znalazłam taki komentarz: „Ależ cudownie wygląda Twoje życie w Kalabrii, Li – prawdziwe dolce vita„.
Podejmę więc próbę (pewnie nieudolną) opisania dlaczego tak bardzo pokochałam moja włoską ścieżkę życia i dlaczego ciągle chcę na nią wracać. Czy będzie to opowieść o sile kobiety czy o sile ducha? Nie! Kategoryzuję ją w kategorii historii o życiowym szczęściu i poddawaniu się igraszkom losu. Nie jestem specjalnie silna, mam tylko wielką wolę przetrwania, bo bardzo kocham życie. Nie jestem też konsekwentna, właściwie pisząc kiedyś o sobie, że jestem konsekwentnie niekonsekwentna opisałam siebie w punkt. Czy jestem dzielna, w czystej kategorii dzielności? Nie boję się nikogo i niczego poza załamaniem zdrowia i wojną. Zawsze stanę w obronie słabszego od siebie i nigdy nie pozwolę na cudzą krzywdę i krzywdę zwierząt. Jeżeli jest to dzielność, to jestem dzielna. Po chwilowym załamaniu, do którego daję sobie prawo, zawsze stanę do walki z przeciwieństwami losu.
W dorosłym życiu miałam kilka przełomowych momentów, niektóre były miażdżące, niektóre wznoszące:
Pierwszy przełom zmiażdżył mnie z końcem maja 2004 roku, gdy mój pożal się boże mąż, postanowił mnie porzucić, porzucając przy okazji swoje dzieci. Starsza miała 10 lat, Młodsza 5. Moje najstarsze stażem czytelniczki wiedzą, że związał się z naszą opiekunką do dzieci, zwaną później kobietą-koniem. Straciłam za jednym zamachem męża i opiekunkę, w miarę upływu czasu zrozumiałam, że strata opiekunki była dotkliwsza. Wtedy jednak był to dla mnie cios, po którym ledwo się podniosłam, wpadłam w depresję, nie mogłam pracować, były dni, kiedy do tego stopnia nie miałam pieniędzy, że elektrownia wyłączyła nam prąd. Straciłam też najbliższą przyjaciółkę, bo po rozwodzie poinformował mnie o tym, że mieli romans. Po co mi to powiedział? Do dziś się zastanawiam. Żeby mnie jeszcze bardziej upokorzyć? Żebym poczuła dojmującą samotność? Chwilowo rzeczywiście poczułam. Chwilowo. Widuję ją czasami. Ja kwitnę, ona wygląda tragicznie. Myślę, że wie jak wiele straciła.
Miałam bardzo niskie alimenty na dzieci, bo byłam głupio ambitna, a przecież jestem specjalistką od alimentów. Najgorzej walczyć dla siebie. Trzy lata zbierałam się, by się rozwieść, bez orzekania o winie, wreszcie doszłam do granicy w której pomyślałam sobie ” niech spierdala”. Na dno nie pozwoliły mi spaść moje dzieci i moi przyjaciele, wcześniej to byli nasi wspólni przyjaciele, wszyscy zostali przy mnie. Ogrom wsparcia jaki wtedy dostałam, był niesamowity. No i czytałam Leca, a jak mawiał Lec: „Kiedy znalazłem się na dnie, usłyszałem pukanie od spodu”, „Jak jest wejście, to jest i wyjście”, oraz najlepsze: „Wszystko mija, nawet najdłuższa żmija”.
Powstałam, postanowiłam sprzedać 70 metrowe mieszkanie. W podziale majątku wywalczyłam sobie kupiony tuż przed rozstaniem strych na Starym Mieście. Postanowiłam sama zrealizować nasze wspólne plany. Strych kupiliśmy razem z moją koleżanką, we dwie więc wzięłyśmy się za wielkie budowlane przedsięwzięcie nie mając o tym bladego pojęcia. Ale znowu trafiłyśmy na życzliwych ludzi. I tak cegła po cegle, za pieniądze ze sprzedaży mieszkania, które szczęśliwie było moje, bo pieniądze na nie dostałam od rodziców, zrealizowałyśmy naszą wielką inwestycję-opisywałam to w latach 2010-2011, tu na tym blogu.
Mało kto wierzył, że mi się uda. A właśnie minęło 16 lat od przeprowadzki do naszego domu pod gwiazdami, pięknych 150 metrów kwadratowych, z tarasem i świętym spokojem. Jakoś mi się to udało! Dzięki odrobinie szczęścia i dobrym ludziom. I żadna z nich nie chce się z tego domu wyprowadzać, wspólnota to nasza największa siła.
