Sekrecje i niedyskrety

Byłam wczoraj na Rynku, nie mogłam nie być.
Stałam w tłumie razem z Gusią, skakałam, krzyczałam, skandowałam,
klaskałam i normalnie leciały mi ze wzruszenia łzy.
30 lat temu zaczęłam chodzić na demonstracje studenckie, komuna, ZOMO, Milicja…
kto by przypuszczał, że znowu trzeba iść i protestować.
Historia zatacza koło, bo zawsze wraca system, który  chce ograniczyć wolność.
Nie jestem zwolenniczką aborcji bez granic.
Nigdy nie usunęłabym zdrowej ciąży, nie pozwoliłabym na to też moim córkom. Walczyłabym o dziecko.
Ale zdrową ciążę z gwałtu usunęłabym bez wahania- dziecko nie może być owocem przemocy.
Ciążę z wadami nie do usunięcia, usunęłabym bez wahania- to też jest moje życie,
dość napatrzyłam się na poświęcające swoje życie matki,
a życie jest takie jedno.
Ciążę zagrażającą mojemu życiu też bym usunęła, bo to MOJE życie.
Egoizm? Jak zwał tak zwał, ja uważam inaczej.
Wolność wyboru z poszanowaniem wolności sumienia, oto czego oczekuję od systemu.
…
Mam nadzieję, że ten spontaniczny ruch kobiet zapoczątkuje upadek PiS.
Nie jestem w stanie znieść tej głupoty, prymitywizmu, braku inteligencji,
buty i destrukcji.
Polityka to wylęgarnia miernot, prawdziwa ferma kurzych móżdżków.
Może ruch nie zaangażowanych politycznie kobiet będzie tym wirusem,
który zdziesiątkuje stada byle Jakich samców?
Żyjemy w kraju, w którym kobiety są poniżane,
w którym aprobuje się przemoc domową, niealimentację,
w którym tak łatwo prym wiodą mężczyźni.
(A jacy to mężczyźni, na boga!)
Popatrzcie na kobiety z PiS-u!
Czy jest tam choć jedna, która mogłaby wzbudzić szacunek?
Która jest samodzielna?
Która jest inteligentniejsza od kury?

A może by tak iść w politykę?
Bo normalnie nie można wytrzymać.
Głęboki oddech, zaczyna się wtorek-potworek.
Miłego dnia!
Li.

Miałam dziś dobry dzień.
Wygrałam w II Instancji bardzo ważną sprawę.
Tak bardzo zależało mi na wygranej,
że ze stresu przed ogłoszeniem wyroku o mało nie padłam pod salą.
(Wiadomo, sąd sądem, ale sprawiedliwość musi być po naszej stronie).
Dlatego cieszę się i nie mogę przestać.
…
Scenka z wczoraj:
Karolcia jak co wakacje pracuje. Jest-uwaga-kierownikiem.
Nepotyzm jest w cenie, więc na stanowisko „zaladą” zatrudniła młodszą siostrę.
Gusia szykuje się w domu do wyjścia do pracy,
Karolina zniecierpliwiona patrzy na zegarek i mówi:
-Spóźnisz się i będę musiała  dyscyplinarnie Cię zwolnić!
-Mamaaaaa, Bimbo mnie mobingujeeee!!!
Wesoło mam!
No to tańczymy z Justinem, migusiem!
Li

Ech, stanąć tak w strugach deszczu, dać się przemoczyć, oblepić, wyziębić…ech…
Na razie kolejny dzień koszmarnego upału
zmienia mi mózg w ośrodek przetrwania.
Kraków jak ogromna patelnia, bezlitośnie wysmaża energię.
Topią się plany i chęć aktywności.
Koty leżą pokotem, pies ani drgnie.
Na taras nawet nie wychodzę, leżę na łóżku
i co jakiś czas wkładam ręce do miski ze zbyt szybko topniejącym lodem.
…
Czytam. Kto czytał „Shantaram”?
To dopiero jest książka, prawdziwa książka!
Li.

Ludvico Einaudi zagrał na fortepianie na wodach Oceanu Arktycznego.
Wokół niego rozpadały się topniejące lodowce.
…
Jest tak gorąco, znowu padnie kolejny rekord temperatur,
zginie kilka gatunków zwierząt,
a niedżwiedzie polarne będą głodować i w końcu też wyginą.
…
Ludzie tak bardzo podniecają się polityką,
a nie zauważają że niedługo
nie będzie to miało najmniejszego znaczenia,
bo wymrą wyborcy, żołnierze, najemnicy,
mafie, rządy, partie, nawet PiS…
Człowiek to najgorszy szkodnik przyrody, prawda?
Li.

Jestem zmęczona. W moim kierunku lecą strzały mniej lub bardziej nasączone jadem.
Te co mnie tylko drasnęły, spadły gdzieś w niebyt, te co we mnie tkwią- nie dają się wyciągnąć.
(Różne to ręce naciągają cięciwę, ale najgorliwszy strzelec to Nemo, kto by w to kiedyś uwierzył?
Zabił w sobie siebie i teraz chce zabić mnie).
Szukam antidotum na ten jad i chce mi się płakać z bólu i z bezsilności.
Ale nie płaczę, tylko wykrzywiam usta w drugą stronę i  staram się śmiać.
Tak! Śmieję się ze wszystkiego, łamię tabu i śmieję się bezczelnie,
również i  tam gdzie śmiać się nie wolno.
Mnie wolno, dałam sobie wolne od konwenansów.
Każdy ma swój sposób na (prze)życie, ja się śmieję.
Śmieję się, więc jestem.
Śmieję się, bo inaczej nie wytrzymam tych nieszczęść wokół mnie.
„Ból nie po to jest, by przysparzać ci smutku, pamiętaj.
Ludzie tu właśnie przegapiają wszystko…
Ten ból ma uczynić cię bardziej czujnym.
Człowiek staje się czujny tylko wtedy, gdy strzała wnika głęboko w serce i rani”.

Tyle przeczytanych słów, mądrości, wskazówek, a człowiek Li i tak jest ślepy, głuchy i nierozumny.
Ciągle coś przeocza, zapomina o ważnościach, gubi uczucia, lekceważy sygnały,
niby taki mądry, a przecież taki głupi, zupełnie nie czujny.
A życie mija.
… nic, tylko się z tej własnej głupoty śmiać, śmiać, śmiać, śmiać.
No to śmiejmy się.
Li
* Cytat z Osho.

Wczoraj. Co było wczoraj?
Był koncert Zaz. Piękny. Byłam na nim fizycznie i nie byłam myślami.
Bo wiedziałam co będzie dziś.
Co było dziś?
Był pogrzeb.
Kobieta, lat 46, synek lat 10.
Nie byłyśmy ze sobą blisko, ale była żoną mojego brata.
Dwóch braci, dwóch wdowców.
(Czarny humor mojej przyjaciółki: wiesz co, rozwodząc się z Nemo, uratowałaś mu życie).
… Popołudniu rzuciłam wszystko i pojechałam w miejsce,  którego nie znają moje problemy.
Pięćdziesiąt parę kilometrów za Krakowem.
Do znajomych z innej, nie krakowskiej bajki.
Pięknieeeeee!
Wrócę tam jesienią.
…
Ludzie!!!! Róbcie sobie badania i to już!
Ja mam w sobotę przegląd, nie ma co liczyć na to, że nas TO ominie.
Trzeba drania przechytrzyć.
Wytrącić mu ze szczypiec podstawowy argument zbyt późnej diagnozy.
Badajcie się, bo warto żyć.
Li.

Wracam tu, wracam.
Jakoś muszę porządkować wewnętrzny chaos, a porządki literami wychodziły mi najlepiej.
Chcę pisać, by kilka lat później z prawdziwą przyjemnością wracać do spraw dawno zapomnianych i nagle na nowo odkrytych.
Wczoraj,  gdy nolens volens musiałam odbyć nieprzyjemność wywiadówki w szkole Młodszej,  trafiłam na  wpis sprzed 5 lat:

17.05.2011 r.:
„Wywiadówki zawsze wpędzają mnie w zły humor.
Po pierwsze: to straszne, starzeję się.
Po drugie: na papierze dostaję potwierdzenie, że  moje dzieci nie są genialne.
Po trzecie: mam pretensje do losu, dlaczego to po mnie musiały dostać gen zdolnego lenia, a nie dostały po  tatusiu prof. dr hab. tego z zamiłowaniem do codziennej i systematycznej nauki?
Teksty mojej młodszej córki rozwalają mnie, nim zacznę się złościć:
–Mami, chcesz żebym w  życiu była szczęśliwa czy nieszczęśliwa?
–no jasne, że chcę  byś była szczęśliwa!
–o, to mogę nie chodzić do szkoły?
Przychodzę ze szkoły z groźną miną i z sms-ową zapowiedzią awantury.
Młodsza już w drzwiach przystępuje do ofensywy:
-O co Ci chodzi, no o co?
Przecież mówię Ci o każdej dobrej ocenie i prawie o każdej złej!
Rety, zaczynam się śmiać i to by było na tyle marzeń o autorytecie”.

W ciągle przegrywanej wojnie domowej o ciśnienie mojej własnej krwi, sięgnęłam po broń ostateczną- celowy brak w domu kawy.
Nie dla mnie już cudownie pachnące poranne latte z widokiem na lipę za tarasem.
Jestem więc wściekła i śpieszę do pracy, bo tam zakaz nie obowiązuje.

Miłego dnia dla Was, trzeba przetrwać wtorek-potworek!
Li.

