze, góry i pół miasteczka.

W nocy wiszą nade mną gwiazdy, Księżyc i widzę latające sowy. A jaka jest cisza!

Drugi dom nie ma takich pięknych podłog jak pierwszy dom, nie ma tej nutki elegancji, ale uznaję to za zaletę, bo mam zamiar zrobić z niego wygodny, przytulny wiejski dom, bez zadęcia i konieczności dopasowywania się do podłóg. Zmieniam całą łazienkę, podłogę w kuchni i na tarasach (w sumie mam trzy tarasy). Stolarz Agazio ( tu co drugi mężczyzna to Agazio, taka miejscowa tradycja) robi mi meble do kuchni, a co do innych mebli, to jak zwykle miałam szczęście- moja włoska koleżanka likwidowała dom i podarowała mi piękne meble, które miały wylądować na wysypisku. Byłam w szoku, bo to potężne, porządne drewniane meble. Mam więc sześciodrzwiową szafę, całą sypialnię- łóżko, nakastliki, komodę i lustro, lampy i mnóstwo innych rzeczy. Na pewno z pierwszego domu zabieram sypialnię, bo ją uwielbiam i stół z salonu, który będzie idealny do kuchni. Oraz oczywiście te cudne obrazki tak lekceważąco zostawione przez poprzednich właścicieli.

Drugi dom nie jest taki okazały jak pierwszy dom, ale jest przytulniejszy i bardzo mój. Był też tańszy, bo kupiłam go bez pośrednika, bezpośrednio od właścicielki. Uprzedzając pytania- kosztował dwadzieścia tysięcy euro. Uwierzycie? 120 metrowy dom! Ma wszystko czego potrzebuję, a po stoczonych ciężkich bojach ma też już internet, ale to będzie kolejna opowieść. Zrobię z niego dla naszej rodziny cudowne, kochane miejsce, gdzie każda z nas będzie przyjeżdżać jak do domu, tylko z torebką, bo będą tu nasze rzeczy, ciuchy i kosmetyki. Dziewczyny są zachwycone, ich chłopaki też, zagonię towarzystwo do malowania balustrad na tarasach i wieszania obrazów, bo dostałam takie cuda, że hej! Ale o tym też będzie później, wiele się wydarzyło w ciągu ostatniego miesiąca, muszę to opisać, by nie zapomnieć.

Jakiś czas temu poznałam w Krakowie parę Litwinów, muzyków z Wilna. Jak myślicie, jakie było prawdopodobieństwo, że wpadnę na nich w moim miasteczku, pod moim domem?

Kupili dwa domy, niedaleko mnie.

Życie cudem jest.

Li

bo byłam tak pełna wszystkiego, że pierwszy raz nie byłam w stanie przelać tego na papier, tylko się zakorkowałam. Serio, byłam zakorkowana. I tylko dopychałam nowe informacje, fakty, pomysły, a potem wszystko skamieniało i musiałam sięgnąć po młot pneumatyczny, by to rozwalić i nareszcie napisać co się działo. Dla Was i ku własnej pamięci.

Nadrabiam więc, gnąc się w przeprosinach na wszystkie strony, bo rzeczywiście- rozpieściłam i porzuciłam. Ale myślałam, ciągle myślałam, że muszę coś napisać, jednak nie byłam w stanie zebrać myśli. Praca, Mama, loty tam i z powrotem, lekcje włoskiego, kilkadziesiąt smsów dziennie od Antonio, od Agazio, od Riny, od Elli, ustalanie na odległość, walka z „piano, piano” i odwiecznym „domani”, planowanie, szukanie, kupowanie, oddawanie, zmiany koncepcji… ech… jak ja to wytrzymałam? Wczoraj nareszcie zaczął się remont, ale o tym później!

Ad rem: od czasu ostatniej notki o urodzinach Gusi byłam we Włoszech dwa razy, za tydzień lecę trzeci raz.

Sprzedałam pierwszy dom, poszedł w cudowne ręce, nie mogłam wymarzyć sobie dla niego lepszej właścicielki. Mam do niego emocjonalny stosunek, kocham te podłogi, widok z okna, odrapaną Madonnę… a nade wszystko kocham go za to, że był iskrą, dzięki której mam swój wymarzony drugi dom i zaczęłam moją wspaniałą włoską przygodę, moje marzenie jest faktem, moje fantazjowanie o domu na południu Europy niespodziewanie dla mnie samej stało się rzeczywistością, a ja jestem bardziej włoska niż przeciętna Włoszka.

A do tego moja Karolcia zaręczyła się z Luke na klifach Kornwalii:) I jak to u nas bywa(genu nie wydłubiesz) zrobiła się z tego niezła komedia.

cdn nastapi, jeszcze dziś!

Li

ma dziś urodziny. Agnieszka-Gusia kończy 27 lat.

Jestem z niej bardzo dumna, tak jak dumna jestem z Karoliny. Udało mi się mimo samotnego/samodzielnego rodzicielstwa wychować dwie wspaniałe kobiety, mądre, dobre, wrażliwe i wewnętrznie piękne. (Piękne są też na zewnątrz, ale o tym nie wypada mi pisać).

Wszystkiego najlepszego Mój Skarbie! Czekałyśmy na przegraną Orbana i w Twoje urodziny tak się stało!

Możesz zmieniać świat! Zmieniaj świat!

Mama

ten świat. Apokalipsa odwołana, a na mnie spadła cudowna niespodzianka- bilet na dzisiejszy koncert w Tauron-Arenie.

Będę śpiewać do utraty tchu, bo to EROS RAMAZZOTTI! Uczę się włoskiego z jego piosenek, połowę słów już znam. I choć to nie moje muzyczne klimaty, to tak kocham melodię tego języka, że jestem szczęśliwa, bardzo się cieszę!

Do tego potrzebuję poszaleć, och poszaleć!

Li

z Gusią o moich niepokojach, zresztą obie boimy się dzisiejszej nocy, tego co zrobi niezrównoważony psychicznie, zdemenciały, narcystyczny Trump i jego jeszcze głupsi akolici. Te lęki podsycane przez bagno informacyjne wykańczają nas, jadą po naszych emocjach, wrażliwości i potęgują coraz większe rozczarowanie wpajaną w nas wiarą we wspaniałość USA, niezłomność, honor i „stanie na straży pokoju na świecie”. Do cholery jasnej, nie mogę się z tym wszystkim pogodzić. Nieistotne jest nawet to, ile na tej kolejnej wojnie traci taki ludzki pył jak ja, ile teraz warte są moje aktywa, ile kosztuje mnie paliwo, ile lotów zostanie mi odwołanych, bo i tak jestem w komfortowej (jeszcze) sytuacji, że nie spadają na mnie bomby i rakiety. Nie mogę pojąć jak po doświadczeniach wojen XX wieku, można wywoływać kolejne. Bo można?

Tak bardzo tęsknię za moim miasteczkiem, tam naprawdę czas płynie inaczej, nie sięgam tam do internetu, nie szukam informacji. Tylko chłonę spokój, ciszę, atmosferę, idę przed siebie, wracam do siebie, będę tam za osiem dni, trzymam się kurczowo tej myśli, szkoda że żadna z moich dziewczyn nie może polecieć razem ze mną, ale cieszy mnie, że one też tego żałują i też tęsknią! Moja krew! Może i zdolności organizacyjno-punktualne odziedziczyły po ojcu, ale miłość do świata i kochanie swoich małych światków na pewno mają po mnie.

Dostałam aż pięć smsów z włoskimi życzeniami świątecznymi! Aż pięć osób w moim miasteczku o mnie pomyślało i napisało mi personalne życzenia. To jest takie miłe i ciepłe, zdobyć życzliwość pięciu osób przez trzy miesiące to dobra prognoza na moje dalsze zapuszczanie włoskich korzeni.

Przestało lać. Codziennie dostaję zdjęcia błękitnego nieba. Kalabrio, niedługo przybywam, nie zawiedź mnie, potrzebuję ukojenia i przytulenia. Najmocniej jak się da!

I żeby było i sacrum i profanum, to Was zapytam: czy ktokolwiek wie, czy w bagażu podręcznym przewiozę coś co nazywa się wyłącznik zasilania ujemnego w samochodzie, czy jakoś tak, dla kolegi pytam:)

Wygląda tak. Przepuszczą mnie z tym?

Li

pomiędzy przekonaniem(siebie), a rzeczywistością.

Bo nie chcąc ulegać świątecznym szaleństwom nie tknęłam okien, są brudne po zimie, a krakowska zima potrafi brudzić okna, kto wie, ten wie. I dziś, gdy pierwsze od wielu miesięcy promienie słońca zaświeciły mi w szyby, to byłam zła. Zła! Na siebie zła! Drażni mnie ten brud. Czuję, że oszukałam wiosnę. Kupiłam w sobotę trzy wielkie bukiety tulipanów, postawiłam na parapetach i zbrukałam je brudnymi szybami. Poczułam, że porządek nie jest świąteczny. A jednak! A jednak mam to w genach, wdrukowane, wbite przez lata, że na święta dom musi być wysprzątany, z umytymi oknami, z wypranymi zasłonami, nie ma co się oszukiwać. Zresztą daleko szukać… Gusia miała upiec jedno ciasto, zrobiła niestety przepyszne cztery. Bo są święta. Świątecznie więc zjadłam tyle cukru, że moje wszelkie postanowienia z rozpaczy rzuciły się z trzustki w otchłań trzewi, jestem śpiąca i do niczego. Dobrze, że jutro jest jeszcze jeden wolny dzień, postaram się go już nie zmarnować. A teraz korzystając z ciemności, zabieram się za mycie okien w salonie, zabierze mi to jakieś piętnaście minut, ale da jutro gwarancję zadowolenia z samej siebie. To tyle w temacie lekceważenia konwenansów, nie ulegania świątecznej histerii i celebrowania życia w jego duchowych rejestrach.

Ale świąteczny stół był. Najpierw były puzzle, a potem śniadanie. Jak są w domu dwie wegetarianki, to śniadanie jest głównie warzywne. A na pierwszym planie pascha Gusi, przepyszna, niestety!

A jak u Was? Błogo? Miło? Spokojnie?

Li

zmieniłam tło nagłówka. Drażniła mnie ta butelka wina. Jestem bowiem zajadłym wrogiem alkoholu. Komplikuje mi to życie towarzyskie, bo nie jestem w stanie akceptować pijanych osobników w mojej obecności i daję temu wyraz, w związku z czym zaczęłam uchodzić za wariatkę, ale dobrze mi z tym. Jestem absolutnie przerażona ilością otaczających mnie alkoholików. Widzę codziennie niszczone związki, dzieci, całe rodziny, bo ktoś przepija swoje życie. Oglądam koleżanki maskujące opuchliznę i papierową cerę. Pytam, dlaczego piją? Każdy odpowiada, że lubi, że się luzuje. Że pije dobre wina, nie pije syfu, że pije tylko w weekendy, że robi sobie Dry January i wtedy wytrzymuje bez alko, czyli nie jest uzależniony. Nikt mi nie odpowie, że już musi pić, bo bez alkoholu nie jest w stanie żyć. A przecież dla organizmu nie ma znaczenia, czy wlewa się w niego wódkę, czy wino, etanol to etanol. Mąż mojej bliskiej przyjaciółki umiera na raka, jest najlepszym dowodem na to, że nie da się bezkarnie pić i palić, że prędzej czy później organizm złoży broń. Tak, znam opowieści o długowiecznych alkoholikach, wyjątek tworzy regułę, osobiście takich znam, wegetują pomiędzy jedną butelką a drugą, tworząc pozory, bo nikt tak jak inteligentny alkoholik nie potrafi kreować rzeczywistości i tworzyć pozorów. Ale co to za życie?

