tutaj trochę więcej interakcji, komentarzy, rozmowy, znaków, gestów, tak by mieć poczucie, że piszę nie tylko dla siebie, ale też dla Was- czytających mnie systematycznie. Widzę statystyki i nie rozumiem dlaczego się do mnie nie odzywacie. Przecież taki kontakt jest fajny, pod ukryciem nicka można pisać co w duszy gra, oby bez hejtu, ale krytyka nie jest przecież zabroniona. Możemy roztrząsać problemy i problemiki, jechać po Trumpie (nie wpuściliby mnie do USA), szukać wspólnie idealnej ultramaryny na ścianę w łazience i mieć poczucie wspólnoty, a biorąc moje osobiste doświadczenia, to mam dzięki blogowi parę naprawdę fajnych znajomości. A po co ja to wszystko piszę publicznie? Bo myślę, że zupełnie nieźle radzę sobie w życiu, mimo naprawdę złych przeżyć, ciężkich doświadczeń śmierci bliskich osób, porzucenia przez męża (o tym akurat ciężko pisać mi w kontekście nieszczęścia, bo finalnie jest to moje największe życiowe szczęście, ale poczucie tego przyszło z czasem), zdrady najbliższej przyjaciółki… i dałam sobie radę, może pomogę tym innej kobiecie. Bo życie cudem jest, świadomość tego towarzyszy mi każdego dnia. Piszcie, odzywajcie się! Zaraz zabieram się za włoski, mam do nauczenia się parę zwrotów z włoskiego italodisco, uwielbiam taką naukę, podśpiewuję sobie włoskie piosenki, czasem piąte przez dziesiąte, ale wiele zostaje w głowie, serio, serio! Achillus wie co robi, czy pisałam jak bardzo uwielbiam swojego nauczyciela włoskiego? Pisałam:)
Li
Sekrecje i niedyskrety 
Jak wiesz czytam i wielbię, ale pisanie znikających komentarzy wybitnie mnie wkurza 🤣. Uwaga… próbuję! K
Jak zatwierdzisz, to nie znika. No i widzisz, nie zniknął:) Nie mam pojęcia, jak pogrzebać w ustawieniach, by można było się logować, jednym się udaje, a drugim nie:(
Nie podpisałam się- Repo.
No to mnie osmielilaś. Czytam.Cię od Licencji i nigdy nie dałam znaku życia w komentarzach, a przecież znam Cię prawie dwadzieścia lat;)
Szok! Powinnam Ci chyba dać jakąś nagrodę za wytrwałość:*
Czytam od lat, od Chustki… Właściwie nigdy się nie odzywam, kilka razy sporadycznie. Tęsknię do Twojego pióra gdy milkniesz, cieszę się gdy się pojawiasz. Podziwiam charakter i dążenie do celów. Gonisz marzenia. Mój świat i Twój Świat – różne światy, może dlatego podglądam z zaciekawieniem… Ale swój też bardzo lubię, swoją przestrzeń, swoją puszczę Bialowieską…I swoją pokręcona codziennosc. Hania
Hania, jak to sporadycznie? Ja Cię pamiętam!!! Gonię marzenia z zadyszką, ale w końcu je dopadam:D
Ja czytam namiętnie z USA, czytam od lat ale nigdy nie komentowałam. Pisz, uwielbiam Twoje pióro. Rzeczywistość tutaj jest z dnia na dzień coraz bardziej beznadziejna i nie widać końca (w ten weekend w planach No Kings protest) także każdy Twój wpis na wagę złota.
Pozdrawiam! Kinga
Dzięki, że się odezwałaś, dla mnie to ważne wiedzieć, czy czytają mnie ludzie „znający Józefa” :)
Do nauki i życia koniecznie Luigi https://m.youtube.com/watch?v=39lEYli37-8&pp=ygUUaG8gY2FwaXRvIGNoZSB0aSBhbW8%3D
pozdrawiam
m
m…:*
melduję się – Hawajska Kasia z Poznania 😇
Kasia! :* Pamiętasz jak te prawie 20 lat temu wysłałaś mi paczkę z rogalami marcińskimi? Prosto z Poznania? Pamiętam to do dziś! A jak zawiozłam rogale do Kalabrii, to była ekstaza:))
Moniczko, Italodisco jest ok. Nawet bardzo ok. Z moim francusko-wloskim ukochanym zięciem (Jouannet – Capogrossi) jak to brzmi !!!i i wnuczkami bliźniaczkami, uwielbianymi, często słuchamy we Francji stacji Radio Nostalgii. A tam, jak w naszych Złotych Przebojach, muza lekka i przyjemna dla ucha. No może nie dla każdego ucha jak wtórujemy głośno Ricchi e Poveri „Sarà perché ti amo”. Dedykuję Ci tę piosenkę w podziękowaniu za wszystkie Twoje teksty, wieści i opowieści. Buziaczki i przytulaski.
JK.
Dzięki, Jadwiga:)