(Robię porządek w płytach i znajduję zapomniane, a przecież ulubione!).
A propos zakochania się, doszłam do granicy mojej wytrzymałości i jak jeszcze raz usłyszę od „stroskanego” rozmówcy pytanie: kiedy nareszcie znowu ułożysz sobie życie? – to zrzucę kajdany dobrego wychowania i … I niech to zabrzmi jak groźba.
Co za świat!
Kobieta Li ma ułożone życie, radzi sobie gorzej lub lepiej, ale jakoś pełznie przez to życie, ma dwie fajne córki, cztery cudowne koty, pociesznego psa i co? Potrzebna jest ta dodatkowa para nóg, odziana w skarpetki? Do czego?
Bo przecież nie do seksu, ten pozamałżeński jest o wiele, wiele lepszy! (Cudzych mężów omijam szerokim łukiem, deklaruję na wszelki wypadek, zanim rzucisz kamieniem. Choć z reguły wystarczyłoby kiwnąć palcem, tyle właśnie warta jest katolicka małżeńska wierność).
Moje małżeństwo z perspektywy czasu nie było najgorsze, ale niestety było z gatunku tłamsząco-nudzących.
Mąż kojarzy mi się z nudą i rutyną, koniecznością podstawiania pod nos talerzy, prasowaniem koszul, wiecznym skrzywieniem, odreagowywaniem na mnie stresów pozadomowych.
Zero spontaniczności, szaleństwa, gapienia się na zachód słońca i robienia kotletów z czerstwego chleba.
Z kobietami jest inaczej, wypełniają mi czas, bawię się z nimi świetnie, ech- ostatnio w szaloną czwórkę pojechałyśmy na cały dzień do Sandomierza, śmiech wykończył każdą z nas. A czy wiecie jakie dobre wina robią sandomierskie winnice?
Jesteśmy niezależne, z autami, z pasjami, z chęciami przygód, z szaleństwem w oczach, z radością z każdej chwili, nawet gdy którąś dopadnie proza życia podbita smutkiem, to od czego jest pakiet ratunkowy?
Kobiety, zaprawdę powiadam Wam, bądźcie dla siebie piękne, zadbane, ćwiczcie (haha, tu namawiam z gorliwością prawdziwego neofity), dbajcie o siebie, kochajcie siebie, rozpieszczajcie siebie, miejcie w d… tych nieudaczników, bo prawdziwych, fajnych, ciekawych, dowcipnych mężczyzn w naszym kraju jest niewielu, nie ma co liczyć na przypadek.
Życie jest tu i teraz, czekanie na miłość, zwłaszcza na tę romantyczną, to droga do zgorzknienia i zaniżenia samooceny.
Pomyślcie, ile tych złośliwych, ciekawskich mężatek jest głęboko nieszczęśliwych w tych swoich ograniczających małżeństwach!
Ile z nich musi znosić wiodącą pozycję męża, przymus współżycia, przepity i przepalony oddech, upokorzenie i brak czułości?
Ile z nich znosi bicie? Ile z nich tkwi w małżeńskiej obojętności, a co to za przyjemność mieszkać pod jednym dachem z obcym człowiekiem?
Obudżcie się i nie piszcie- jestem samotna, nie potrafię sobie z tym poradzić.
Nie! Jesteś sama, ale nie samotna, bo nikt nie jest samotną wyspą.
Rozejrzyj się, ile takich samych tkwiących w stereotypie samotności kobiet jest wokół Ciebie! Zaktywizuj je! Rusz! Zaprzyjaźnij!
Jestem bystrym obserwatorem międzyludzkich stosunków, a może przede wszystkim ich braku.
Jestem sama i jestem z tego dumna. Nie dałam się wtłoczyć w kolejny związek. Jestem azwiązkowa.
Mam swoje życie, córki, zwierzaki i przyjaciół. No i mam statlera, wiadomo:)
To najwspanialszy facet, jakiego w życiu poznałam. I mój najlepszy przyjaciel.
Każdy przeczyta to jak będzie chciał, ja jestem wolna, z reguły szczęśliwa,
czasem gdy dopadnie mnie proza życia, głównie finansowa, to zaliczam dół, tylko po to, by się od niego odbić.
Nie dam się nikomu, a już na pewno nie codzienności.
Nie dam też sobie wmówić, że tylko życie z mężczyzną da mi szczęście. Żyłam, szczęśliwa nie byłam.
Szczęście to stan umysłu, potrafię sama się w nie wprowadzić i potrafię powiedzieć: NIE!
Więc NIE, NIE, NIE, na pohybel stereotypom, a samotność to stereotyp.
Miłego dla Was!
Li.

Trudno pisać pogodnie w czasach zarazy. Przejmuję się, niestety.
Wyrzucenie z domu telewizora może i wprowadziło więcej wieczornej ciszy,
ale pociski złych wiadomości ciskane z innych źródeł i tak trafiają we mnie bez pudła.
Od szaleństw PiSu po medialne zakatowanie kolejnego psa, oto w jakich czasach żyjemy.
…
Byłam dziś jak zwykle na treningu. Uwielbiam te dwie godziny tylko dla siebie.
Wyczołguję się mokra i wykończona, a taka szczęśliwa!
Pokonuję kolejne stopnie wtajemniczenia i z przyjemnością patrzę, jak zmienia się moje ciało.
Festina lente, powtarza mi mój trener i ja mu wierzę.
Dojrzałam do braku pośpiechu, szkoda tylko, że życie nie chce zwolnić razem ze mną.
Ostatnio przeczytałam takie słowa:
„Nasze wartości, to w jaki sposób żyjemy, jest odbiciem naszego społeczeństwa. Trzymamy się tego kurczowo.
Nieważne, że jestem prezydentem Urugwaju. Dużo o tym myślałem. Spędziłem ponad 10 lat w celi-izolatce.
Miałem czas… 7 lat spędziłem bez żadnych książek. Miałem dużo czasu na rozważania.
Oto, co odkryłem: albo jesteś szczęśliwy, mając bardzo niewiele,
nie obciążając się nadmiernie, bo to szczęście płynie z twojego wnętrza, albo donikąd nie zajdziesz.
Nie próbuję promować ubóstwa. Promuję trzeźwość.
Tymczasem my wymyśliliśmy społeczeństwo konsumentów, które musi ciągle rosnąć.
Gdy nie ma wzrostu, jest tragedia. Wymyśliliśmy cała górę zbędnych potrzeb.
Musisz ciągle kupować, wyrzucać?
Marnotrawimy w ten sposób życie.
Gdy coś kupuję lub gdy ty to kupujesz, nie płacimy pieniędzmi.
Płacimy czasem wyjętym z życia, który musieliśmy spędzić na zarobienie tych pieniędzy.
Różnica polega na tym, że życia nie da się kupić.
Życie po prostu płynie.
To straszne, że marnujemy życie tracąc wolność”.

Postanowiłam wywalczyć sobie wolność.
Li.

Gdy wpadam w takie dni jak dziś, gdy nie mam siły żyć,  to włączam awaryjny  tryb ledwo tlącej się egzystencji i pół dnia nie wychodzę z łóżka, na wpół śniąc, a sny na szczęście ciągle mam piękne.
Wyciszam telefon,  nakładam maseczkę na twarz, łykam leki na mojego wewnętrznego wroga, umyję jakieś okno, przytulę się do kota, zrobię Młodszej dobry obiad i staram się zminimalizować poczucie beznadziei. Wszystko mnie wkurwia, a najbardziej ludzie.
Potrzebuję zmiany, dobrej zmiany, prawdziwej dobrej zmiany, wyzwania, poczucia, że jeszcze gdzieś, coś, ktoś, szlag mnie trafia na moją codzienność, na walkę z pracą, klientami, wariatami i wiatrakami. Ludzie ludziom ten los…ech…
Nie byłam w stanie iść dziś na trening i to też mnie frustruje, bo go nie opuszczam i nie odpuszczam. A jednak dałam się dziś pokonać przez złe samopoczucie, szalejące ciśnienie, krew walącą mi prosto między oczy smutną prawdę- „nie bierzesz regularnie leków, to będziesz mieć takie jazdy”.
Nie piszę, bo nie mam światu nic do powiedzenia, ale dobrze że mam tego bloga. Czytam stare notki i skoro wtedy dałam radę, to może i teraz sobie dam.
Nie mam innego źródła z którego mogę czerpać siłę, poza moją przeszłością.
Smutne.
Li.

17 lat  temu po północy  wrzeszczałam w porodowym szało-cudzie narodzin, klnąc na czym świat stoi.
Próbowałam przez otwór wielkości cytryny, wypchnąć na świat 4,5 kg szczęścia.
Męczyłam się przez wieczność godziny, a potem było tylko błogie  zmęczenie, duma i radość.
(Z łyżką dziegciu  w postaci poporodowych takich tam…)
A teraz to moje szczęście ma 1,80, urodę, inteligencję, dowcip, odpowiednią dozę ironii i sarkazmu,
dystans do życia, poczucie humoru, którym mnie za każdym razem rozbraja, ukochanego chłopaka,
wielki tłum znajomych i przyjaciół wiecznie okupujących nasz dom.
Jest czuła, lojalna, sprawiedliwa i wrażliwa.
Czasem doprowadza mnie do chwilę trwających ataków szału, bo nie zależy jej na ocenach,
czasem idzie na wagary, a ja jestem wzywana do szkoły- tak, jak jutro.
Cóż zrobić, pójdę, podpiszę hurtem wszystkie usprawiedliwienia, bo dobrze na szczęście pamiętam, jak to dawniej ze mną bywało.
I co?  Jakoś wyszłam „na ludzi”.
Ale cieszę się, że dużo czyta, że jest ciekawa świata, że ma swoje zdanie, że potrafi oddzielić ziarno od plew, że jest.
Moja kochana Guśka, mój Mańciu, nasz Knypcio, moja blondynka, maniakalnie prostująca swoje loki, moja córeczka.