W Kalabrii mam problem, bo jestem ciągle zapraszana na obiady, na kolacje, zawsze jest podane wino, moczę w nim usta, bo jeszcze nie potrafię powiedzieć po włosku, jakie są moje przekonania, a Achillus powiedział, że mnie koniecznych do tego słówek nie nauczy, bo nie przetrwam tam bez wina. Nauczę się sama.

I dość mam odpowiadania na pytanie, czy mam problem z alkoholem. Nie mam problemu, bo nie piję, problem ma ten kto pije i mnie o to pyta. Słucham podcastów z Robertem Rutkowskim, jest cholernie radykalny, ale ja się z nim zgadzam. Mój radykalizm rośnie z wiekiem, bo chcę być długo sprawna i zdrowa. Nigdy nie byłam w stanie wypić dużo, byłam tania w utrzymaniu, padałam po dwóch lampkach wina, miałam w dodatku słowotok, co w przypadku tak dużo gadającej osoby jak ja, musiało być nieznośne dla otoczenia. Teraz już nie jestem w stanie wypić kilku łyków, czuję się po nich pijana, zatruwam się, wizualizuję mój walczący z alko organizm, moje umierające komórki mózgowe, moje kochane ciało od środka i… nie piję.

Dlatego od długiego czasu drażniła mnie butelka w nagłówku bloga, teraz jest widok z mojego włoskiego tarasu.

Życzę Wam spokoju, miłego błogostanu, czasu dla siebie, nie popadania w świąteczne szaleństwo, spacerów, słońca, zapachu wiosny, zrobienia czegoś miłego dla siebie (maseczka na twarz i świat jest nasz!)

Li

po imieniu: jest obrzydliwa aura. Brakuje mi powietrza i słońca. Nad Krakowem chmury wiszą tak nisko, że smog ma konsystencję koncentratu pomidorowego. Trudno znaleźć jakieś pozytywy, choć usilnie szukam i nie tracę z pola widzenia okazji do śmiechu- polecam Wam profil na fb „Prosto na Sycylię”. Śmieję się w głos. Czytajcie od pierwszej notki! Za dwa tygodnie będę w Kalabrii i o ile nie pojawi się tam kolejny cyklon, powinnam złapać trochę słońca. Ciężki mam czas, ale się nie poddaję.

A co na to Lec? Wolę napis „Wstęp wzbroniony” aniżeli „Wyjścia nie ma”.

Dziś jeszcze muszę być maksymalnie oddana pracy, ale od jutra będę gotować jajka i chyba nic więcej nie zrobię. Przyleciała Karolina, rozsypiemy puzzle, a ja podgonię włoski, bo mam teraz lekcje dwa razy w tygodniu, a Achillus jest bezlitosny. Kocham ten język, czuję go, to tak jakbym miała dwa życia, do tego drugiego nie wpuszczę problemów pierwszego, stawiam mur, przez który się nie przebiją. Gdzieś w końcu muszę mieć swoją Arkadię, beztroskę i szczęście.

Dziękuję Wam za wszystkie komentarze, są takie ciepłe!

Co się stało z moimi wrogami? Gdzie oni są? Ani jednego wrednego komencika? Nic a nic?

A co na to Lec? I niepotrzebni są potrzebni.

:)

Li

dobry czas, by pisać lekko o ciężkich sprawach. Muszę przeczekać.

Powtarzam jak mantrę wszystkie moje samoratunkowe teksty,

czekam na wiatr co rozgoni…

Ale poza tym wszystko w najlepszym nieporządku.

W Kalabrii kilka kilometrów od mojego miasteczka spadł śnieg.

Rzecz niesłychana.Ale czy na tym świecie coś jeszcze może zdziwić?

Każda granica zostaje przekroczona.

Li

się nie nudzę, tylko cieszę że pada. Było już bardzo sucho. Wizualizuję sobie korzenie drzew desperacko poszukujące wody, czy wiecie, że wbrew pozorom Polska ma najniższe zasoby wody w Europie? Niżej od nas stoi tylko Cypr, Malta i Czechy.

(A w Kalabrii nareszcie od wczoraj słońce, dom zaczyna mi schnąć!)

Ucieszyły mnie Wasze komentarze, odebrałam je bardzo osobiście. Niektóre nicki sprzed lat wbrew pozorom dobrze pamiętam (Megi Moher trudno zapomnieć:). Sama uświadomiłam sobie niedawno jaki kawał swojego życia opisałam, widzę też jak na przestrzeni tych lat złagodniałam i stałam się „bardziej wybaczająca”. Zamiast walczyć odpuszczam, ludzi też. Zrobiłam też porządek w relacjach, jakie to jest potrzebne dla własnego spokoju. Mam wokół siebie tych których naprawdę lubię, cenię, kocham, którym ufam i którzy mnie nie zawodzą. Potrzebuję ludzi, życie towarzyskie jest dla mnie bardzo ważne, ale odkąd zmieniłam istotnie swoje priorytety, bardziej stawiam na własne towarzystwo i jest mi z tym naprawdę dobrze. Najbardziej lubię być ze swoimi Dziewczynami, bo nikt mnie nie zna tak jak one i nikt tak jak one nie potrafi dać mi łeb, gdy zachodzi taka potrzeba, haha. Dorosły i w naszym układzie to one naprawdę są dorosłe. Pasuje mi to! Nareszcie czuję się jak dziecko, otoczone miłością, opieką i troską. To niesamowite uczucie, móc tak bardzo na kimś polegać, bo latach samotnego zmagania się z życiem z ulgą oddaję im stery, jestem tylko honorowym kapitanem. Wiadomo, że mnie potrzebują do wielu rzeczy, ale nie potrzebują do organizacji życia, bo same są świetnie zorganizowane, to zdecydowanie geny ich ojca, nie moje. A ja sobie płynę z nurtem życia, zahaczam o przyjemne zatoczki, potaplam się na płyciznach, bo wciąż słabo pływam, ciągle cieszę się z byle czego i tę umiejętność muszę szczególnie pielęgnować. Bo właśnie to znajdowanie radości, śmiech z byle czego, poczucie humoru i celebracja codzienności definiuje moje udane, ciekawe życie.

Dziękuję Wam, że do mnie napisaliście!

Li

podać jeden, najbardziej demolujący mnie skutek covidu, to byłaby pamięć o tym czasie sprzed 5 lat.

Zaczęło się od dreszczy w dniu 19 marca 2021 roku. Idąc z Gusią przez Planty, powiedziałam: Jakoś mi tak dziwnie zimno.

A mnie rzadko jest zimno.

Od tego czasu każdej wiosny czuję niepokój, jest to silniejsze ode mnie.

Dziękuję Ci Losie, dziękuję. Jestem wdzięczna, że przeżyłam. Jak ja się wtedy bałam o moje dziewczyny, ten strach był silniejszy od czegokolwiek innego. I pamiętam, zanim trafiłam do szpitala, jak wszystkie koty leżały przy mnie, na mnie, jak mruczały, jak próbowały mnie naprawić. Tamtej kociej gwardii już z nami nie ma, ale to mruczenie, to ciepło ich brzuszków pamiętam do dziś.

Li

tutaj trochę więcej interakcji, komentarzy, rozmowy, znaków, gestów, tak by mieć poczucie, że piszę nie tylko dla siebie, ale też dla Was- czytających mnie systematycznie. Widzę statystyki i nie rozumiem dlaczego się do mnie nie odzywacie. Przecież taki kontakt jest fajny, pod ukryciem nicka można pisać co w duszy gra, oby bez hejtu, ale krytyka nie jest przecież zabroniona. Możemy roztrząsać problemy i problemiki, jechać po Trumpie (nie wpuściliby mnie do USA), szukać wspólnie idealnej ultramaryny na ścianę w łazience i mieć poczucie wspólnoty, a biorąc moje osobiste doświadczenia, to mam dzięki blogowi parę naprawdę fajnych znajomości. A po co ja to wszystko piszę publicznie? Bo myślę, że zupełnie nieźle radzę sobie w życiu, mimo naprawdę złych przeżyć, ciężkich doświadczeń śmierci bliskich osób, porzucenia przez męża (o tym akurat ciężko pisać mi w kontekście nieszczęścia, bo finalnie jest to moje największe życiowe szczęście, ale poczucie tego przyszło z czasem), zdrady najbliższej przyjaciółki… i dałam sobie radę, może pomogę tym innej kobiecie. Bo życie cudem jest, świadomość tego towarzyszy mi każdego dnia. Piszcie, odzywajcie się! Zaraz zabieram się za włoski, mam do nauczenia się parę zwrotów z włoskiego italodisco, uwielbiam taką naukę, podśpiewuję sobie włoskie piosenki, czasem piąte przez dziesiąte, ale wiele zostaje w głowie, serio, serio! Achillus wie co robi, czy pisałam jak bardzo uwielbiam swojego nauczyciela włoskiego? Pisałam:)

Li

to … tak, jak zwykle u mnie-proza życia, nowy laptop, stary totalnie unicestwiony, a hasło zapomniane.

Odzyskałam je i ZAPISAŁAM! TAK, ZAPISAŁAM!!! W KALENDARZU!!! Jestem starzejącą się blogerką i nie ma co udawać, że jest inaczej, muszę zapisywać analogowo i PAMIĘTAĆ, gdzie zapisałam.

Cały mój poprzedni pobyt w Kalabrii naznaczony był dużym ładunkiem pecha i nadzwyczajnych wydarzeń, co zaczyna budzić u mnie poczucie, że spokoju to ja tu nie znajdę, o nie. Ale przynajmniej było nam wesoło, bo nie ma co wspominać, że było bardzo zimno, bardzo mokro, Sylwia złapała anginę, a nasze domu znowu przemokły? W domu A. od naporu wody zapadł się dach i przeciekły plastikowe okna. 15 kwietnia lecę tam sama na pięć dni i poświęcę się badaniom nad proporcją pecha do przyjemności.

***

Zgodnie z przewidywaniami znowu miałam przeszukany bagaż. Siemię lniane, kryształki pochłaniacza wilgoci, próbki farb, sernik, florentynki i inne rzeczy wzbudziły wielkie zainteresowanie służb. Tradycyjnie zbadano mnie też narkotestami, jest tak za każdym razem, a ja jestem tak bardzo niewinna…

***

Odebrałam auto z wypożyczalni, chciałam suva, dostałam suva, marki mi nie znanej- chińskiej. 15 km za lotniskiem auto zaczęło pikać. Pik był równomierny, częsty i cholernie drażniący. CHCIAŁAM ZAWRÓCIĆ, ale zostałam zakrzyczana, bo jedna koniecznie chciała do outletu Max Mary, a druga koniecznie chciała do domu. Zadzwoniłam więc do mojej najwyższej instancji w takich sytuacjach, czyli do Starszej, która w 5 minut ogarnęła mi dokładny tutorial o tym modelu auta z naciskiem na deskę rozdzielczą i jej instrukcję obsługi. W ten sposób klikając w kolejne przyciski dowiedziałam się, że to pika czujnik sygnalizujący zupełny brak powietrza w prawym przednim kole, co było o tyle dziwne, że nie czułam tego podczas jazdy. Zatrzymałam się, kopnęłam w koło, noga mi odskoczyła, było pełne i twarde. A dalej pikało. Cała zawartość naszego auta (sami fachowcy) postawiła diagnozę, że pewnie zepsuł się czujnik, ale jakoś dojedziemy i jakoś cudownie się naprawi. Nie naprawił się przez całe 120 km, przez które jechałam 70km/ha. Ze strachu, że jakby coś jednak miało być z tym kołem, to lepiej jechać wolniej.

