wiary(a Gusia mówiła- „nie trać nadziei”)-po 18 dniach podróży i braku jakiejkolwiek informacji od dnia przekroczenia włoskiej granicy, znalazły się moje paczki. W Bolonii. I już jadą do Kalabrii. Zawdzięczam to jednej osobie, do której zadzwoniłam w desperacji, a która pracuje w InPost na tzw. na wysokim szczeblu. Poruszył niebo i ziemię, by je namierzyć. InPost pisze mi maile z propozycją odszkodowania i przeprasza, a ja jestem szczęśliwa, bo pomijając te 5 kg pierniczków, które natychmiast rozdam, to jest w nich puchowy kocyk dla mojej wiecznie marznącej Karolci, ręczniki w idealnym odcieniu mięty do łazienki, metalowe stojaki do ozdobnych talerzy, świece, mnóstwo książek i kosmetyków, 6 przepięknych niebieskich kubeczków z samego Pepco (weszłam do tego sklepu pierwszy raz w życiu parę miesięcy temu i przepadłam, kupiłam tam swoje najpiękniejsze talerze) i sama już nie pamiętam co jeszcze, ale każda rzecz kupiona była w jakimś celu. Aaaa, no i oczywiście przepiękne/kiczowate solary na taras! Cieszę się bardzo, podaruję im to odszkodowanie, niech tylko paczki dotrą szczęśliwie do paczkomatu, który ma godziny sjesty, co mnie bawi za każdym razem.
Wieczorem będę już w samolocie, lecę z moją przyjaciółką, która ma dziś urodziny, sprawiłam jej najlepszy prezent, bo ona jeszcze nie wie, jakim plastrem na zbolałą duszę jest moja Kalabria. Będziemy razem, ale moja przyjaciółka ma tę cudowną właściwość, że zupełnie nie przeszkadza. Będę mogła popracować, a gdy zapragnę zrealizować szaleńczy plan samodzielnego pomalowania tarasu, zaoferowała swoje usługi w malowaniu barierek. No, gość idealny!
Li