Ech, ale jestem szczęściarą!

Li.

Chciałabym napisać notkę, wrócić do starych nawyków- kubek kawy, notka, komentarze,
ulga, gdy myśli wywalone z głowy, ale coś mi nie pozwala.
Mam założoną wewnętrzną blokadę na wyzewnętrznianie się.
Ale u mnie wszystko jak zwykle w najlepszym nieporządku.
Najważniejsze, że pielęgnuję miłość do siebie i regularnie trenuję z moim najlepszym trenerem,
wielbię go i słucham,
daję się ochrzaniać, pałam szczęściem, gdy mnie chwali, robię coraz więcej i chce mi się zdobywać świat.
(Zaczynam mieć mięśnie, to doprawdy nowe doświadczenie).
Poznaję ciągle nowych ludzi, przeżywam śmieszne historie, dotykają mnie smutki,
tęsknię za Karolcią, mimo że dopiero co była w domu trzy tygodnie,
ufam, ciągle ufam, że najlepsze wciąż przede mną.
Nie podddaję się i nie poddam, o!
Gdy pada mi nastrój to robię 200 brzuszków, albo czytam zabawne sentencje.
Uwielbiam Panią Bukę, znacie?
Albo Umiarkowanie Zimną Sukę:
– „I chuj”- pomyślałam. Bo myślę raczej zwięźle.

Klnę jak szewc, ale w dzisiejszych czasach „lepiej głośno przeklinać, niż być cichym skurwysynem”.
Li.

Odczuwam przemożny brak chęci pisania.
Mam wstręt do internetu.
Robi mi się niedobrze na widok tzw. polityków.
Udałam się więc na wewnętrzną emigrację
i-UWAGA- od 2 grudnia regularnie, 3 razy w tygodniu,
(nie opuściwszy jeszcze ani jednego),
chodzę na trening do najlepszego
i najmilszego sadysty,
jakiego dane mi było poznać.
W dodatku do miejsca, gdzie nie ma ludzi,
co mnie dziwi,
bo jest tu świetnie.
Spodnie mi spadają. Z tyłka.
Cudowne uczucie!
I to mnie cieszy.
Reszta jest milczeniem.
Li.

Zatyka mnie żal.
Paryż przelał czarę goryczy i rozpaczy nad światem.
Nie mogę pojąć tego okrucieństwa, zła, odczłowieczeństwa…
Nigdy nie powiem, że człowiek to bydlę, czy że jest gorszy niż zwierzę,
bo w świecie zwierząt nie ma interesownego i celowanego okrucieństwa,
nie ma zabijania dla przyjemności, nie ma zadawania cierpień,
tortur i gwałtów.
Nie ma polityki.
Nie ma religi, w imię której zabija się bez grzechu, a dla wiecznej chwały.
…
Boli mnie bycie człowiekiem.
…
Pewnego razu postanowiłam sobie być tylko dobrym człowiekiem. Odrzuciłam złe myśli, zazdrość, brak wybaczenia, tkwienie w złości. Wybaczyłam Nemo, wybaczyłam wrogom,
popatrzyłam na siebie i wybaczyłam też sobie. Przestałam być radykalna w sądach, znalazłam w sobie równowagę i dobrą życiową siłę. Dałam sobie
i innym prawo do błędów, bez ścinania głów. Chcę być tylko dobra, chcę nie mieć w sobie agresji, chcę uśmiechać się do ludzi i sprawiać, by czuli się dobrze w moim towarzystwie.
Chcę pomagać i chcę prosić innych, by pomagali.
…
Dzięki blogom poznałam cudowną i dobrą kobietę-kobietę z krwi i kości.
Niezwykłego człowieka.
I pewnie ma swoje wady, ale ja widzę same zalety. Roztacza dobro, poświęca swój czas-czytaj:swoje życie, poświęca sporo swoich pieniędzy na ratowanie, leczenie, szukanie domów dla bezdomnych kotów.
Tak-wiem. Przez zło umierają ludzie, a ja piszę o kotach.
Nie, ja nie piszę o kotach, ja piszę o czynieniu dobra, o dbaniu o tych, o których się nie dba.
Dobro jest jak kręgi na wodzie, rozchodzi się wokół, zrób coś dobrego, to zaprocentuje.
Wczuj się w cierpienie zwierząt, nie zrobisz krzywdy człowiekowi.
Daj dom bezdomnemu kotu, pomóż uwolnić z łańcucha psa, zareaguj na bicie konia,
a wychowasz swoje dziecko w miłości do świata i nie będzie brało do ręki broni, by zabijać.
I też będzie potrafiło dać dobro, bo tylko dobrem i wrażliwością da się zwalczyć zło.
Upraszczam? Tak, ale przecież podział jest prosty- zło to zło, dobro to dobro.
…
Po co ta notka?
…
Gosia wraz z kilkoma innymi wrażliwymi osobami stworzyła fantastyczną akcję pod nazwą „Skarpeta”.
Czytający jej bloga ludzie wrzucają do „Skarpety” po parę złotych na pomoc dla zwierzaków,
w tym- uwaga: nigdy dla Gosi.
(Popatrzcie tu, ile już uratowała kotów).
Ona ma dość swoich pieniędzy, radzi sobie sama, a jakie sumy poświęca na ratowanie każdego kota, to wiem dokładnie, bo czułam się w obowiązku zapłacić jej za koszty poniesione na ratowanie mojego Bolusia, było to 200 złotych, a wraz z Bolkiem ratowała przecież jego rodzeństwo.
Pomoc ze „Skarpety”idzie dla niezamożnych karmicielek osiedlowych kotów, dla dających dom skatowanym psom, dla tych cichutkich, niezauważanych ludzi, którzy czynią dobro u samych podstaw, więc może dlatego nie widać ich z góry.
…
Czym są wobec tragedii w Paryżu? Wobec tragedii uchodźców?
…
Są tym samym- życiem.
…
Nie da sie pomóc całemu światu, ale można mieć swój mały własny światek.
Gosia go ma i ja ją podziwiam.
…
Żeby zachęcić do wpłat na „Skarpetę” Gosia i inne fantastyczne kobiety stworzyły kalendarze.
Nie są to zwykłe kalendarze, bo każda kartka opowiada prawdziwą historię uratowanego zwierzaka.
Jeden kalendarz kosztuje 25 złotych wraz z kosztami wysyłki.
Oprócz ceny można dodać „cołaskę” do „Skarpety”.
Wszystko jest legalne i zgodne z prawem-
pewien zły człowiek po ubiegłorocznej kalendarzowej akcji doniósł na Gosię do Urzędu Skarbowego,
lecz donos nie odniósł skutku, bo przecież Gosia na tym nie zarabia, a tylko dokłada.
Na wszelki wypadek jednak sformalizowała działalność, na pohybel donosicielom,
co trochę podniosło cenę kalendarzy, bo sami wiecie- mimo, że pracuje zawodowo,
to na etacie, a musiała założyć działalność gospodarczą,
a z tym wiąże się Zus, podatki i inne daniny…
Ech… ale najważniejsze, to nie tracić z oczu najważniejszego.
Długa ta notka, nudna i mało sensacyjna, ale z prośbą:
Pomóżcie!
Kupcie te kalendarze, ja też je kupiłam, w ilości czterech sztuk,
bo jeden sobie zostawię, a trzy dam znajomym dzieciom,
niech się uczą pomagać.
Kupcie, albo i nie kupcie, ale wpłaćcie po parę groszy do „Skarpety”.
…
A każdy, kto robi zakupy dla swoich zwierzaków w „Zooplusie”,
mógłby robić to przez baner na blogu Gosi.
Każde 5 % z wydanej kwoty netto wróci wtedy do niej i będzie na życie dla „tymczasków”,
na ich leczenie, tuczenie i szukanie dobrych domów.
To Was nic nie będzie kosztowało,
poza minimalnym trudem wejścia na blog Gosi
i kliknięcia w banerek z wejściem do sklepu.
…
Tyle tu na tym blogu było pomocowych akcji.
Tyle razy oberwałam za pomoc ludziom, czy oberwę za pomoc zwierzętom?
Nadstawiam policzek i czekam.
Wierzę w człowieka, mimo wszystko i wierzę, że dobro jest siłą nie do pokonania.
Li.

Wiedzieliście, że w słowie „cZŁOwiek” mieści się całe ZŁO?

(Zalecam słuchać, nie oglądać, bo autor tej tuby musiał płakać,
gdy ją tworzył).

Normalnie nie chcę, ale muszę pisać, bo jak nie zapiszę to zapominam.
A ja chcę pamiętać.
Na przykład taką drogę do Bułgarii i z powrotem
w wakacje dwa lata temu,
gdy odtwarzacz CD grzał mi się od Turnaua i Sikorowskiego,
na okrągło, przez kilka tysięcy kilometrów,
kochałam tę płytę na zabój,
a te co ze mną jechały, nienawidziły jej serdecznie.
Ale przecież to kierowca rządzi!
(Nota bene, było to jedyne CD jakie miałyśmy na tę podróż).
Po powrocie do Polski płyta zaginęła w niejasnych okolicznościach
i oto dziś ją znalazłam.
(Mam na oku podejrzaną).
Słucham i słucham.
…
A moja ciężko chora jeszcze tydzień temu Starsza,
kaszląc poleciała kilka godzin temu z przyjacielem do Madrytu.
Bilet kupiła dwa miesiące temu i nie dała się przekonać,
że lepiej zostać w łóżku.
Ale w gruncie rzeczy przekonywałam ją bez specjalnego zapału,
raczej z matczynego obowiązku,
bo zrobiłabym to samo,
Madryt jesienią, ech… musi być piękny!
(Carpe diem córko, carpe diem,
bo potem nagle będziesz mieć prawie pięćdziesiąt lat
i już dużo mniej czasu na życie!).
…
Czytam „Bajki rozebrane”.
O rety, ja to jednak jestem mało skomplikowana.
I na całe szczęście!
Li.