W sobotę rano, uzbrojona przez Karolcię w adresy okolicznych mechaników (za to błogosławię internet. Ja w Kalabrii, Karolina w UK, a wszystko może mi znaleźć) zabrałam Sylwię w charakterze wabika i pikającym autem zjechałyśmy z naszej góry do Mariny, gdzie przeuroczy mechanik porzucił inną pracę (warto było zabrać Sylwię), odpalił kompresor i poinformował nas, że prawdopodobnie zepsuty jest czujnik, bo opony są w porządku. Postanowiłam wrócić na lotnisko w Lamezii, zrobić awanturę i zażądać innego auta. To pikanie doprowadzało mnie do szaleństwa, miałam ochotę odciąć sobie ucho. Pojechaliśmy wszyscy i było wesoło. Jeszcze weselej zrobiło się, gdy w międzyczasie dostałam smsa z wypożyczalni z informacją, że zostawiłam tam wczoraj dowód osobisty i prawo jazdy…, a wszystko przez to, że tak upajam się swoim włoskim, tak koncentruję na mówieniu, że nie myślę…. no, ale jakby nie patrzeć, to były już dwa powody, by tam wrócić.

Wpadłam jak bomba do wypożyczalni, głowa pękała mi od tego pikania. Miły ragazzo podszedł ze mną do auta, wykonał jeden szybki ruch i auto przestało pikać. Piszę to dla potomności i dzielę się tym, mimo że poziom kompromitacji sięgnął nieakceptowalnego dla mnie poziomu, haha- otóż to auto marki DR, czy jakoś tak, opcjonalnie było autem nie tylko na benzynę, ale i na gaz, o czym nie wiedziałam, bo nigdy w życiu nie jechałam autem na gaz. Pikał czujnik braku gazu, bo nie został przełączony napęd z gazu na beznzynę, auto pobierało benzynę, ale domagało się gazu. A wskazywanie na brak powietrza w kole? Nie ma problemu, komputer szaleje. Tutto bene. W każdym razie- sprawdzajcie co wypożyczacie. Przełącznik z gazu na benzynę jest pod kierownicą. Niezauważalny.

Z tego wszystkiego pojechaliśmy nad Morze Tyrreńskie, widać było Sycylię, zapowiadał się piękny weekend.

Pół godziny później niebo zrobiło się czarne, przez przednią szybą widziałam na 5 metrów, wpadliśmy w kolejny cyklon i tak było już do poniedziałku wieczorem. W outlecie Max Mary kupiłam sobie trzy pary ślicznych kolczyków, zaliczyliśmy kilka naprawdę dobrych restauracji, Rina zaprosiła nas na pyszny obiad, koty pod moim domem jadły jak szalone, a szczególnie jeden gruby kocur, wyglądający jak mój świętej pamięci Bobcio, w dodatku ciągle wpychał mi się do domu. Urodził(a) trzy kociaki 2 dni po moim wyjeździe, udało jej się wejść do domu Anastazji. Dostałam wiadomość o narodzinach, kociary są na całym świecie. Ze mną już źle- zostawiam dokumenty, nie rozpoznaję kotki w ciąży, ech…

Czy to był udany wyjazd? Towarzysko tak. Pogodowo nie. Ale podjęłam kilka decyzji co do przyszłości, co do moich domów, co do remontów, napiszę o tym innym razem, ale dużo dobrego się dzieje i to mnie cieszy. Na klamce znalazłam powieszoną torbę z cytrusami i to też mnie to ucieszyło, bo naprawdę staram się mieć z każdym dobre relacje. Kocham to miasteczko, jego senną atmosferę, pyszną kawę z cornetto w Marinie, pizzę za rogiem, każdy sklepik, każdą uliczkę, nawet ten cholerny deszcz, przynajmniej latem nie będzie tak strasznie sucho. Drugi dom kupuję w kwietniu, wybieram już farby do sypialni. Gusia chce błękity, Karolcia zielenie, a ja chcę kolor szałwiowy, wszystko będzie dobrze, bo nie może być inaczej. Najwidoczniej problemy są nieodłącznym towarzyszem mojej egzystencji, zawsze coś, zawsze ktoś, ale przynajmniej się dzieje. Czekam na wiatr co rozgoni te kalabryjskie chmury, bo już najwyższy czas uszczelniać dach, a póki tak leje, Antonio ma związane ręce.

W niedzielę byliśmy w takim ślicznym miasteczku- Stilo. Obok kościoła jest kawiarnia z pyszną kawą. Złapała nas tam burza z gradem, szybko uciekaliśmy, a dwa dni później na jedną z tych uliczek zsunęły się masy ziemi, uszkodziły kilka domów, kilka aut, to naprawdę są dla Kalabrii ciężkie dni próby, nigdy tam tak nie lało.

Li

Nie sądzę:) Bo co mam myśleć o tym, że będę w Kalabrii już piąty raz od października 2025 roku, gdy poleciałam pierwszy raz i po raz kolejny będzie kiepska pogoda. Pięknie było tylko za pierwszym razem, gdy Kalabria zwabiła mnie w swoje macki, omamiła ciepłem, słońcem, gorącym piaskiem, oślepiającym błękitem nieba, przepięknym turkusem wody, a gdy już zdecydowałam o kupnie domu, to się zaczęło- cyklon Harry i jego następstwa. Podobno wiosna tego roku jest niezwykle mokra, najstarsi Kalabryjczycy takiej nie pamiętają. Mam nadzieję, że nikt nie powiąże tego z moją obecnością. Pada i padać będzie, dom dalej będzie przemakać, a dopóki pada, to Antonio nie zacznie robót i koło się zamyka. Gusia twierdzi, że to wina moich nieprzemyślanych decyzji, bo kto kupuje dom po jednym wyjeździe, nie widząc go w środku, kto daje się omamić sole, mare, arte i przepysznej oliwie, no kto? No ja. Ale nie żałuję ani przez sekundę, jeszcze będzie tak pięknie, dom będzie taki cudny i przytulny, kolejny dom w drodze, jak zwykle postawię siebie przed trudnym wyborem, który dom ma być tym ostatecznym… Kocham już dwa! A że po drodze muszę pokonać wiele przeszkód, podjąć wiele decyzji i podjąć tę najważniejszą decyzję, że decyzje mają być ostateczne, to będzie najtrudniejsze. No nic, pakuję się i lecę. Kontrolę osobista mam gwarantowaną, bo w bagażu podręcznym mam pochłaniacz wilgoci w kryształkach, próbki farb na ścianę (szukam idealnej zieleni do kalabryjskiego światła), siemię lniane i ciasta.

A na ścianę do kuchni marzy mi się taki miks kolorów, zdjęcie jak zwykle wyjątkowej jakości.

Li

postem, taki komentarz:

„Dzień dobry Pani, od wielu lat zaglądam na Pani bloga, a tylko raz skomentowałam przekazując wyrazy współczucia po śmierci Osoby dla Pani bliskiej. Może to górnolotne co napiszę, ale to jak Pani pisze o życiu jest dla mnie bardzo ważne. Wnosi Pani w moje myślenie o tym szalonym świecie tak wiele dobrego, że choć raz chcę za to podziękować! Życzę również udanego wyjazdu! Bożena”

Wzruszyłam się, naprawdę się wzruszyłam. Mam mocne poczucie solidarności kobiecej, jestem kobietą i nie waham się tego używać. Nie chodzi mi o płytką (acz potrzebną) wartwę kobiecości-trzepot rzęsami i kołysanie biodrami. Chodzi o siłę, którą każda z nas ma w sobie, ten szczególny rodzaj siły, jakiej nie mają mężczyźni. Teraz, na dwa lata przed sześćdziesiątką (co????) mam poczucie swojej siły i życiowej sprawczości, ale dobrze pamiętam jak sponiewierana, nic nie warta i słaba czułam się po rozstaniu z Nemo (któremu za to, że mnie porzucił jestem dozgonnie wdzięczna. Jakie nudne, rutynowe i przewidywalne byłoby moje życie u jego boku!). Nie miałam wtedy świadomości, że zupełnie nieważne jest kto będzie obok mnie, nieważne co kto będzie mówił, nieważne ile będę mieć pieniędzy, najważniejsze było dotarcie do bijącego we mnie, pierwotnego źródła siły z silnym pierwiastkiem przetrwania, ochrony dzieci, miłości do siebie i radości z życia. Gdy odwaliłam w sobie ten wielki, przygniatający wewnętrzne źródło mocy kamień smutku, poczucia straty, upokorzenia i tęsknoty za miłością mojego życia, poczułam się wolna. Było ciężko, ale nigdy nie opuściła mnie chęć i radość życia, bo życiem cudem jest i zauważenie tego nadaje mu sens. Pierwszego bloga, tego którego już nie ma w sieci, zaczęłam pisać w 2006 roku, 19 lat temu. Mam go zapisanego, czasem wracam do starych notek i śmieję się sama z siebie. Ale nie mogę nie docenić, jak bardzo mi to pisanie w sieci pomogło! Jaka to była dla mnie terapia! I może teraz, będąc mądrzejszym i chyba lepszym człowiekiem nie upokarzałabym tak kobiety-koń, ostatecznie nie była to tylko jej wina w tym nieszczęsnym romansie, ale dzięki mnie została zapamiętana – a były to czasy, gdy bloga czytało 50 tysięcy osób dziennie. Została kobietą-koń po wsze czasy, ma swój pomnik w internecie i to jest moja słodka zemsta za jej nielojalność i podłość.

W życiu zawodowym spotkałam niezliczoną już ilość mniej lub bardziej skrzywdzonych kobiet. Jedne dają sobie radę, inne się załamują, bo nie wierzą w swoją sprawczość. A siła naprawdę jest kobietą. To co nas spotyka, poza śmiertelną chorobą, jest do pokonania, do oswojenia, do przeskoczenia. Póki oddychasz, to żyjesz. Jak żyjesz, to chcesz przetrwać. Jak przetrwasz jedno, to dlaczego nie drugie? Szukanie rozwiązania, czasem wywalenie wszystkiego do góry nogami, czasem odwaga, by poprosić o pomoc… wszystkiego trzeba się złapać, by żyć, a nie wegetować sparaliżowana codziennym strachem.

I cieszyć się, cieszyć z byle czego! Śmiech, dowcip i radość, to moja najpotężniejsza broń na problemy.