Dom, zbudowany własnymi rękami dom dał mi więcej pewności siebie, poczucia bezpieczeństwa i spokoju.
Zaczęłam wpadać w drugi, spokojniejszy nurt życia. Dziewczyny dorastały, studiowały, ja pracowałam i naprawdę ciekawie żyłam. Otoczona ludźmi, wyleczyłam swoje rany, bowiem niestety na moje największe nieszczęście, długo, za długo żyłam w przekonaniu, że straciłam miłość swojego życia, nie interesował mnie nikt inny.
Z perspektywy czasu śmieję się sama z siebie, bo to co straciłam, stało się moim największym szczęściem, chętnie postawiłabym mu teraz pomnik z wyrytym i pomalowanym na złoto napisem: „w podziękowaniu za to, że mnie porzuciłeś”.
Mogłam rozwinąć swoje skrzydła, a pozornie małe okazały się ogromne. Zaczęłam dużo podróżować, miałam mnóstwo fantastycznych przygód, dziewczyny dorosły, stając się wspaniałymi, dobrymi, pięknymi kobietami. Tworzymy razem ciepły, kochany dom. Przyjaźnimy się, kochamy, gadamy codziennie, ale mamy swoje własne wolności.
Gdy spontanicznie postanowiłam kupić dom w Kalabrii, moje życie wpadło w prąd wznoszący. I znowu- dzięki życzliwym ludziom, wszystko mi się wspaniale udało. Ja bardzo wierzę w człowieka, sama staram się też od siebie dużo dawać ludziom i światu i los mnie za to wynagradza, zupełnie poza systemem w którym ile włożysz, tyle dostajesz, bo mam wrażenie że dostaję dużo za dużo i jestem losowi za to bardzo wdzięczna. Być może swoje ogonki maczały w tym kalabryjskie koty, magiczne istoty.
Moje życie w Kalabrii, gdzie nie muszę pracować , a tylko cieszyć się życiem jest wspaniałe, ciepłe, interesujące, każdego dnia odkrywam coś nowego, poznaję nowych ludzi, ostatnio poznałam kapitana Carabinieri, co ciekawe wiedział bardzo dużo na mój temat, co tylko świadczy o tym, jak bardzo nie jestem już tam anonimowa. Czuję się bezpiecznie, jestem lubiana, dostaję mnóstwo prezentów, wielkie wiadra pomarańczy, przywożę polskie ciasta i słodycze, robią tu furorę, bardzo się staram żyć miejscowo, przestrzegać godzin sjesty i cieszyć się morzem, powietrzem, widokami, ciepłem, swoim domkiem, który kocham jak dziecko.
Mam takie poczucie, że przekraczając bramki na lotnisku zostawiam za sobą polskie problemy i smuty, a tych mi przecież nie brakuje, moja mama dochodzi do swojego kresu w sposób absolutnie urągający godności człowieka, moje córki i ich narzeczeni mają swoje problemy związane z tragicznie zmieniającym się światem na rynku pracy, ale póki trzymamy się wszyscy razem to damy sobie radę, wspierając się wzajemnie.
Ale Kalabria jest moim największym wytchnieniem, tu mam zupełnie swój świat, wpuszczam do niego przyjaciół, bo trzeba przyznać, że rzadko latam sama, każdy jest zachwycony, każdy chce wrócić jak najszybciej, każdy czuje to wytchnienie, gdy siedzi w słońcu na tarasie ze wzrokiem na morzu na horyzoncie. Każdego zachwycają latające nocami sowy i każdy docenia tę ciszę. No i moje rokokoko. Moje Dziewczyny mają w domku swoje pokoje i to jest też ich dom. Zaczynają to czuć!
Czego chcieć więcej? Oprócz błękitnego nieba nic mi więcej nie potrzeba.
Li
Oj, bluuu z tą pierwszą połową to poleciałaś:) Ale może uda się, dzięki dolce far niente przekroczyć setkę:D Dzięki za życzenia:*
Piękne podsumowanie pierwszej połowy życia! Bo jesteś jak ten Feniks z popiołu, a to zawsze przemiana pozytywna, z gliszczy w nowe, lepsze życie. Prawie jak u Grocholi 😉, no i „tymi rencyma”, ze wsparciem najbliższych. Bycie dobrym człowiekiem procentuje – i tej wersji się trzymajmy.
Spóźnione, ale najszczersze życzenia urodzinowe! Niech Fortuna Ci sprzyja!
W moim życiu sporo się ostatnio działo i zaglądałam tu bardzo powierzchownie, ale nadrabiam!