No i pomyśleć, że mam już mniej niż dwa lata do pięćdziesiątki!
…
Wychodząc wczoraj rano z domu zostawiłam Gusi 100 zł- z okazji moich urodzin.
Dziecko się ucieszyło, jak zawsze gdy kasa spada jej z nieba, a poza tym było cudownie miłe,
samoprzylepne, grzeczne, kochające i dające mi w prezencie poczucie, że mam wspaniałą córkę.
Hm… dzień był zwariowany, przebiłam się przez siedem rozpraw, potem spotkania,
miałam nadzieję, że wieczór zakończę spokojnie na lekcji angielskiego.
Przyszła jednak do mnie przyjaciółka, zarządziła wagary,
w rezultacie wylądowałyśmy we włoskiej knajpce.
Mówię: super, ale moje dzieci nie mogą dowiedzieć się, 
że nie poszłam na angielski,
bo pilnują mnie bardzo.
Złożyłyśmy śluby milczenia, pijemy wino,
cieszę się ogromnym bukietem brudnoróżowych róż,
zamawiamy frutti di mare… ech, piękny wieczór.
Dzwoni Gusia: Mam, gdzie jesteś?
– Na angielskim-odpowiadam (nie)zgodnie z prawdą
– Nie kłam, jak możesz, tu Cię nie ma, sprawdziłam!
(Poczułam się jak piętnastolatka, która na wagarach nad Wisłą wpada na swojego ojca).
– No dobra-przyznaję się do winy- uciekłam z angielskiego.
Ale ostatecznie to są moje urodziny (sięgnęłam po koronny argument).
Guśka na to z żalem: a ja czekam na Ciebie z niespodzianką.
Kazałam wziąć taksówkę i przyjechać.
Dziecko wytaszczyło z taksówki wielki bukiet róż,
na tyle wielki że wzbudził moje podejrzenia o źródło pochodzenia gotówki na jego zakup.
Pytam więc, a ona na to, że przecież zostawiłam jej rano 100 zł.
No tak, ale nie na prezent dla mnie, tylko na jej wydatki.
– Mama!!!! A ja myślałam, że to jest jakiś test,
czy coś Ci kupię czy nie i wszystko wydałam na te kwiaty!
Z własnych pieniedzy kupiłam tylko kartkę!
(na 18 urodziny, notabene, którą zatytułowała: dla osiemnastoletniej niuni:)
– Jaki test???
Mimowolny test zdany na szóstkę,
i wiecie co?
Chciałam dać jej dziś stówę i nie chciała jej wziąć.
Co oczywiście nie oznacza, że nie weźmie jej jutro,
gdy uzna że już dostatecznie długo była przyzwoita.
Ale róże piękne!
Li.

Postanowiłam żyć 100 lat, a potem wyskoczyć przez okno i uciec.
W dniu swoich urodzin najbardziej cieszę się z tego,
że moja córka wczoraj wieczorem wyszła ze szpitala,
a w drugiej kolejności, że żyję i życie jest piękne.
Rano w lustrze jeszcze nie straszyłam,
a dzięki nadzwyczajnemu sposobowi pielęgancji skóry
zdradzonemu mi przez moją siostrę babeczną
(nasze babcie były siostrami),
która w dodatku jest najlepszym okulistą na świecie
moja twarz jest bardzo nawilżona.
Hm… zaprawdę powiadam Wam-niezbadane są kobiece ścieżki pielęgnacji.
(Publicznie nie zdradzę, kto chce niech pisze maila).
…
W dniu moich 48 urodzin, życzę Wam wszystkiego najlepszego,
a moim wrogom życzę, by dożyli ze mną tej setki.
…
Idę do pracy, dziś mam istnie sądny dzień.
Ale jakoś cieszę się z byle czego…
Li.

Nie było żadnych znaków na ziemi i niebie. A może ich nie zauważyłam?
W piątek poszłam do Ice na koncert Chrisa Botti.
Koncert był wspaniały!
Przejmujący, igrający z wrażliwością,
miałam w oczach łzy ze wzruszenia, albo ze śmiechu.
Potem wino na Kazimierzu, wróciłam do domu w świetnym nastroju,
muzyka wymiotła ze mnie całe złoooo i porobiła nowe odkrywki sił i energii.
…
Zadzwoniłam w nocy do Karolci.
Od kilku dni była mocno przeziębiona, z wysoką gorączką, na antybiotyku,
kaszlem mogłaby wybijać szyby.
Dziecko było w stanie tragicznym, nie była w stanie ze mną rozmawiać,
kazałam natychmiast jechać do szpitala.
Szczęśliwie miała przy sobie koleżankę.
I się zaczęła wspaniała piątkowo-sobotnia noc, do szóstej rano,
na skype, na telefonie, z nerwami i poczuciem ogromnej bezsilności.
Karolcia trafiła od razu na badania, prześwietlenia, pod kroplówkę,
diagnoza: zapalenie płuc.
Stan na dziś: jest dużo lepiej, co sześć godzin dostaje kroplówkę,
gorączka opadła, jest mocno osłabiona, ale idzie ku lepszemu.
Może we wtorek wyjdzie ze szpitala.
(Ma w szpitalu swój własny pokój z łazienką, ciekawe prawda?)
…
Moja pierwsza myśl: muszę do niej polecieć.
Druga myśl: nie możesz, bo praca, bo jest to nieracjonalne,
bo co jej pomożesz.
Trzecia myśl- co ze mnie za matka!
Czwarta myśl- jest pod opieką, nie jest sama.
Piąta myśl- mogłabym po prostu przy niej być.
…
Czuję się źle z tym, że nie poleciałam.
Zawsze byłam przy moich dzieciach, gdy chorowały,
a przecież tu jest sytuacja nietypowa- po raz pierwszy dziecko jest w szpitalu.
I to na na obczyźnie!
Z drugiej strony moja nieobecność jutro i pojutrze w pracy
wywołałaby komplikacje nie do ogarnięcia.
I tak miotam się między myślami, między sercem a obowiązkami.
Wszystko mnie boli, ten weekend straciłam dla życia,
nawet nie byłam na grobie ojca.
Ech…
Li.

Ostatni raz widziałam go w poniedziałek tydzień temu.
We wtorek nie był mi potrzebny,
w środę miałam bardzo mało czasu i pojechałam taksówką.
W czwartek zderzyłam się z myślą, że coś jest bardzo nie tak,
zaczęłam go szukać.
Nie znalazłam i znowu rujnowałam się na taksówki.
W piątek potrzebny był mi bardzo, postanowiłam się skupić,
zmówić modlitwę do św. Antoniego i …
I nic, czarna dziura, absolutny brak jakichkolwiek śladów w pamięci,
lekka panika, choć sama nie wiem, czy dlatego że NIC nie pamiętam,
czy dlatego, że NIE mogę go znaleźć.
Wieczorem wcisnęłam czterem kolegom Gusi dwa komplety kluczyków,
kazałam klikać co dziesięć metrów,
zakreśliłam prawdopodobny obszar poszukiwań
i gryząc palce-czekałam.
Nie minęło 20 minut, gdy zadzwonili że znaleźli.
Moje kochane zagubione auto.
…
Dziś rano wychodząc z domu, znowu nie pamiętałam
gdzie zaparkowałam w sobotę.
Niekończąca się historia, marzę o garażu.
…
Zwariuję, jak nie zmienię sposobu życia, zwariuję.
Ale jak go znaleźć, a potem jak nie zgubić?
…
To był gorący weekend.
Po imprezach Guśki dom prawie w ruinie,
po wyborach- ech, wszystko rozumiem,
ale głosować na Kukiza?
Li.

Ależ ta dziewczyna ma piękne oczy!
Li.

PS. Na kogo głosujecie? Bo ja na Partię Razem.
Dlaczego? Nigdy nie opuściłam wyborów, ale przez ostatnie lata głosowałam głównie na mniejsze zło.
Teraz oddam mój głos na partię, z której programem wcale się nie utożsamiam,
ale która składa się z ludzi z krwi i kości,
a nie z polityków.
Niezdecydowanym polecam TEN krótki przewodnik po partyjnych programach.

A TU drugi  świetny tekst.

Wstałam o piątej rano i obudziłam koty.
Zaspany kot w przymrużonych oczach chowa całe pokłady wyrzutów sumienia. Pies nawet nie drgnął, odporny na dwa budziki, śpi jak na przyzwoitego psa przystało.
Wstałam, bo chciałam popracować, ale przytulne okoliczności wciągnęły mnie z powrotem do łóżka. Całkiem więc spokojnie wypijam w łóżku pierwszą kawę w beznamiętnym  towarzystwie włączonej pralki, a jej szum jak szum wód prenatalnych, daje mi poczucie bezpieczeństwa i chwilowy triumf (nie)perfekcyjnej pani domu nad domowym bałaganem.
Przez szczelne okna nie wpada grzechot budzącego się miasta, uwielbiam to zawieszenie w czasoprzestrzeni, jeszcze przez godzinę, zanim nie trzasną drzwi sąsiada i nie obudzą psiego poczucia obowiązku (trzaskające drzwi wymagają przecież oszczekania).
Od przedwczoraj miałam być w Hiszpanii, opłacony pusty fotel przeleciał nad Pirenejami zamiast mnie, no cóż… życie…
(Ale podobno tam pada).
Muszę jednak zniknąć z domu na weekend, bo z powodu moich hiszpańskich planów Młodsza zaplanowała na piątek imprezę integracyjną dla swojej klasy, a na sobotę imprezę dla przyjaciół. Podobno nie łączy się jednego z drugim i moje sugestie o kompilacji towarzystwa zostały odrzucone. Zabiorę więc psa i potułam się, może ktoś mnie przytuli, obietnica noblige. Nie wolno mi wrócić do niedzieli, z troski o moje nerwy oczywiście.
Są i plusy tego wygnania, bo od kilku dni Guśka jest dzieckiem idealnym-sprząta kuchnię, codziennie mówi mi, że mnie kocha, wyrzuca śmieci bez awantur, nawet bez przypominania wychodzi z psem. Mówię jej, że na pewno zniknę na weekend, nie musi już tak się starać, ale najwyraźniej chce mieć mocne argumenty.
W razie czego, cha cha.
Ech, dziś jest środa, co urody doda.  Idę na manicure, a Wy?
Li.