Ściskam Was wszystkie (nie sądzę, by czytał mnie jakiś mężczyzna, no chyba że Nemo podgląda;)

Li

taki wtorek, gdy słońce grzeje, ptaki śpiewają, trawa rośnie i od razu łatwiej wydostać się z zadupia Smutów i Rozterek. Kiedyś wszystko przychodziło mi łatwiej, teraz o wszystko muszę walczyć, nawet o swój dobry nastrój. Ale walczę, i póki żyję, to żyć będę pełnią tego mojego jedynego życia. Cieszę się na piątkowy wylot do Kalabrii, lecimy w miłą czwórkę, będzie wesoło! Znowu zapakuję w walizkę polskie ciasta, bo i Elia i Rina są ich wielkimi wielbicielkami, pierwszy raz w życiu jadły makowiec! Makowcowa poprzeczka została ustawiona wysoko, sprostał jej już orzechowiec i rogale marcińskie, teraz zabieram sernik i zestaw herbatek z Herbapolu, taka borówkowa z chabrem nie ma sobie równych, a rumianek z brzoskwinią, to już w ogóle poza konkurencją. Mój włoski jest już coraz lepszy, Achillus bardzo mnie motywuje, czuję ten język, kocham jego melodię, słucham piosenek, wyłapuję znajome słowa, ważne by rozumieć kontekst, by za wszelką cenę się porozumieć, za rok będę mówić płynnie, jestem tego pewna. I tak się cieszę na mój włoski domek, myślę o nim, jak czeka, jak tęskni, jak czekają miejscowe koty na obfitość jedzenia, może zaplanuję co zrobię tym razem, może będę malować balustrady, a może tylko pójdę na daleki spacer plażą, bez planów, bez zakupów, z czystą, pierwotną przyjemnością bycia w tak pięknym miejscu, pełna zachwytu nad kolorami morza. Oprócz błękitnego nieba, nic mi więcej nie potrzeba. Co nie zmienia faktu, że moje plany zakupowe kolejnych domów są już mocno skrystalizowane i ostateczne, bo musi być równowaga między romantyzmem a kapitalizmem, ot co!

Mam również nadzieję, że to będzie spokojny weekend jeżeli chodzi o moją mamę, bo mój brat też wyjeżdża na urodzinowy wyjazd do Hiszpanii i na posterunku zostanie tylko Gusia, a może aż Gusia- ciągle zapominam, jakie jest rozważne i zorganizowane to moje dorosłe dziecko.

Ciągle trudno mi uwierzyć, że realizacja życiowego marzenia o domu na południu Europy była taka prosta. I że tak płynnie weszłam w sąsiedztwo, tak miło zostałam zaakceptowana, taka zaopiekowana chęcią pomocy, przydatnymi informacjami, kontaktami z miejscowymi, poleconymi fachowcami. „Wprowadziłaś element sensacji w życie miejscowych” powiedziała mi Rina, „jest o kim rozmawiać, bo wszyscy tu o wszystkich wszystko wiedzą”. Rozśmieszyło mnie to, bo kocham małomiasteczkowe klimaty. Czuję się bezpiecznie.

Li

co do zasady staram się być szczęśliwym człowieczkiem, to dopada mnie życie w jego najgorszej odsłonie i muszę wtedy dawać odpór, a to potrafi mnie solidnie wyczerpać. Byłam w Kalabrii, gdy mama przeszła udar, a raczej mikro udar do mikro mózgu, według słów prowadzącej lekarki. Szczęśliwie zajął się tym mój brat. Zostaliśmy pochwaleni za ogólny stan naszej matki, chociaż piękna skóra, brak odleżyn i ogólna dobra kondycja to przede wszystkim zasługa naszych cudownych opiekunek z Ukrainy, uwielbiam te kobiety, serio. Są oddane, pracowite, inteligentne i są po prostu dobrymi ludźmi. Po tomografie w szpitalu wiemy, że mózgu praktycznie nie ma. Ale ogólny stan innych organów jest wręcz doskonały, więc… wegetacja trwa i pewnie jeszcze długo trwać będzie. Straszny, straszny los, choć chyba bardziej nasz, bo u mamy nie ma już żadnych odruchów, świadczących o jakiejkolwiek świadomości. Chciałabym, żeby moja mama umarła, możecie mnie zlinczować za te słowa, ale ja zdania nie zmienię. Upokarzająca wegetacja nie powinna kończyć życia tak barwnego ptaka. Mam w swoim domu jej portret, była taką piękną kobietą! Ta skurczona w pozycji embrionalnej staruszeczka nie ma już rysów mojej matki. Patrzę na nią jak na kogoś obcego, nie mogę się przełamać do dotyku, do wzięcia za rękę. Jest mi z tym bardzo, bardzo źle. Omijam ją wzrokiem, wpadam na minutę, nie umiem do niej mówić. Nigdy nie było pomiędzy nami takiej bliskości, jaka jest pomiędzy mną, a moimi córkami, ale to jednak moja matka, a ja nie potrafię.

Dbam, by niczego jej nie brakowało, dbam o komfort opiekunek, ale nie jestem dobrą, oddaną córką. Nie poświęcam siebie, po prostu realizuję obowiązek opieki nad bezradnym, umierającym na raty rodzicem. Dobija mnie świadomość własnego dystansu, moim kotom daję więcej miłości i czułości.

Nie będzie dziś nic o Kalabrii, sama słyszę ten dysonans. Ale kota w doniczce Wam nie odmówię, zawsze niech będzie ta kropla radości.

Li

wszystko co miałam do powiedzenia, nie nadawało się do powiedzenia bez soczystych przekleństw.

Ale jak wiadomo- ja milczeć nie potrafię, więc oto raporcik z ostatniego weekendu:

Wróciłam we wtorek w nocy i jutro znowu lecę do Kalabrii, to jak podróż tramwajem z Bieżanowa do Nowej Huty.

Sytuacja jest niezwykle dynamiczna i ściśle jest związana z nielegalnym tarasem moich sąsiadów.

Fakt jest taki (o czym nie wiedziałam wcześniej): dopóki ten taraso-basen istnieje, to będę zalewana. Poprzedni właściciele byli podobno bezsilni. Ale ja nie wiem co to jest bezsilność. W takiej sytuacji wychodzi ze mnie skorpion i nie daje się zabić, choć najpierw musiałam sobie solidnie popłakać, naprawdę solidnie, byłam wściekła i rozżalona. Dałam się nabrać na białe ściany.

Jednak:

Nie pozwolę nikomu niszczyć mojego domu, jest już tak pięknie posprzątany, projekt łazienki zrobiony, materiały do niej zamówione! I nawet trzymałam się budżetu, znalazłam cudne płytki za 28 euro za metr kwadratowy. Kto wie, ten wie, jak trudno w krainie pięknych płytek nie ulec pokusie!

Rozwiązanie, na które wpadł Agazio jest niezwykle perfidne w swojej prostocie. Otóż zaproponował skłóconym spadkobiercom, by sprzedali mi swoją ruinę za 5 (pięć, tak pięć) euro, jako rekompensatę za zalewanie. W przeciwnym wypadku pozwę każdego z nich osobno, zażądam odszkodowania, a poniesione przez nich koszty przewyższą wartość domu.

Generalnie postraszył mną jak dżumą.

Poszli na to, warunkiem z ich strony jest poniesienie przeze mnie opłat notarialnych, wraz z podatkiem (nie więcej niż 2500 euro). Poniosę je z przyjemnością.

W związku z powyższym niedługo kupuję za 5 euro (chcę zbić cenę do 1! Nie ma co przepłacać!) sąsiadujący ze mną dom. Jeszcze nie mam pojęcia co z nim pocznę, ale biorąc pod uwagę moje szczęście, los na pewno coś dla mnie wymyśli. Takiego scenariusza nie przewidziałam w najbardziej przygodowych snach. Plusem jest to, że spokojnie zabezpieczę swój dom. Minusem, że jest to niezamieszkała od kilku lat ruina. Ale ma zdrowe ściany, zdrowe stropy, jest dwa razy mniejsza niż mia casa, może ją trochę podremontuję, w międzyczasie dołączę do swojego pierwszego domu ten sporny kawałek dachu, no i… wystawię na sprzedaż. Będzie się działo! (Jak zwykle).

A jakby tego było mało, poznałam przemiłą kobietę, która… koniecznie chce mi sprzedać swój dom- oszalałam, gdy go zobaczyłam- zadbany, z czterema tarasami, z nowymi oknami, bardzo włoski, klimatyczny, są z niego takie widoki… i jest w moim zasięgu finansowym.

Jak żyć, pytam, jak żyć?

Bo ten widok, te drzwi i ten ganeczek mnie powaliły. Mamma mia!

Aaaaaaaaaaa!!!!!!!!

Li

dochodzi pewność, że jestem kolejną ofiarą włoskich zaklęć, z których na razie najlepiej znam dwa, ale na pewno jest ich więcej. Pierwsze to „domani”, czyli jutro. Drugie to „piano, piano”, czyli spokojnie, powoli, coś w stylu „mora, mora” na Madagaskarze i „hakuna matata” na Zanzibarze. Pytam Agazio prostymi zdaniami: kiedy dostanę odpis aktu notarialnego(umowa była 25.01.26)? Kiedy dostanę umowę na prąd, na wodę, na śmieci? No kiedy? Domani, Monika, domani! Piano, piano. Przychodzi to domani, ale ono jest już oggi, czyli dzisiaj. Domani jest domani, capisci? A gdy pytam, kiedy zobaczy się z właścicielami sąsiedniej nieruchomości, tej z „ekskluzywnym” basenem? Stasera vado e parlare, Monika, piano, piano. Coś czuję, że wiele wody upłynie w miejscowej rzece, zanim zamknę sprawy remontowe. Ale z drugiej strony… B. remontuje swój dom już trzeci rok, za każdym razem coś nowego, może taki sposób remontu rzeczywiście jeszcze bardziej będzie cieszyć? Szukam plusów, szukam plusów- mam na czym spać, w łazience jest ciepła woda, kuchnia jest w tragicznym stanie, ale kawę sobie zrobię, a remont dachu, co jest najważniejsze, zacznie się lada moment. Domani.

Ale jestem nadal bardzo szczęśliwa i mam absolutne przekonanie, że to jest mój najlepszy pomysł ostatnich lat. Agazio mi pisze, że „Ci vuole molta patienza” (potrzeba dużo cierpliwości), dochodzi więc do mnie, że niczego nie przyspieszę, mogę tylko zaakceptować ten niespieszny rytm i … przecież między innymi dla tego dolce far niente, dla tego vita lente kupiłam mój dom.

Dziś przylatuje moja Starsza, w piątek lecimy do Kalabrii, muszę pokazać Dziewczynom co kupiłam, to przecież jest też ich dom, nasz dom!

Li

niech kaczka kopnie tę włoską prowizorkę i pomysły budowlane z kompletnej d…

Dziś Cosimo-ojciec Agazio wszedł nareszcie na mój dach, bo po trzech tygodniach deszczu (kolejny straszny cyklon, rujnujący kalabryjskie wybrzeże) i napadaniu rocznej normy nieśmiało wyszło słońce. Szybko wyjaśniła się tajemnica zalania mojego domu- to nie wina dachu, a sąsiada, który zrobił sobie tarasik nad moją kuchnią (dlaczego to nie jest moje, nie pytajcie. Na zdrowy rozum dach nad kuchnią powinien być mój, a nie jest), a tarasik ma formę niecki, bez odpływu wody. Z każdej strony otoczony jest murem innych kamieniczek, woda nie ma ujścia, więc stoi sobie na posadzce i przecieka do mnie. Absurdalna sytuacja! W dodatku pisząc „sąsiad” nie mam na myśli konkretnej osoby, bo niestety graniczę z niezamieszkałą ruinką. Potężnym domem, ale w kiepskim stanie. Rozważam czy go też nie kupić, nie wyremontować i nie sprzedać w swoim dobrze pojętym interesie. Agazio twierdzi, że będzie tańszy niż mój. Ale czy ja to wytrzymam? Już przecież teraz niecierpliwość zżera mnie na amen, z czym walczę, walczę, ale ciągle przegrywam.

Agazio twierdzi, że to nie jest problem, a zaledwie malutka niedogodność. Kiedy ja nareszcie nauczę się tego włoskiego luzu? Tego przekonania, że wszystko kiedyś da się załatwić, że się zrobi, że nie będzie problemu, że …. a teraz chodźmy na wino, pokażę Ci swoją cantinę, piano, piano.

No i sami zobaczcie, sąsiaduję z basenem.

Ale nie wyobrażam sobie innego rozwiązania, jak to, że będzie dobrze, że w ostateczności wyremontuję ten kawałek na swój koszt, puszczę przez swój taras odwodnienie i będzie pięknie, bo tam za tymi chmurami, pomiędzy dwiema górami niebieści się morze.

Dam radę, vero? VERO?

Li

jakby wysypał się wór ze smutkami. Z każdej strony złe wiadomości, głównie o chorobach bliskich mi osób, a zwłaszcza ich mężów, co za ulga że nie mam męża, o jedną osobę martwię się mniej. Operacje, wznowy, prześwietlenia, choroby, czy tak już będzie? Czy to TEN wiek? Wg statystyk mężczyźni w Polsce żyją średnio 75 lat, o 7 lat krócej niż kobiety. Dzisiejsze wiadomości zaniżają te statystyki zdecydowanie. A kysz, zły losie!

Szukam pozytywów, choć mam przed sobą tak ciężki tydzień, że mogę tylko stanąć z nim na ringu i bić się o przetrwanie. Ale jest nadzieja na zmianę, w piątek idę na koncert Grzegorza Turnaua, potem jak zwykle szybko przebiegnie weekend, i już będzie nowy tydzień i moja Kalabria. Kurczowo się trzymam tej myśli, kurczowo. To moja kotwica, boja ratunkowa, obecne centrum mojego świata ze słońcem.

Gusia „zapomniała” o kubeczkowym zakazie i kupiła dwa kubki, słodkie i kiczowate, aż miło. Lojalnie zapytała, haha…są takie śliczne, że zakaz został chwilowo uchylony:) Jak zwykle konsekwentnie niekonsekwentnie.

Ale zrobiło się jakby jaśniej, cieplej i przytulniej, prawda? No i pasują do nowej pościeli w serduszka.

Przetrwać zły czas, przetrwać zły czas, wszak – wszystko mija, nawet najdłuższa żmija/by Lec

Li

i pisać codziennie, wychodzi jednak tak jak zwykle. Ten brak czasu tak dolega, mimo moich wysiłków doba ma 24 godziny i nie chce być dłuższa ani o sekundę. A niestety muszę przecież spać. I codziennie uczyć się włoskiego. Miotam się więc między życiem, a snem, mam poczucie, że ciągle biegnę, a mety nie widać.

Od Agazio płyną tylko dobre wiadomości- mam zgodę na zrobienie tarasu! No i dostałam większy przydział mocy prądu, bo zdecydowałam się na wyrzucenie gazu z domu. Gazu w sensie butli gazowej, wszyscy tam gotują na butlach, ale ja nie chcę. Boję się gazu, nie będzie mi się też chciało taszczyć butli (30 kg!) na pierwsze piętro, gdzie mam kuchnię, a już z pewnością gaz skończyłby się w niej noc mojego przyjazdu, znam swoje szczęście, haha. Będę mieć więc płytę indukcyjną, do tego potrzebne było zwiększenie mocy.

Za dwa tygodnie o tej porze będę z Karolcią w Kalabrii, czekam na to jak na głęboki oddech. Zwolnię, zajmę się kupowaniem pralki i rozmową z moim wykonawcą tarasu. Mam tyle pomysłów! Mój niebieski zeszyt z napisem „Mia casa in Calabria” szaleńczo od nich tyje i niech tyje. Pomysły rodzą pomysły, kocham ten stan twórczości. Przypadkiem poznałam miejscowego artystę. Obiecał zrobić mi dekoracyjne tynki, a robi między innymi takie. Czyż nie są piękne?

Wykorzystam je w łazience i w kuchni, ale powoli, piano, piano, szaleję w zeszycie, zwalniam w życiu, muszę być realistką, co nie zmienia faktu, że planowanie, marzenia, wizualizacje kolorują mi ten lutowy, szary czas.

Miłego weekendu! Kiedy koniec tej szarości, do diaska?

Li

w sprawie „Polskiego Fritzla”, czyli kolejnego sadysty czerpiącego satysfakcję ze znęcania się nad kobietą i jej poniżania. Oskarżony ma 35 lat, ofiarę zwabił w 2019 roku, poznając ją na portalu randkowym. Poczytajcie tę historię, jeżeli jej nie znacie, bo mnie najbardziej w tej sprawie poza całą ohydą przestępstwa popełnionego przez sprawcę uderzyło zachowanie jego rodziców- musieli wiedzieć o obecności kobiety w komórce we własnym obejściu, a jednak nie reagowali, milczeli, dawali przyzwolenie. Milczenie- forma udawania że czegoś nie ma, jeżeli się o tym nie mówi.

Li

by zachować dobry nastrój, nie poddawać się zimnu i szarości? Jak trzymać mózg w ryzach, by wiedział że to nie depresja, a zaledwie brak słońca? (Brać na rozum, brać na rozum, minie luty będzie wiosna). Siedzę w pracy, patrzę na moją biedną oliwkę w lichym namiocie, grzejnik nie daje rady, boję się, że nie wytrzyma tych mrozów. Mam gigantyczny problem z Bandytą, moim biurowym, podwórkowym kotem- gdy biorę go do domu, to jest w wielkim stresie i zasikuje łazienkę na amen, gdy go zostawiam na podwórku, martwię się że marznie. Zrobiłam mu porządną budę ze styropianu, w środku ma ocieplaną budkę wyściełaną skórą renifera ( to straszne, ale dostałam ją w prezencie jako siedzisko do sauny, nigdy we życiu nie usiadłabym na skórze renifera gołą d…, korzysta więc Bandyś, jednak renifery wiedzą co to prawdziwe mrozy, więc ich futro na pewno grzeje), ale przy tych mrozach czy to wystarczy? W dzień siedzi ze mną, ale na noc muszę gada wypraszać. Nie mogę mu ufać, lubi sobie zaznaczyć teren. Zasięgałam opinii znajomych kociar, są skrajne! Robię więc to co dyktuje mi instynkt, upasłam go do wielkiej kluski, daję mu się ogrzać i musi przetrwać, skoro nie chce być kotem domowym. Całe życie spędził na jednym zamkniętym ogrodzie, tu jest panem, goni biedne ptaki i czuje się bezpiecznie. Ma grube futro i 13 lat. Kocha mnie, jestem jedyną osobą której ufa i mnie to rozbraja. Ostatecznie nie mam w życiu szczęścia do mężczyzn, ale mam do kocurów, co mnie zupełnie satysfakcjonuje. Czuję się kochana jakże małym kosztem- za puszeczki i ciepłą budę. Zawsze wierny, czeka przy drzwiach, miauczy z radości na mój widok… polecam, a ile problemów mniej!

Li

PS. Nie wytrzymałam nerwowo i zabrałam go na dwie noce. Szaleje w łazience, ale przynajmniej jest mu ciepło.

by zmniejszył się mój stan posiadania rzeczy. Gusia rzuciła mi wyzwanie pozbycia się tysiąca rzeczy w ciągu roku, liczymy wszystko i poza kosmetykami i ciuchami (w mocno ograniczonym zakresie) nie kupujemy niczego innego. Żadnych nowych kubeczków, świeczników, rzeczy zbędnie niezbędnych i innych, kupowanych często kompulsywnie. Szczęśliwie sklepy typu „Action” omijam szerokim łukiem, znam swoją słabą naturę, coś bez czego mogłam obyć się całe życie, może nagle stać się przedmiotem pożądania. Nie umiem nie kupować książek, ale potraktuję te zakupy jako mój wkład w narodową kulturę i nie bedę liczyć ani książek, ani CD- ciągle jeszcze mimo, że mam Spotify’a kupuję CD. Lubię, ale muszę to przemyśleć, czy aby na pewno muszę.

W obszernym smutnym dziale mojej pamięci ciągle żywa jest likwidacja ogromnego domu mojej Mamy, jej rzeczy lądujące w kontenerze, była z nich taka dumna, a mój brat wziął na siebie ciężar pozbycia się ich bez wahania, nie chciałam na to patrzeć, zabrałam jedynie srebrne sztućce od Frageta jeszcze po mojej prababci, jeden porcelanowy serwis obiadowy, bo jest śliczny, kilka obrazów i filiżanki które Mama kupiła sobie za swoje pierwsze wynagrodzenie. Jest mi tak żal, dławi mnie smutny wyrzut sumienia, że coś co było dla niej takie ważne, jej dzieci wyrzuciły na śmietnik. Część rzeczy ma odroczony wyrok, bo stoi w mieszkaniu, w którym Mama ciągle mieszka ciałem, choć duchem już dawno nieobecna, ludzki skurczony kadłubek, bez świadomości i pamięci, świat reha-łóżka, karmienia strzykawką i tej cholernej choroby Alzheimera.

Moja A. , która kupiła dom na sąsiedniej ulicy i jest głosem rozsądku w naszej przyjaźni przestrzega mnie przed mną samą: „Monia, tylko nie rozpędzaj się z tym remontem”. Tak, to będzie trudne, wstrzymać konie i realizować plan budżetowy, cholernie trudne. Dlatego muszę mieć w pamięci „marność nad marnościami” i że „gdy zamkną za mną drzwi, pójdę boso, nie zabiorę nic”.

Moja B. która ma w Kalabrii dom od dwóch lat, mówi o satysfakcji remontowania po kawałeczku.

Ale ja ciągle się uczę, uczę się, uczę. I może nareszcie nauczę się cierpliwości.

Li

to nie przestaję o nim myśleć. Wizualizuję, szukam, analizuję, rysuję, a najbardziej to się cieszę.

Mam zamysł taki, by to był wygodny wiejski dom. Nie będę robiła żadnych łazienek glamour, absolutnie! Ma być prosto i w klimacie. Sekwencja czynności i tak nie może być inna: ściągnięcie dachu, utylizacja eternitu, wymurowanie tarasu, doprowadzenie na taras wody i prądu, uszczelnienie i położenie płytek. Potem okna, część chcę uratować, bo są piękne.