Szary ten poniedziałek, ale mój.
Zgodnie z konsekwentną niekonsekwencją piszę notkę, choć pisać już nie miałam.
Oczywiście od razu nabrałam ochoty, by pisać  i pisać.
(Sama siebie nie słucham, a co dopiero innych).
Ale czy mogłam nie pokazać tego zachwycającego, lekkiego, zmysłowego tańca?
Li.

A co na to Lec?
Wszystko mija, nawet najdłuższa żmija.
Codziennie pocieszam się w ramionach Leca, zawsze przed ramionami Morfeusza.
Na razie minęła mi chęć do codziennego pisania, pozamykałam się w sobie
i nie wypuszczam siebie poza swoje własne granice.
Tak jest lepiej i bezpieczniej.
Świat jest zły i trudno mi sobie z tym poradzić.
Mój mały światek funkcjonuje lepiej lub z reguły gorzej.
Czasem rozbieżność pomiędzy oczekiwaniami, a rzeczywistością
otwiera się nagle jak lej krasowy, wpadam w niego i myślę, że to mój koniec.
Ale gdy leżę na dnie, gdy już czuję nadchodzący spokój, święty spokój,
słyszę pukanie od spodu,
można więc spaść jeszcze niżej,
nawet to daje nadzieję i pozwala wygramolić się na brzeg.
Bo skoro może być gorzej, to może być i lepiej.
I tego się trzymam, robię swoje, kocham moje córki,
rozpieszczam moje zwierzaki
i pracuję nad sobą, bardzo nad sobą pracuję.
… Tyle u mnie nowego!
Miłego dla Was,
Li.
PS. Interia zamknęła platformę blogową, tym samym mój pierwszy blog „Licencja na bloga”,
zakończył swój żywot w otchłani internetu.
Zdążyłam go jednak skopiować.
Ależ to kawał życiowej historii!
Czytam na nowo i nie mogę się nadziwić,
po co mi było
tyle par czerwonych szpilek.

Nie mogę spać.
Herbata rumiankowa nie pomogła. Mruczenie wtulonego we mnie Bobcia też nie.
Wstałam.
Snuję się po domu, w tle Caro Emerald, gary tłuką się w zmywarce,
pranie wiruje, koty mrużą oczy, zostało mi pięć godzin do wrzasku budzika.
…
Nie mogę spać.
Bo nawet gdy nogi już zasnęły, to głowa ciągle nie.
…
Byłam wieczorem w kinie.
Na „Nigdy nie jest za późno”, kocham Meryl Streep, choć film taki sobie.
Ot, kolejna amerykańska bajka o wybaczaniu grzechów przede wszystkim sobie.
…
Jestem cholernie zmęczona, nie da się ukryć.
Nadrabiam resztką poczucia humoru,
ale zaczynam nie łapać już dowcipów statlera,
ma to destrukcyjny wpływ na nasz (jakże intelektualny) związek.
…
Ale, ale! Za tydzień jadę na weekend na Mazury,
a za miesiąc do Hiszpanii,
niech się pali i wali,
ja marzę o wgapianiu się w morze.
I o snuciu się bez celu i bez pośpiechu.
I o wyłączonym telefonie.
…
To ostatnie się nie uda.
…
Mam do wydania w dobre ręce dwa kocury.
Zmarła ich opiekunka, są smutne i zdezorientowane.
…
Idę do wanny, mam niby czwartą część Millennium, pewnie pisaną wyłącznie dla pieniędzy,
ale nie mogłam odmówić sobie Lisbeth Salander.
Li.

Jerzy Kamas nie żyje.
A ja tak kochałam Wokulskiego…
…
Lato minęło.
A moje poczucie beznadziei nie mija.
Jasne, że walczę z nim codziennie,
nie chcę łatwo oddać pola,
nie chcę mu się poddać,
bo nie będzie już niczego.
…
Nie, nie mam depresji, przynajmniej w klinicznym znaczeniu.
Mam tylko poczucie, że kiedyś byłam szczęśliwsza,
łatwiej mi było cieszyć się życiem.
Teraz wszystko mnie rani- nie oglądam już tv, nie czytam wiadomości,
starannie omijam wzrokiem zdjęcia.
Ale one i tak wchodzą bez zaproszenia,
radio w aucie, migawka na ekranie laptopa,
rozmowy…
ech, świecie, ech, ludzie, ech…
Wojny, nieszczęścia, maltretowane zwierzęta,
buta polityków, Pani Szydło, której szczerze nie znoszę,
morderstwa, gwałty, ból, zło-oto dzieło człowieka.
…
Dzieci wróciły po wakacjach nad morzem.
Znowu dom tętni życiem, no i odzyskałam auto.
Aplikacja w telefonie licząca codziennie moje kroki
będzie zawiedziona.
…
Karolcia zrobiła karierę, od zmywaka do menadżera.
Świetnie sobie radzi, ale pracuje ponad siły.
Serce mi pęka, ale takie czasy-twardym trzeba być, nie miętkim.
…
Zaraz idę do kina na „Nieracjonalnego mężczyznę”.
Młodsza mnie namówiła,
przecież takiej propozycji się nie odmawia.
…
Bardzo długo nie pisałam, nie mam pojęcia dlaczego.
…
Miłego dla Was!
Li.

Ostatni weekend wplątany w bolesne zaszłości, rozmowy, zaskoczenia,
nie przyniósł mi spokoju.
Na koncertach wyłączałam się z rzeczywistości,
by zaraz po nich z powrotem wpaść w to miejsce umysłu,
w którym wcale nie chcę być.
Jeden nierozważny krok w życiu, jedno zaufanie niewłaściwemu człowiekowi,
o jedno poświęcenie siebie za dużo,
a kula u nogi nigdy nie przestanie ciążyć.
Tak, piszę o moim małżeństwie, tej wiecznie rozdrapywanej ranie,
ale i sobotniej, bolesno-oczyszczającej rozmowie,
nie z mojej bynajmniej inicjatywy.
Dziś zarządzam pogrzeb- koniec z kobietą-koniem.
Przestaję tak nazywać druga żonę mojego byłego męża.
Zrobiła coś, co wzbudziło mój szacunek.
No- może zaledwie szacuneczek, ale to już coś.
Nie ma to nic wspólnego z wybaczeniem,
ale odpuszczam sobie złośliwostki.
Może z czasem uda mi się pójść dalej
i naprawdę wybaczyć, by poczuć się wolną.
Życie toczy się mimo,
skamieniałej przeszłości nikt nie ma mocy zmienić.
Staram się zrozumieć, staram się.
Na razie wszystko jest w najlepszym nieporządku.
…
Jestem dumna z mojej córki.
Przyszły nareszcie wyniki egzaminów,
jest świetnie!
A Karolcia postanowiła zrobić karierę od pucybuta do milionera
i na razie pracuje w knajpie mojego brata na zmywaku,
w przerwach ucząc się pilnie sztuk gastronomicznych,
potrafi zrobić już każdy rodzaj kawy,
piję więc idealną latte macchiato
teraz czas na poznanie tajemnic baru.
…
Dobrze będzie, bo nie może być inaczej.
Li.

Posłuchajcie jakie to jest piękne, jaki zostawia w duszy ślad.
Siedziałam na koncercie jak zaczarowana.
A teraz? Jest mi jakoś tak, ni dobrze, ni źle,
muszę się zastanowić, przemyśleć,
ale nie dziś, pomyślę o tym jutro.
Mam za oknem piękną niedzielę,
plany mało ważne, acz konieczne do wykonania,
bo przecież najważniejszy jest plan,
wieczorem znowu idę na koncert,
też Adam Bałdych,  ale dziś tylko z pianistą.
Cieszę się, muzyka mnie koi,
a ukojenia potrzebuję, oj potrzebuję.
Potem późnowieczorne leniwe siedzenie na krakowskim Rynku,
niezmienny element wakacji,
wciąż uwielbiam widok podświetlonych Sukiennic.
Li.

Jest taka książka Jeffreya Archera „Kane i Abel”.
Przypomniała mi się po dzisiejszym popołudniu i telefonie,
po którym trudno mi dojść do siebie,
bo utknęłam zawieszona pomiędzy przeszłością, a teraźniejszością
i bezradnie rozglądam się po ludziach, nie wiedząc już kto wrogiem,
a kto przyjacielem.
…
Napiszę o tym jutro.
Dziś wszystko mnie boli, a ja przecież boję się bólu.
Wieczorem idę do Piwnicy Pod Baranami, na koncert Adama Bałdycha,
oddam się skrzypcom,
niech poruszą najczulsze struny mojej duszy,
niech mi zrobią wewnętrzny masaż wrażliwości,
inaczej zwariuję od nadmiaru smutku.
Bo jak żyć z tym smutkiem, jak żyć?
Li.