Prace będą od góry:

-dach, taras, woda i prąd na taras, uszczelnienie, płytki, okna, nowe zewnętrzne rolety (stare są nie do uratowania), skucie płytek w łazience i w kuchni, instalacja elektryczna, klimatyzacja, cała łazienka, płytki w kuchni, to plan minimum na ten rok. Meble kuchenne, łazienkę na dole i urządzenie drugiej sypialni zostawiam na przyszły rok. Decyzję co do przyszłości czerwonej podłogi też. Na razie nie mogę na nią patrzeć, ale może się uratuje…

Roboty huk! Oglądam filmiki na YT jak odnowić metalowe kute barierki, mam zamiar sama to zrobić i pomalować na kolor szałwiowy, będzie pięknie. No i jeszcze mam drzwi, piękne wejściowe drzwi! Nie mam pojęcia jak je odnowić, ale się dowiem. A gałki w drzwiach będą błyszczeć jak złoto, to pewne! Fajnie będzie często przyjeżdżać, żeby coś robić, a potem iść na plażę. I dzięki mojej budowie domu pod gwiazdami mam jako takie pojęcie o pracach budowlanych i remontowych, bezcenne doświadczenie, co dziwi włoskich mężczyzn…. Niech lepiej sobie uważają, o!

Dostałam kilka maili i uprzedzając kolejne napiszę od razu tak: nie będę nikomu szukać domu i nie będę podawać nazwy mojego miasteczka. Dom naprawdę można znaleźć samemu, bo idealista.it to kopalnia wiedzy, jest również w wersji polskiej. W moim miasteczku są cztery domy będące własnością umiłowanego narodu polskiego i jak dla mnie to wystarczy. Przepraszam, jeżeli ktoś poczuje się urażony, ale ja łaknę spokoju, a nie życia towarzyskiego. Tego mam nadto w Krakowie. Mia casa in Calabria to moja ucieczka od tłumów, zgiełku i wiecznie wrzeszczącego telefonu. Mieszkanie w centrum krakowskiego Starego Miasta stało się koszmarem, uwierzcie mi. Tłumy turystów, hałas, śmieci na ulicy (choć niby Kraków to jedne z czystszych miast Europy), a parkowanie pod domem to konieczność wielominutowych objazdów i szukania miejsca. Tak mi szkoda mojego domu pod gwiazdami, bo w sąsiednich oficynach wybudowano dwa potężne apartamentowce, ogromne, bezwzględne, egoistyczne, a nasza spokojna kamienica musi znosić teraz głośny szum kominów, wentylatorów, klimatyzatorów- na moim wcześniej tak intymnie spokojnym tarasie jest piekło szumu i wibracji. Wbrew woli słucham pijackich imprez z turystycznego koszmaru od strony podwórka i płakać mi się chce.

Im jestem starsza, tym mniej mam potrzeb konsumpcyjnych, a więcej potrzeb duchowo-przygodowych. Nie zależy mi też na nowych znajomościach, bo brakuje mi czasu na pięlęgnowanie starych. Oprócz blękitnego nieba, nic mi więcej nie potrzeba.

(No chyba, że poznam kolejną tak fantastyczną kobietę, jak moja B., dzięki której mam dom z Madonną w centrum cudnego miasteczka. Ale taka znajomość trafia się raz w życiu, takie zazębienie, takie zrozumienie i taka frajda ze wspólnego czasu:)

Mogę odpowiadać na pytania, gdzie szukać, jak szukać, ile to kosztuje, jaka jest różnica między prima casa a seconda casa, ile wynoszą podatki, opłaty notarialne itp, ale na tym koniec. I nie ma co się na mnie gniewać, ja po prostu chronię swój spokój i spokój moich przyjaciół, zawarliśmy pakt milczenia, omerta.

Li.

gdy napiszę, że mam swoja własną Madonnę z Dzieciątkiem*?

I że wystroję ją w błękity, czerwienie i złocistości, podświetlę i może zapunktuję u miejscowego proboszcza**?

Gdy usiłowałam sprzątać pozostawiony bałagan, przyszła do mnie moja sąsiadka Maria, lat na oko 80. Przyniosła mi wielką torbę z pomarańczami, cytrynami i pompelmi z ogrodu syna. Maria jest głuchawa, mówi wolno i głośno, dzięki temu rozumiałam aż co piąte slowo, więc jakoś się dogadałyśmy. Okazało się, że mieszkała w moim domu, urodziła w nim piątkę dzieci!

Ledwo wyszła, przyszedł Agazio ze swoim ojcem, oglądać zakres robót. Okazało się, że ojciec Agazia bywał w moim domu w dzieciństwie, to był dom miejscowego księdza, a Maria była jego siostrzenicą. Zapewnił mnie, że to jeden z lepszych i porządniejszych domów w miasteczku, poczułam się więc jeszcze większą szczęściarą.

Do tego mam własną Madonnę, już ją lubię i mam zamiar doprowadzić ją do stanu świetności. Jest na drugim piętrze, podświetlę ją solarami, będzie lśniła i pilnowała takiego antychrysta jak ja.

Li.

PS. *Oby się nie okazało, że jest warta więcej niż cały dom!

** Oby nie skończyła jak Jezus z Borji.

w poniedziałek w nocy.

Po wyjściu z samolotu urywało nam głowy, ale nie wzbudziło to żadnych podejrzeń.

Wiatr jak wiatr, deszcz jak deszcz, polska klasyka. Nie mieliśmy pojęcia, że szaleje cyklon. Drogi nadmorskie były zamknięte, ale to też nie wzbudziło cienia zdziwienia. Dojechaliśmy do domu B. przed północą, nikt nie zaglądał do internetu.

Na drugi dzień z nieba lały się wanny wody, to nam trochę zepsuło humor, ale mieliśmy konkretne plany- kupić wyposażenie domów- materace, kołdry, poduszki, kubki, sztućce, talerze- człowiek nie zdaje sobie sprawy z tego ilu rzeczy potrzebuje. W sklepie było pusto, poza nami i obsługą nie było nikogo innego. Do tego były wielkie przeceny, no raj proszę Państwa, zakupowy raj. Wpakowaliśmy łupy do auta (a wypożyczyłam wielkiego suva) i poszliśmy do następnego sklepu, a tu wszystko pozamykane. Spotkana Włoszka wyjaśniła nam, że rząd ogłosił czerwony alert, zagrożenie życia, cyklon Harry… że co????

No i tak dowiedzieliśmy się, że wiatr jak wiatr, deszcz jak deszcz, ale do tego 12 metrowe fale, zdemolowana Sycylia i część Kalabrii.

O naszym wiecznym błąkaniu się po włoskich drogach, trzykrotnych powrotach w to samo miejsce, szalejącej nawigacji, szkoda pisać. Było dużo nerwów, dużo śmiechu, ale i mnóstwo beztroski. Czasem trzeba być tułaczem, by trafić na właściwą drogę.

Za to przyszła nagroda, bo błąkając się znaleźliśmy jedyną otwartą restaurację, byliśmy tam tylko my, pizza była wspaniała.

W czwartek cyklon schował swoje straszne oblicze i pokazało sie słońce. Morze było jeszcze wzburzone, ale już nie ryczące i groźne. W biurze Agazio zrobiliśmy przelewy do naszych sprzedających (taki poziom zaufania, że płaci się przed umową notarialną, bo potwierdzenie zapłaty notariusz musi otrzymać przed aktem) i dostaliśmy klucze.

I jak weszłam do tego prawie już mojego domu, to zaczęły walczyć we mnie dwa wilki- jeden absolutnie zachwycony, drugi absolutnie załamany.

Zacznę od załamki, bo już jej nie ma, więc to tylko historyczne wspomnienie: w domu był bałagan, ściany były zalane, umywalka w łazience dziurawa, a kuchnia do wyrzucenia.

A zachwyt trwa, jest coraz większy, do tego zalało mnie morze miłości i gdyby ktoś powątpiewał, czy można kochać kupę cegieł, to można, uwierzcie mi że można. Dom ma duszę, piękne widoki z okna, ogromne perspektywy i zrobię z niego nasze cudowne, ciepłe i piękne miejsce w Kalabrii. Nasz drugi dom. Seconda casa.

W piątek po umowie notarialnej puściły mi zawory i dzwoniąc do córek, popłakałam się ze wzruszenia. Niesamowitym przeżyciem jest spełniać swoje marzenia, choć uczciwie rzecz biorąc mało w tym mojej zasługi, bo jak to u mnie zwykle bywa- pomógł mi przypadek, znajomość z B. i trochę szczęścia.

W sobotę załatwialiśmy sprawy urzędowe (tak, tak, sobota, ale Agazio wszystko jest w stanie załatwić) a potem mogliśmy zabrać się za sprzątanie, każdy swojego domu. Zależało mi, by posprzątać choć jeden pokój, bo za trzy tygodnie wracam tam z Karoliną. Wcześniej jednak wyrwałam się nad morze, musiałam je zobaczyć odetchnąć, nacieszyć oczy kolorem, pożegnać na krótko.

Kupiłam wcześniej środki do sprzątania, mopy, miotły, ręczniki… jeden pokój już lśni, nowy materac leży na łóżku i w tym pokoju poza malowaniem, lampą i powieszeniem obrazów nic nie zmienię. To jest porządna włoska sypialnia, cieszę się że ją mam. Zostawię też płytki na podłodze, myślę, że jak dam na ścianę kolor oliwkowy to będzie ona z nimi pięknie współgrać. Chcę jeszcze wymienić gałki w szafie na stare mosiężne/złote!

Zostało w domu pełno obrazków w ładnych, złotych ramach, mam zamiar powiesić je wszystkie na jednej ścianie, nie są cenne, ale mają klimacik.

A taki mam widok z okna, z poziomu przyszłego tarasu, będę widzieć zachody Słońca.

cdn.

Li

cyklon.

I TO JAKI!!!

Wszystko opiszę, najważniejsze że dom kupiony. Choć do końca nie jestem pewna, bo odpis aktu dostanę dopiero za miesiąc, taka jest tu procedura. Tak jak pisałam wcześniej, sprawdziły się moje przewidywania, że w piątkowe popołudnie notariusz będzie spieszył sie do domu- cała umowa notarialna trwała cztery (4!) minuty z zegarkiem w ręku, notariusz czytał co drugą stronę i co trzecie zdanie, nikt nie zapytał mnie nawet o dowód tożsamości. Nie mówiąc o tym, że moje wkuwanie słówek prawniczych na nic:D Poza „buongiorno” nie powiedziałam ani słowa, bo nikt mnie o nic nie pytał. Dla prawniczej strony mojej natury to był szok/to Kalabria.

Agazio twierdzi, że kupiłam:D

Wróciłam totalnie wykończona, serio.

Ilość przygód, spraw, załatwień, zalany dom (wszystkie trzy nasze domy zostały zalane od dachu po parter, z nieba woda lała się wannami) pokonała nawet tak piracką naturę jak moja.

Jestem przeszczęśliwa, pełna planów, dam sobie radę!

No i nie da się ukryć, zaczynam kolejny remont od kolejnego strychu, gdzie będzie zrobiony taras!

(Strychy to najwidoczniej moje przeznaczenie).

A z tarasu będzie widok na morze, to już szczyt szczęścia. Mam już wykonawcę (ojciec Agazio) i już go lubię.

Jaka była siła żywiołu to widać nawet po naszej plaży, gdzie uderzenie cyklonu było trochę słabsze.

Na zdjęciach są schody na których siedziałam w październiku, do linii wody było z nich jakieś 10 metrów.

A teraz plaża została zjedzona przez fale, a są schody zrujnowane, smutny widok.

Przed moim wyjazdem morze było już gładkie jak stół, niewinne!