Doigrałam się i padłam jak szczypiorek ścięty na wiosnę.
Piątku nie pamiętam, w sobotę dochodziłam do siebie,
choć najbardziej chciałam być kimś innym,
w niedzielę podjęłam czynności pozorujące opanowanie sytuacji.
Miałam robić perfekcyjne porządki,
a kupiłam chmurę solarnych motylków na taras.
Tak, na ten brudny, nieposprzątany po zimie taras.
Ale już przysiadły na balustradzie i cieszą oczy.
…
Dziś przylatuje przyjaciółka Karolci- Jessica,
a pojutrze dziewczyny zabierają mi auto i ruszają w Europę.
Znowu ja mam najgorzej, taki los matki.
Los matki:)
Mam wolne dwie godziny,
odkurzacz w dłoń,
niech moc dziś będzie z Wami, Dzieci!
Dzień Dziecka czas zacząć!
Li.

Dziś, przed Jędrzejowem zasnęłam za kierownicą, w ułamku chwili.
Auto zaczęło zjeżdżać na lewy pas,
na szczęście jechałam z Karolcią i ona zareagowała.
A było jak zwykle- wcześnie rano musiałam jechać do Kielc.
Zmęczenie od kilku dni wysyłało mi wyraźne sygnały,
ale kto by tam mnie słuchał,
a już na pewno nie ja.
Miałam tyle rozumu, że poprosiłam dziecko, by pojechało ze mną.
(Drogi powrotnej nie pamiętam, spałam jak zabita).
Nie wyrabiam się, nie ogarniam, jak w pracy stos zlikwidowany,
to rośnie stos prania i brudnych garów.
Jak z tym powalczę, to znowu akta płoną mi z pilności,
do cholery jasnej, jak jeszcze raz któraś mi powie,
że jednocześnie:
perfekcyjnie prowadzi dom, perfekcyjnie wygląda,
perfekcyjnie pracuje i perfekcyjnie depiluje strefę bikini
to ją ugryzę.
Z zazdrości i niemocy.
Z okazji Dnia Matki Młodsza, by nie angażować środków pieniężnych
wysprzątała kuchnię.
Dzień Matki jest niestety raz w roku,
a moje błędy wychowawcze (nie)sprzątam na co dzień.
…
A poza tym wszystko w najlepszym nieporządku.
Karol zjechała na wakacje, egzaminy pięknie zdane,
co napawa mnie dumą.
Przyjadą jej znajomi ze studiów,
wtedy już na pewno trzeba będzie ogarnąć dom i posadzić nareszcie coś na tarasie.
(Na razie dzięki Bogu pada, więc jestem usprawiedliwiona).
…
A co u Was?
Mało się odzywacie, a przecież statystyki nie kłamią,
wejść na bloga jest bardzo dużo, co w sumie dziwi, ale i cieszy!
Gdzie oni są, Ci wszyscy moi Przyjaciele?
Li.

Oczywiście, że zagłosowałam. Na tego, który nie wygrał.
Szczerze powiedziawszy przegrana Komorowskiego niewiele mnie obeszła,
tak jak nie obeszła mnie wygrana Dudy.
Ani jeden, ani drugi nie budzi mojego entuzjazmu,
zagłosowałam bo zawsze głosuję,
a na Komorowskiego tylko i wyłącznie dlatego,
że za Dudą stoją ludzie, których poglądy mnie brzydzą.
Liczę jednak, że się od nich zdystansuje,
bo to inteligentny człowiek, wtedy będzie miał mój głos.
A Polska jak zwykle podzielona,
ale w tygielku wzajemnej nienawiści
pławią się wszyscy po równo.
Śmieszą mnie te żale i lamenty, histeryczne przepowiednie końca świata,
deklaracje wyjazdu „z tego kraju”, ech… a jedź, zobacz, posmakuj, przekonaj się,
że polityka wszędzie jest taka sama, dno i wodorosty.
Naprawdę wierzysz politykom?
…
Trzeba robić swoje, dbać o swój mały światek,
kochać piękno, ład i harmonię,
nie krzywdzić nikogo, pomagać ile się da,
przygarniać bezdomne zwierzęta
i być przyzwoitym człowiekiem.
Gdy człowiek jest dobrym ministrem swoich własnych spraw wewnętrznych,
to zawsze da sobie radę, niezależnie od panującej opcji politycznej.
…
Chrzanić całą resztę.
Li.

Ojtam, trzeba trochę ponarzekać i poużalać się nad sobą, dla zdrowotności.
Przecież wiadomo, że nie załamię się jak stary dach, bo:
-po pierwsze-nie leży to w mojej naturze
-po drugie- umarłabym ze wstydu
-po trzecie- mam dzieci, więc muszę świecić przykładem
-po czwarte- w zmartwieniach mi nie do twarzy.
Muszę tylko znaleźć sposób na to chroniczne zmęczenie,
męczy mnie bycie zmęczoną, bardzo męczy.
Od zmęczenia tylko krok do mękolenia,
a mękoląca kobieta, to prawdziwy dramat.
A ja wolę komedię.
…
Dlatego nie martwcie się o mnie, nie dzwońcie z niepokojem,
nie piszcie, jak mi pomóc,
bo daję radę, czasem tylko chciałabym pewne sprawy dzielić na dwie osoby.
Tak byłoby sprawiedliwiej.
Skoro jednak wiadomo, że sprawiedliwości nie ma,
to biorę wszystko na klatę i idę czołgając się dalej.
Li.

Ostatnie zajętości powoli wyczerpują moje energetyczne zasoby.
Jestem tak zmęczona, że zasypiam pomiędzy zdaniami książki,
którą usiłuję przeczytać od miesiąca.
Tygodniami nie odkurzany dom staje się
wzorcowym materiałem na casting do „Perfekcyjnej Pani Domu”.
Ciągle siebie pytam, czy tak miało wyglądać moje życie,
ale zanim sobie odpowiem, to już śpię.
Wczoraj zasnęłam w wannie.
Dziś przespałam pół soboty.
Z niechęcia myślę o niedzieli, bo muszę iść do pracy,
wszak wolny od ludzi i telefonów dzień
to prawdziwa szansa na efektywną robotę, hura.
Gdzieś tam w tle snuje się szczątkowe życie towarzyskie,
na uczuciowe nie mam czasu,
choć moja Guśka zakochana po uszy,
więc średnia na rodzinę nie jest zła.
…
Udało mi się chyba zdefiniować słowo „samotność”.
Samotnym jest człowiek wtedy, gdy słyszy z każdej strony:
– daj spokój, jakie Ty masz problemy!
– kto ma sobie dać radę, jak nie Ty?
– przestań, Ty to możesz góry przenosić
– zazdroszczę Ci, chciałabym byc na Twoim miejscu
zamiast jednego:
– pomogę Ci kochanie, nic się nie martw.
…
A co tam u Was?
Li.
PS. Chwyciłam się kawałka papieru, to moja tratwa ratunkowa,
bilet na samolot, do Hiszpanii,
w październiku.
Wytrzymam?

Co za tydzień.
Karol poleciała wczoraj z powrotem do Anglii.
Z ulgą wyłączyłam dziś telefon i zamknęłam się w domu.
Gadam tylko z kotami i psem.
Młodsza zabarykadowała się w swoim pokoju
i wysyła mi via skype krótkie wiadomości-
kawa, zielona herbata, jeść!!!
Za dwa dni zaczyna egzaminy do liceum
i chyba właśnie zdała sobie z tego sprawę.
W każdym razie poziom paniki wzrasta gwałtownie,
a ja zaciskam usta,
by nie powiedzieć odwiecznego matczynego „A nie mówiłam?”.
(Co tam, jakoś to będzie,
jeszcze tak nie było, żeby nie było,
przecież to inteligentne dziecko).
Rety, jaka jestem dziś szczęśliwa w moim domowym bunkrze,
mam na twarzy maseczkę, robię hummus,
sprzątam, piorę, urabiam ręce po łokcie
i czuję leniwe zadowolenie, chwilo trwaj!
Umyta podłoga jest dziś najlepszym przyjacielem kobiety.
Na kanapie leży stos prasowania,
ale szczęśliwie z wiekiem pogorszył mi się wzrok
i w dodatku nabrałam cudownej umiejętności
przenikania wzrokiem przez wszelkie naoczne niedogodności.
Widzę więc wielką, przytulną kanapę z poduszkami,
li i jedynie.
Czeka na mnie, ewidentnie na mnie czeka.
Miłego wieczoru!
Li.

*  Piąte pismo procesowe
**  Niepotrzebne skreślić
*** Tym jakże zaszczytnym mianem bywają określani adwokaci.
Że niby mówią, co im się każe.

Szesnaście lat temu, 13-go kwietnia,
dwadzieścia po pierwszej w nocy
urodziłam przekochaną dziewczynkę.
4,5 kg natychmiastowej miłości.
To był ideał dziecka- śpiącego, mało marudnego,
uśmiechniętego i pogodnego.
Teraz, gdy ma 180 cm, ja i tak ciągle widzę w niej małą Guśkę.
Udała mi się, jest dobrym człowiekiem, potrafi oddzielić ziarna od plew,
ma swoje widzenie świata, swój osąd sytuacji,
swoje poglądy, których potrafi bronić,
pokłady sarkazmu i ironii, które w niej uwielbiam,
poczucie humoru i niebanalną urodę.
Będą z niej ludzie!
(Choć chce być prawnikiem,
co mnie martwi).
Zamówiłam na jutro stolik w tajskiej knajpie,
będziemy świętować!
Co nie zmienia faktu, że szkoda mi
dzieciństwa moich dzieci,
za szybko minęło, za szybko!
Li.

Lubię przychodzić do mojej kancelarii,
siedzieć pod siedemnastowiecznym sklepieniem,
odkrywać wzór na starych cegłach,
pić kawę z widokiem na stary ogród
i słuchać śpiewu ptaków w samym centrum Krakowa.
Podobno  była to kiedyś stara wozownia.
W każdym razie teraz pewna urocza siedemnastowieczna oficyna
na tyłach pewnej pięknej kamienicy przy ulicy Sławkowskiej,
kryje takie oto cudo (i nie piszę o sobie, haha).
Na wyciągnięcie ręki mamy świetną restaurację „Cyrano de Bergerac”,
bo pod naszą podłogą chłopaki mają piwniczną kuchnię.
(Szczęśliwie bezzapachową).
Kocham to miejsce i mam nadzieję, że stąd już się nie ruszę.
(Nie mam zresztą siły do układania po raz kolejny tony akt).
A z domu do pracy idę cztery minuty,
jednak kto nie ma szczęścia w miłości,
to ma szczęście w pięknej drodze do pracy.
Zapraszam, kawa i herbata zawsze czeka.
(Tak na oko ze dwadzieścia różnych gatunków.
Jestem zaopatrzeniowcem naszej kuchni).
Zaparzona i podana w odpowiednim czasie melisa z pomarańczą
uratowała mi już niejedną ugodę.
Nie mówiąc o cudownej mocy herbaty z cytryną
i prawdziwym sokiem malinowym mojej byłej teściowej.
To jest dopiero tajna adwokacka broń!
Li.

Szum za oknem przegonił świateczną ciszę
i miasto wraca do właściwego mu poziomu smogu.
Wstałam bez specjalnej niechęci, ale i bez zapału,
niech pierwszy rzuci kamieniem ten,
kto lubi dobrowolnie wpadać w zawodowy kocioł,
mając za plecami ciepłe łóżko i mruczące koty.
Otwieram kalendarz, a tam czarno od zapisków.
Zamykam, jeszcze chwilę połudzę się spokojem,
telefon wyciszony, dzieci śpią,
trawa rośnie, kawa pachnie,
wypij, wypij ją,
wycisz, wycisz się,
wykąp, wykąp się,
wytrzyj, wytrzyj się,
wybalsamuj, wybalsamuj się,
wyszczotkuj, wyszczotkuj je,
wykremuj, wykremuj się,
wymaluj, wymaluj się,
wypachnij, wypachnij się,
wyjdź nareszcie z łazienki.
Nie miałam pojęcia, że poranne czynności
są głównie na „w”.
(I jeszcze:
wyprowadź, wyprowadź psa,
wyczyść, wyczyść kuwetę).
A jak tam Wasze „w”?
:)
Li.

W wiszących nisko nad miastem szarych chmurach zobaczyłam niebieską dziurę.
Ucieszyła mnie, bo od razu dała szansę na zmontowanie jakże banalnej prawdy,
że nie ma takiej szarości, której nie można pokonać kolorem.
Dziś mam lepszy nastrój, postawiłam się do pionu,
leżąc i oglądając „Still Alice”, świetny, prawdziwy, smutny film.
Moje ukochane trzy kocury obłożyły mnie sobą, mruczą,
domagają się pieszczot, patrzą z miłością,
każdym gestem okazują swoje przywiązanie,
czy można czerpać chęć do życia z oczu kota?
Najwyraźniej można.
Postanowiłam jeszcze uratować sobie te święta,
co nie zmienia faktu, że pod sufitem, to u mnie
nie ten… tego… nie da się ukryć:)
I dobrze, wariatka przynajmniej jeszcze tańczy.
Jem lody. Śmietankowe i sorbet z mango.
Li.

Spałam kilka popołudniowych godzin
i dzięki temu mam gwarancję nieprzespanej nocy.
Świętuję więc nocnie-samotnie,
bo do kogo mogę zadzwonić o trzeciej w nocy?
Nalałam sobie lampkę wybornego białego Chablis,
włączyłam muzykę
i oddałam się fascynującej czynności wymycia piekarnika,
niezbędności zrobienia porządku w herbatach
i konieczności zaktualizowania leków.
Noc nigdy nie jest oczywista, z natury muśnięta smutkiem
i tęsknotą zaniewiadomoczym
zagląda w te zakamarki duszy, które skrzętnie omija dzień,
bo opatrzone zakazem wstępu kryją w sobie niebezpieczeństwa
zbyt łatwego wydobycia składników do rozklejania się,
użalania, smucenia i porażkowania.
Brakuje mi pomysłów na wyrzucenie z siebie zatruwających mnie śmieci-
toksycznych odpadów przeszłości
i obezwładniających moją teraźniejszość lęków przyszłości.
Dochodzę do wniosku, że wbrew powszechnemu przekonaniu
jestem smutnym człowieczkiem,
czuję że dawnego optymizmu pozostała zaledwie szczypta,
a nowego pesymizmu mam całe magazyny.
Niewiele mnie już cieszy,
tak jakby zamknął się dla mnie kolorowy świat,
do niedawna przecież szeroko otwarty.
Czy gorzknieję?
Jeszcze tego nie czuję, ale stoję na rozdrożu
i boję się swojego wyboru.
Tak, tu jest zmiana- kiedyś się nie bałam.
Czuję, że zawodzę siebie samą.
(A przy Możdżerze trudno się nie rozklejać, prawda?).
Li.

Dawno nie słyszany szum zmywarki koi moje uszy
i daje nadzieję na rychłą likwidację skamieniałego stosu garów,
rosnącego szybciej od chęci jego ręcznego umycia.
Zepsuta zmywarka to domowa katastrofa,
zepsuty piekarnik to już apokalipsa.
Moje domowe sprzęty weszły w pogwarancyjny wiek psucia się,
chorobę naszych konsumpcyjnie nastawionych czasów,
gdzie i małżeństwa, i miłości i sprzętów AGD nie opłaca się naprawiać,
bo przecież lepiej zamienić je na nowszy model.
Naprawa zmywarki, za którą cztery lata temu
zapłaciłam ponad dwa tysiące złotych,
kosztowała mnie złotych sześćset i komentarz,
że i tak długo chodziła na jednej i tej samej pompie.
Ceny za naprawę piekarnika jeszcze nie znam,
ale nie spodziewam się niczego taniego,
skoro zaliczka na części to trzysta złotych.
Ale naprawię, bo należę do opcji „naprawiaczy” – świata, siebie i uczuć.
…
Te Święta są mi obojętne,
choć mam rzeżuchę w żółtej doniczce i babę z rodzynkami.
Jestem zmęczona, chcę wejść do łóżka, wyspać się, poczytać, pokokosić,
ponudzić, popieścić koty, pomaseczkować, poleżakować w pianie,
poniespotykać się z nikim, zwyczajnie pobyć w domu i cieszyć się spokojem.
…
Dzieci zostaną ze mną do niedzieli, a potem pojadą do babci po mieczu,
gdzie jajka wielkanocne będą zwisać z każdego możliwego miejsca,
mazurków będzie ze sto,
stół będzie się uginał od jedzenia,
będzie gwarno i rodzinnie,
(równowaga w przyrodzie zostanie zachowana).
…
Ale chcą ze mną zostać,
mimo mojego subtelnego wypychania ich do babci już w sobotę.
Kochamy się, jakie to jest ciepłe uczucie.
I dzięki temu wybaczają mi świąteczne braki,
najważniejsze, że w domu jest ciepło.
Te wszystkie kurczaczki, święconki i kolorowe jajeczka
są tylko mało znaczącym symbolem,
generującym w sklepach tony zakupów,
i podnoszącym wartość PKB.
…
A miłość nic nie kosztuje,
mimo, że jest produktem de luxe, z najwyższej półki,
każdy może ją mieć.
I dlatego pewnie jest najbardziej zaniedbanym produktem świata.
Kochajmy się więc, kochajmy, przytulajmy, całujmy i…;-)
Chrzanić całą resztę, ze świąteczną ćwikłą na czele.
…
Spokojnych Świąt!
Li.

Sprzątam = miotam się po domu,
sobotnia noc uroczo spędzana na zajęciach gospodarstwa domowego.
Czekam na sygnał od Gusi, że mogę po nią przyjechać i odebrać z imprezy.
Wstanę w środku nocy, ale nie pozwolę jej na samotne powroty w nocy
i nie jest to kwestia zwyrodniałej wyobraźni,
a wiedza o nocnym życiu Krakowa,
o zbrodniach mniej lub bardziej wyjaśnionych,
o gwałtach, o napadach z bronią lub bez,
o okrutnym przypadku, gdy nagle ktoś znajdzie się gdzieś,
gdzie dzieje się coś, czego nie powinien widzieć nikt,
a zwłaszcza ten ktoś
i staje się okrucieństwo nie do ogarnięcia.
Dziś znowu będzie nocować u nas koleżanka Guśki,
bo zaprotestowałąm stanowczo na prośbę koleżanki, by okłamać jej matkę,
najwyraźniej miała ochotę nocować gdzie indziej,
a hasło „nocuję u Gusi” ma wielką, bezpieczną moc,
matki dają się nabrać, ale nie ze mną te numery,
świętym prawem każdej matki jest wiedza,
gdzie podziewa się jej dziecko.
Nie zabraniam niczego, wychowałam mądrą i rozsądną dziewczynę,
ale warunek jest jeden: prawda i tylko prawda, bez ściemy.
Otrzymuję potem opowieści o nocowaniu w „domu babci Dawida”,
babcia w sanatorium nie miała pojęcia,
że wnuk przyjmował gości, zamiast podlewać paprotki.
Dziewczyny spały na wąskiej kozetce we dwie,
pod cienkim kocykiem
i w ciemności, by mieszkający opodal rodzice Dawida nie zobaczyli światła.
Haha, przypominają mi się wtedy moje przygody,
a niech ma swoją młodość durną, szumną, nierozumną,
i taką intensywną w przeżywaniu.
I tak jestem szczęśliwa, że nie jestem okłamywana,
choć z całą pewnością nie jestem o wszystkim informowana.
Za godzinę mam jechać na drugi koniec Krakowa,
pojadę, no cóż… serce matki:)
I przynajmniej jest szansa na spokojny sen!
Li.