Li.

tak-pokochaj swój los. W gruncie rzeczy płynę przez życie niesiona przez sprawy i sprawki. Nie czynię wielkich planów na przyszłość, poza najbliższym miesiącem. Kiedy to się zmieniło? Nie pamiętam, ale żyje mi się lżej. Przyjmuję życiowe szanse z wdzięcznością, z pokorą znoszę porażki, choć uczciwie powiem, że ostatnio jest ich niewiele. Może dlatego, że nie porywam się na rzeczy wielkie, nie grozi mi upadek z wysoka, najwyżej potknięcie. Cieszę się z życia, mimo że czasem cholernie mnie boli. Wtedy jednak włączam samoratunek- komorę hiperbaryczną, masaż, kąpiel w magnezie, a czasem tylko przeglądam zdjęcia mojego włoskiego domu i już mi jest lepiej. Nie chcę innego życia, kocham swoje, bo jest moje. Tak się cieszę na to co będzie od poniedziałku, a może lepiej nic nie pisać, bo fati jest blisko fatum… a ze mną to wiadomo- jak coś ma się nie wydarzyć, to na pewno się wydarzy. I trzeba będzie mimo wszystko kochać… ech:)

A na zdjęciach nasza Klusia. Zanim do nas przyszła miała straszne życie. U nas królowa!

Li.

sponiewierana przez grypę, przez ostatni tydzień nie wychodziłam z domu. Byłam słaba, ledwo kontaktowałam, rozpaczliwie czerpałam z łóżka i domu poczucie bezpieczeństwa, snując sobie mój własny kokonik z kołdry na te złe dni. Wytrzymam jeszcze kilka dni kieratu i od poniedziałku będę się wyłącznie cieszyć- Kalabrią, moimi przyjaciółmi (B. to kalabryjska rutyniara, A. jest tak samo podekscytowana jak ja. Mamy nasze akty jeden po drugim, co pół godziny, co napawa nas nadzieją, że notariusz w piątek będzie spieszył się do domu).

(A na zdjęciu widok na Badolato, przepiękne i przejmująco opustoszałe miasteczko).

W Kalabrii trzy dni temu było duże trzęsienie ziemi, z epicentrum na Morzu Jońskim. Nie było żadnych strat materialnych (nagle zauważam takie wiadomości, upchnięte gdzieś na końcu serwisów). Gdy powiedziałam o tym Achillusowi był szczerze zaskoczony, a akurat jest w Rzymie. Nic nie wiedział. Achillus żyje trochę naszą Kalabrią ( w sumie nie ma wyjścia:), jesteśmy też dla niego źródłem iście fascynujących informacji, np. będąc rodowitym Włochem (i podobno dziadkowie z Kalabrii) nigdy nie słyszał o męskim imieniu- Agazio, popularnym w „naszej”okolicy.

I takie drobne historyjki przewijają mi się codziennie, ciesząc zaraz umykają, zapisuję, bo zapominam co mnie cieszyło, zapomniałam już tyle swojego życia, smuci mnie to, żałuję że miałam taką długą przerwę w pisaniu, bo teraz gdy wracam do starych notek, sprzed tak wielu lat, nie mogę uwierzyć w samą siebie. Dałam radę, sama odchowałam dziewczyny, są super kobietami, moim stałym szczęściem. Inne szczęścia były przelotne, widocznie taka ich natura w kontakcie ze mną. Wiele spraw mogłam poprowadzić inaczej, wiele słów nie powiedzieć, powstrzymać gwałtowne harce mojej natury, ale niczego tak naprawdę nie żałuję, boję się tylko o swój czas, chcę go mieć przed sobą jeszcze dużo, naprawdę dużo, bo roboty huk!

W moim włoskim domu mam różowy bidecik. Normalnie jak u Barbie. Tego nie zniese, o nie! :D

Li.

…i tu będzie moja sypialnia!

Dziś tłukłam z Achillusem zwroty z umowy notarialnej, zaczynam się stresować. Za tydzień będę już w Kalabrii!

Ale dla przyjemności i pewna tego, że uda mi się przekonać notariusza, że mówię po włosku (Capisco il testo dell’atto) kupiłam już bilety na luty dla siebie i Karolci, będzie się działo! Dziewczyny jeszcze nie były w Kalabrii. Mam nadzieję, że nasza wspólna pula genowa pozwoli im zakochać się w tym miejscu tak jak mnie! Że mi pomogą z urządzaniem, szukaniem, malowaniem balustrad, planowaniem- tym wszystkim co smakuje i daje mnóstwo satysfakcji! Nie mogę się tego doczekać. Kupuję ten dom też dla nich.

Notariusz mnie zapyta: Lo stato di fatto corrisponde alla planimetria catastale? (Czy stan domu koresponduje ze stanem z księgi wieczystej?). No i co tu powiedzieć, jak się nie widziało…:D

Wiecie co? Może i idę w stronę starości, ale ciągle cieszy mnie fakt, że nie straciłam żyłki do hazardu i fantazji, ot co! W gruncie rzeczy kupuję kota w worku, ale przeczuwam, że ma piękne futro! No i co mam do stracenia? Pieniądze? Nie stracę, taki dom zawsze dobrze sprzedam. Złudzenia? Przekuwam je w pragnienia! Rozczarowanie? Jestem w tym mistrzynią i ciągle trafiają mi się nowe okazje do kolejnych rozczarowań, umiem z tym żyć. Sensem jest ciągle szukać, eksplorować, zdobywać, cieszyć się. Nic nie tracę, a mogę tak wiele zyskać! A ile będę mieć przygód, wrażeń, dyskusji z Antonio-mistrzem budowlanym! Przy moim poziomie włoskiego i dialekcie kalabryjskim Antonio może być wesoło! No i codzienne rozmowy telefoniczne z moimi przyjaciółkami, kto co, która, kiedy… nasze domy są w promieniu kilkuset metrów od siebie, magiczny trójkąt, tre sorelle.

Li.

…. pokażę Wam malutki fragmencik tej mojej włoskiej radości. Od razu zastrzegam, że wszelkie słowa krytyki będą przeze mnie bezlitośnie zwalczane! To nie jest willa w Toskanii, ale skromny, w duchu włoskiego południa dom po dobrej kobiecie (dokarmiała koty, to mówi wszystko).

Pierwsze zdjęcie zrobione jest z perspektywy bocznej, malutkiej uliczki, z uroczym włoskim antycznym syfem. Tak tam jest, trzeba to kochać, io amo. Mój dom jest ostatni, po lewej stronie z żółtą elewacją.

Na drugim zdjęciu jest salon, ogromny salon, zakochałam się w tym świetle, smudze słońca, cieniach, w tej podłodze, w tej lampie… ale mam pomysły, strach się bać! Stan w trakcie pakowania rzeczy, takie zdjęcia dostałam od Agazio, no cóż, powtarzam- kupuję dom, który na żywo widziałam wyłącznie z zewnątrz, ale poczułam uderzenie pioruna, miłość od pierwszego wejrzenia, colpo di fulmine.

A dla porówniania dodaję filmik z oferty sprzedaży domu w tym samym miasteczku, po tzw. generalnym remoncie, o powierzchni dwa razy mniejszej niż u mnie, ale za cenę trzy razy wyższą. Pozbawiony ducha włoskiego kompletnie, ale może komuś się spodoba. Filmik przysłał miejscowy kolega:)

Li

będę sobie pisać tu lekko o sprawach i włoskich sprawkach, a tymczasem coraz częściej dławi mnie lęk i poczucie niemocy. Nie umiem być obojętna na sprawy świata, do cholery jasnej nie potrafię! Czytam wiadomości, słucham podcastów, jakie to szczęście że nie mam telewizora, nie zniosłabym więcej. Trump, Putin, Musk, USA, Tajwan, Chiny, Grenlandia, Wenezuela, a nawet Sokotra ze smoczymi drzewami, to się nie kończy, a coraz bardziej eskaluje. A na naszym poletku poza durną polsko-polską wojną interwencje różnych Fundacji i zamarzające na łańcuchach psy. Albo wyrzucone w środku lasu i przywiązane do drzewa. Zło wylewa się z każdego kąta, skąd tyle tego zła, jak jest tyle dobra? Ilu każdy z was zna naprawdę złych ludzi? Takich, co to idąc przez życie zło czynią? Ja znam takich zawodowo, ale w życiu prywatnym dwie osoby. Dwie! I gardzę nimi szczerze. Ale znam niestety wielu ludzi bez własnego zdania, płynących z nurtem populizmu, mających poczucie wyższości, bo Polak, bo biały, bo macierz-ojczyzna jednorodna, bo… Na tej ludzkiej głupocie pasą się takie Trumpy, takie Putiny, takie Brauny. Rzygam tym, serio. Wstrząsnął mną film z zabicia przez pieprzonego amerykańskiego agenta ICE Renee Nicole Good. Matki trójki dzieci. Amerykanki.

Za dwa tygodnie o tej porze będę w Kalabrii, to mnie trzyma przy życiu i w pionie.

Li.

Słucham na okrągło. Cudne!

I jeszcze to:

Tak, tak! Podpisuję się pod każdym słowem!

Li

2025 był dla mnie przełomowy. Zrobiłam dla siebie tyle dobrych rzeczy! Zakochałam się w sobie bez pamięci, nareszcie jestem pierwsza dla siebie. Od 7 stycznia regularnie 3 razy w tygodniu byłam na siłowni. W prawie każda sobotę byłam na pilatesie na reformerach. Nie pamiętam kiedy wyglądałam tak dobrze, tak ładnie jak teraz. Podobać się sobie, to jest coś!

Postanowiłam kupić dom w Kalabrii i zrobiłam to! Postanowiłam nauczyć się języka włoskiego i robię to z wielką radością. To moja piacere.

Przeżyłam dwie potężne kontuzje barku, obie udało się zniwelować Indibą, polecam Wam to wspaniałe urządzenie. Pokochałam komorę hiberbaryczną, poznałam i zaprzyjaźniłam się z B., moją kochaną B. Czujemy, że znamy się całe nasze życia, tyle wspólnych spraw, lin, ścieżek, spotkałyśmy się późno, ale nie za późno. Dzięki jej odwadze kupiłam swój włoski dom, ona była tam pierwsza.

Odcięłam się zupełnie od toksyków, ludzi miałkich, bluszczy zabierających mi energię, nareszcie dostrzegłam i zamknęłam wszystkie złe relacje, a co najważniejsze- przestało interesować mnie zdanie innych na mój temat.

Zadbałam o swoje zdrowie, zmieniłam tak wiele, a jeszcze tyle przede mną. Jestem całkiem szczęśliwym człowieczkiem, mimo wielu trosk. Ale teraz mam bardzo silne mięśnie, by je dźwigać.

O Nowy Roku, nie chcę od Ciebie nic materialnego, bo w gruncie rzeczy jestem człowiekiem wolnym od konsumpcyjnych potrzeb. Przynieś mi tylko zdrowie, jeszcze większą ciekawość świata i ludzi, daj mi cierpliwość do włoskich majstrów, pozwól mi stworzyć wymarzone miejsce dla mnie i moich kochanych córek, ich chłopaków, rodziny, naszych przyjaciół, wszystkich tych, których będzie cieszyć wspólnie spędzany czas, kalabryjska oliwa z ciepłym chlebem, noc na tarasie pod gwiazdami, ciepły piasek nad morzem i głośne rozmowy włoskich sąsiadów.

Moje życie zyska nową ścieżkę, wzdłuż głównego nurtu, będę sobie na nią wchodzić od czasu do czasu, cieszyć się dolce far niente, mieć gdzie uciec z możliwością powrotu, jaki to życiowy luksus!

A co do Sylwestra, to spędzam go z dziewczynami i ich chłopakami, jest miło i ciepło. Mam zamiar wejść do wanny, nałożyć maseczkę na twarz, poczytać książkę, wygłaskać koty i się wyspać.

Miłego dla Was!

Li

tak dolega, jak ja pragnę żyć inaczej!

Rozważam zainstalowanie w domu sauny na podczerwień. Uwielbiam saunę, najbardziej saunę turecką, snującą się parę, olejki zapachowe i poczucie czystości od środka. Rok temu na moje urodziny, które spędzałam w Maroku przyleciała do mnie na kilka dni Starsza ze swoim Luke. W prezencie urodzinowym dostałam od nich lokalny hammam. Co to była za przyjemność, o rety! Moja skóra była wręcz aksamitna. W tym roku przez kalabryjskie plany nie poleciałam nigdzie w listopadzie, a to jednak tak niesamowicie ładuje baterie, dwa tygodnie w cieple i w słońcu daje dużą pewność ochoty na życie w zimowej szarości.

Lubię fotografować ludzi i koty. Ten mężczyzna siedzący przy kawie mnie zafascynował, obserwowałam go dłuższą chwilę, zdjęcie zrobiłam mu na chwilę przed tym, gdy się do mnie szeroko uśmiechnął.

Smutny był ten weekend, ale życie przecież zawsze z przodu, więc ułożyłyśmy już menu wigilijne, będzie u mnie 11 osób, a Gusia chce sama zrobić pierogi. I ma być jak najprościej, jak najskromniej.

A wyjdzie pewnie tak jak zwykle!

Li.

Przygnębiło mnie odejscie Magdy Umer. Katowałam się tą piosenką po rozpadzie małżeństwa i długo potem jeszcze potrafiła zalać mi serce emocjami i tęsknotą.

A przecież i dla mnie nadchodzi czas, by zmierzyć się z nieuchronnym i zaakceptować biologiczną kolej rzeczy, czyli zrobić coś co zawsze przychodzi mi z najwyższym trudem, bo mam duszę wojowniczki.

Trudny mam teraz czas, ale… mam ten CZAS, żyję, jestem zdrowa, mam plany, za miesiąc będę już w Kalabrii. Mieć drugie życie bez ciężaru pierwszego… jestem szczęściarą, może uda się oddychać głęboko, rozwiać stres w oliwnym gaju, a jak cudownie będzie kaleczyć włoski! (Achillus twierdzi, że mam talent do włoskiego, bo perfekcyjnie pracuję rękami).

Sobota daje mi zawsze trochę czasu tylko dla mnie. Idę na pilates, potem na Kleparz, po drodzę wpadnę nakarmić naszego podwórkowego kancelaryjnego kota. Bandyś ma w budzie termometr na wi-fi, chłopak Gusi ściągnął mi do niego aplikację, widzę więc jaką ma temperaturę, teraz ma 10 stopni, leży na prawdziwej skórze z renifera (dostałam w prezencie jako siedzisko do sauny, ale nie byłam w stanie wyobrazić sobie, że mogłabym na tym usiąść gołą d….) , a gdyby był choć trochę mądrzejszy i nie sikał mi w domu, leżałby na kanapie w moim salonie razem z naszymi trzema kluskami.

Tak, znowu jest kolejna sobota. Kupię już choinkę i bardzo postaram się odpędzić tę falę smutku, która zawsze, zawsze zalewa mnie w ten świąteczny czas. Wcale nie lubię Bożego Narodzenia.

Ale może nareszcie się wyśpię.

Li.

przechodzę przez przejście dla pieszych na Basztowej i spotykam Joanne, mamę Coral, przyjaciółki mojej Karolci z czasów jej studiów w Manchestrze. Takie spotkania dają mi zawsze mnóstwo radości, lubię te igraszki prawdopodobieństwa z nieprawdopodobieństwem, statystyczne żarciki, no bo wiecie-Joanne przez 11 lat widziałam 4 razy w życiu, a to był jej drugi raz w Krakowie, nie wiedziałam że tu jest. Żeby było śmieszniej- szła po kwiaty dla mnie, bo chciała zrobić mi niespodziankę i wpaść do mnie do domu.

Takie igraszki losu dają mi do ręki kolejny argument za małym światem, może nie góry z górą, ale człowieka z człowiekiem, zawsze można znaleźć swoją gromadę, bandę, paczkę, nikt nie jest samotną wyspą, trzeba tylko rozglądać się wokół (no i mieć pamięć do twarzy).

A bukiet róż dostałam wieczorem, choć nie wiem czym sobie zasłużyłam. To ja jej jestem wdzięczna na wieki za opiekę nad Karoliną, gdy z zapaleniem płuc trafiła do angielskiego szpitala.

Matki całego świata, łączmy się!

Li.

Uwielbiam perfumy, mam ich sporą kolekcję, to moja wielka słabość, lubię ładnie pachnieć i nie będę z tym walczyć. Ale dzisiejszy dzień po raz kolejny uświadomił mi, że jestem tylko niewidzialnym trybikiem w młynie wielkich korporacji, zdolnych do wzbudzania pożądania, jednocześnie zdolnych do natychmiastowej deprecjacji przedmiotu tegoż pożądania, zaprawdę powiadam Wam- jesteśmy ośmieszani i przesuwani w handlowych interesach jak worki ze śmieciami.

W kwietniu podczas podróży z Zanzibaru buszowałyśmy po ogromnej duty free na lotnisku w Addis-Abebie, gdzie za równowartość 630 złotych znalazłam perfumy, które wówczas Polsce kosztowały ponad 900 złotych. Oczywiście uznałam to za wielką okazję, kupiłam. Pachną cudownie, serio, jestem ciągle pytana co to za zapach, ludzie zaczepiają mnie na ulicy.

A dziś na Mikołaja dostałam od moich kochanych córek te same perfumy, aż dwa flakony (po 125 ml!), bo były w Rossmannie online, mocno przecenione z okazji black friday i w dodatku w promocji 1 plus jeden gratis. Za 450 zł kupiły mi dwa flakony perfum, za jeden flakon których bez zmrużenia okiem rok temu zapłaciłam 900 zł.

Oczywiście cieszę się bardzo, mam zapasik, ale i refleksję, bo nie da się nie mieć refleksji- ile to naprawdę jest warte?

I dlatego tak bardzo cieszę się, że znalazłam sobie dom w Kalabrii jedynie za równowartość 282 flakonów perfum licząc cenę w Rossmannie, ewentualnie 195 flakonów licząc cenę z Addis-Abeby, lub 141 flakonów licząc cenę 900 złotych, za jaką kupiłam je pierwszy raz.

:)

Li.

kobiety, że cieszy ją pusty dom. Tak jak mnie dziś wieczorem. Jestem sama, z maseczką na twarzy i olejem na włosach. Wyglądam uroczo odpychająco. Niedzielny wieczór wprowadza już lekki niepokój przed kolejnym tygodniem, ale jeszcze swoją niedzielnością daje złudę wolnego czasu.

Uczę się włoskiego przed jutrzejszą lekcją z Achillusem, piję herbatkę imbirową z garścią berberysu, czuję się bezpiecznie w moim domowym kokonie, zamknięta na dwa zamki przed światem, którego zły dotyk będę czuć dopiero jutro. Czeka mnie trudny poniedziałek, ale ten wieczór odbiera mu trochę ciężkości, mam w tle muzykę, śpiące koty, miłe zawieszenie między dniem, a nocą.

Berberys to moje nowe odkrycie, z reguły odkrywam coś co zostało już dawno odkryte, jestem odkrywcą rzeczy odkrytych. Znacie zalety berberysu? Warto o tym poczytać, to prawdziwy skarbiec zdrowia, łatwy do zdobycia, uwielbiam dodawać go do herbatek, po chwili pęcznieje i jest prawie jak bubble tea.

Li.

„Jeśli chcesz doświadczyć dobra, to zamiast skupiać się na problemach i przeszkodach, możesz skupić się na rozwiązaniach i docenić dobro, które jest ci już dane. Oddech. Sprawne ręce i nogi. Wygodne łóżko. Dach nad głową” . To cytat z Agnieszki Maciąg, żal tak pięknego człowieka, żal.

W dniu gdy zrozumiałam, że życie jest tu i teraz i że nie ma sensu gromadzenie, odkładanie i długofalowe planowanie poczułam wolność.

Nie interesuje mnie już nic innego poza życiem mojego życia.

Dbam, by było dobre, ciekawe, intensywne i kolorowe.

Tego chcę całą sobą.

Emocji, ciepła, ludzkiej życzliwości, wiatru od morza, dobrej oliwy, przyjaciół i radości. Mam w swoim kręgu wspaniałych, twórczych, ciekawych ludzi.

Inspirujemy się wzajemnie, dajemy sobie wsparcie i śmiechem zabijamy zło.

Dlatego problemy rozwiązuję, złości nie kumuluję, wybaczyłam każdą krzywdę, szybko się wściekam, otwieram wentyle, krótko wybucham i dobrze śpię (mimo wszystko jestem Skorpionem, haha).

Moim jedynym życiowym celem jest być sprawną, sprawczą, dobrą i pogodną.

Nigdy, nigdy nie dopuszczę do zgorzknienia, nigdy!

Nie będę sobie niszczyć reszty mojego życia konsumpcją, myślami o lepszym aucie, czy kredytem na mieszkanie dla dzieci.

To moje życie i będę je przeżywać tak jak ja chcę. Na moich zasadach.

Kocham moje córki nad życie, ale doszłam do granicy opiekuńczego macierzyństwa, teraz jestem pierwsza dla siebie.

I nic i nikt tego nie zmieni, bo mam 58 lat i bardzo chcę żyć.

Buongiorno… Ti stanno aspettando*, napisała mi moja włoska sąsiadka Elia.

Li.

*Czekają na Ciebie.

gdy mam ochotę zawyć jak ranny wilk, zwinąć się w kłębek i zasnąć. Sterta życiowych problemów mnie przerasta, widzę tylko pęczniejącą podstawę, a nie widzę czubka.

Więc jak to ogarnąć?

Najgorzej, gdy muszę polegać na innnych.

Opiekunka jednej starszej pani źle się czuje, chce wrócić na Ukrainę, muszę wymyśleć skąd natychmiast wziąć całodobową opiekunkę, a opiekunka drugiej starszej pani od trzech tygodni choruje, więc codziennie muszę jeździć na drugi koniec Krakowa.

Dlatego tak bardzo potrzebuję drugiego życia, bo jak wyjadę 2300 km stąd, to problemów może mi nie ubędzie, ale przyjemności przybędzie. Balans, balans, balans.

Nasza Klusia była wczoraj na pierwszej wizycie u kociego fryzjera. Nie dawałyśmy sobie rady z jej futrem, a Klusia czesania nienawidzi, jest wtedy wściekła! I nienawidzi nas tak przez kilka godzin, a nienawiść Klusi jest bardzo namacalna.

Groomerka powiedziała, że nie miała jeszcze tak miłego brytyjczyka, ale zobaczcie co z niej wyczesała, co za ulga, o tyle futra mniej na naszej kanapie i podłodze!

No i powiedzieć o Klusi, że miła to szok! (ja tam ją kocham bez pamięci, ale charakterek to ona ma).

Li.