I znowu zadziwienie: jak dawno mnie tu nie było!
Zarobiona jestem.
Na szczęście nie wszystko idzie utartym torem,
dni wcale nie są podobne do dni,
a ilość rozrywek, nieoczekiwanych zmian, niespodzianek
i wpadania w szewską pasję przekracza roczną normę.
Ale czy muszę o tym pisać?
…
Guśka obcięła swoje blond loki,
pokazała zupełnie nieoczekiwaną dla mnie kobiecość
i celebruje życie towarzyskie.
Mam więc wolną chatę.
Do tego złamała palec i nosi gips z miną bohatera.
Karolcia przylatuje jutro na całe siedemnaście dni,
a ja ciągle nie tknęłam jej pokoju,
tak beztrosko przerobionego na suszarnię, praniazalegowisko i graciarnię.
Zamówiłam malarza do malowania salonu, ale już trzy razy go przekładałam.
Rzekomo z powodu licznych chorób,
a to tylko prozaiczny problem z wyborem koloru.
(Gość chyba zrezygnuje, bo ilość epidemii dotykających moją rodzinę… ech…:)
I taras czas zacząć i zdecydować o tym i o tym…
Doprawdy powiadam Wam, coraz mniej mi się chce,
bo widać, że można obyć się bez tysięcy wcześniej niezbędnych rzeczy,
gardzić przedmiotami, bez których wcześniej żyć się nie dało,
nie zauważać konieczności, nie musieć, nie dążyć.
A jednak walczę sama ze sobą, bo wiem, że gdy odpuszczę,
to wypuszczę demony zniechęcenia, lenistwa i bylejakości.
I tylko powtarzam sobie
Festina lente Monia, festina lente,
gdy pośpiech odbiera mi oddech, konflikt z czasem generuje wyścig zbrojeń,
poranna panika rysuje zmarszczki na czole,
koty czekają na jedzenie, którego zapomniałam kupić,
a samochód czeka aż go znajdę
po kolejnym błąkaniu się po okolicznych ulicach.
Festina lenta, Monia, festina lente,
nie macie pojęcia, jak czekam na wiosnę i lato.
Oplotę taras pnączami, posadzę trawę pampasową,
i będę robić kolację przy świecach.
…
Byłam na świetnej sztuce, pośmiałam się.
Polecam! „Kolega Mela Gibsona„, Scena pod Ratuszem.
Miłego dla Was!
(Naprawdę żyję i mam się dobrze).
Li.

Na stronie Fundacji Chustka przeczytałam dziś,
że Magda chciała w swojej ostatniej woli podzielić się
ważnym przekazem Gabriela Garcii Marqueza pt. „List do Przyjaciół”:
Piękne, mądre słowa.
…
Jeśliby Bóg zapomniał przez chwilę, że jestem marionetką i podarował mi odrobinę życia,
wykorzystałbym ten czas najlepiej jak potrafię.
Prawdopodobnie nie powiedziałbym wszystkiego, o czym myślę,
ale na pewno przemyślałbym wszystko, co powiedziałem.
Oceniałbym rzeczy nie ze względu na ich wartość, ale na ich znaczenie.
Spałbym mało, śniłbym więcej, wiem, że w każdej minucie z zamkniętymi oczami tracimy 60 sekund światła.
Szedłbym, kiedy inni się zatrzymują, budziłbym się, kiedy inni śpią.
Gdyby Bóg podarował mi odrobinę życia, ubrałbym się prosto,
rzuciłbym się ku słońcu, odkrywając nie tylko me ciało, ale moją duszę.
Przekonywałbym ludzi, jak bardzo są w błędzie myśląc, że nie warto się zakochać na starość.
Nie wiedzą bowiem, że starzeją się właśnie dlatego, iż unikają miłości!
Dziecku przyprawiłbym skrzydła, ale zabrałbym mu je, gdy tylko nauczy się latać samodzielnie.
Osobom w podeszłym wieku powiedziałbym, że śmierć nie przychodzi wraz ze starością,
lecz z zapomnieniem (opuszczeniem).
Tylu rzeczy nauczyłem się od was, ludzi…
Nauczyłem się, że wszyscy chcą żyć na wierzchołku góry,
zapominając, że prawdziwe szczęście kryje się w samym sposobie wspinania się na górę.
Nauczyłem się, że kiedy nowo narodzone dziecko chwyta swoją maleńką dłonią
po raz pierwszy palec swego ojca,
trzyma się go już zawsze.
Nauczyłem się, że człowiek ma prawo patrzeć na drugiego z góry tylko wówczas,
kiedy chce mu pomóc, aby się podniósł.
Jest tyle rzeczy, których mogłem się od was nauczyć,
ale w rzeczywistości na niewiele się one przydadzą,
gdyż kiedy mnie włożą do trumny, nie będę już żył.
Mów zawsze, co czujesz i czyń co myślisz.
Gdybym wiedział, że dzisiaj po raz ostatni zobaczę cię śpiącego,
objąłbym cię mocno i modliłbym się do Pana, by pozwolił mi być twoim aniołem stróżem.
Gdybym wiedział, że są to ostatnie minuty, kiedy cię widzę, powiedziałbym „kocham cię”,
a nie zakładałbym głupio, że przecież o tym wiesz.
Zawsze jest jakieś jutro i życie daje nam możliwość zrobienia dobrego uczynku,
ale jeśli się mylę, i dzisiaj jest wszystkim, co mi pozostaje,
chciałbym ci powiedzieć jak bardzo cię kocham i że nigdy cię nie zapomnę.
Jutro nie jest zagwarantowane nikomu, ani młodemu, ani staremu.
Być może, że dzisiaj patrzysz po raz ostatni na tych, których kochasz.
Dlatego nie zwlekaj, uczyń to dzisiaj, bo jeśli się okaże, że nie doczekasz jutra,
będziesz żałował dnia, w którym zabrakło ci czasu na jeden uśmiech,
na jeden pocałunek, że byłeś zbyt zajęty, by przekazać im ostatnie życzenie.
Bądź zawsze blisko tych, których kochasz,
mów im głośno, jak bardzo ich potrzebujesz,
jak ich kochasz i bądź dla nich dobry,
miej czas, aby im powiedzieć „jak mi przykro”, „przepraszam”, „proszę”, dziękuję”
i wszystkie inne słowa miłości, jakie tylko znasz.
Nikt cię nie będzie pamiętał za twoje myśli sekretne.
Proś więc Pana o siłę i mądrość, abyś mógł je wyrazić.
Okaż swym przyjaciołom i bliskim, jak bardzo są ci potrzebni.
Prześlij te słowa komu zechcesz.
Jeśli nie zrobisz tego dzisiaj, jutro będzie takie samo jak wczoraj.
I jeśli tego nie zrobisz, nigdy nic się nie stanie.
Teraz jest czas. Pozdrawiam i życzę szczęścia!
…
Ech…
Li.

Popadłam w takie zajętości, że nie mogę się z nich wygrzebać.
Pracuję i pracuję, świata nie oglądam,
a stosy na biurku dalej płoną z pilności.
Znalazłam jednak w sobotę czas na genialny film.
Popłakałam sobie na nim, pośmiałam się, nadążyłam za fabułą,
wszystko zrozumiałam i wyszłam z kina w stanie wzniosłym,
z gorącym postanowieniem powłóczenia się po okolicznych lasach,
bo tam można spotkać-UWAGA-prawdziwego księcia.
Tak, byłam na „Kopciuszku” i wcale się tego nie wstydzę.
Czasem trzeba…
… żeby nie zwariować
z absolutnie racjonalnych powodów
związanych bezpośrednio
z bezładem, bezwładem, bezdusznością, beznadzieją,
beznamiętnością, bez-miłością, bezwzględnością,
(bo dziwny i straszny jest ten prawdziwy świat).
… ech.
Li.

Jak było w Paryżu?
Paris, Paris, piękny, brudny, majestatyczny, klimatyczny,
rozczarowujący, wietrzny, drogi, zaskakująco tani.
Świadectwo ludzkiej pychy, rozmachu i umiłowania piękna.
Arabski.
Leciałyśmy z Krakowa z Romanem Polańskim,
owinięty w absolutnie francuski sposób wielkim  szalem wyglądał świetnie.
Trudno uwierzyć, że ma 82 lata!
Jest ciągle seksowny, choć na boga, nie wiem jak on to robi.
Paris, Paris ma mniej uroku niż każde włoskie miasto.
(Ja to jednak kocham wąskości uliczek, odrapaności kamienic,
popękane mury, pnącza, zaułki, schodki nie wiadomo dokąd,
pojedyńcze stoliczki, uliczne życie i dolce far niente).
Inny jest, ale popłakałam się w Muzeum Orsay,
wjechałam na czubek wieży Eiffla, powłóczyłam po Montmartre,
poodychałam kurzem katedry Notre Dame,
a co najważniejsze- byłam z córkami.
Odbieranie Karolci z pociągu z Londynu na Gare du Nord też mnie doprowadziło do łez.
(Jezu, nie do opanowania mam te mokrości oczu, nie do opanowania!)
Dlatego na pytanie, jak było w Paryżu, odpowiadam: było super!!!

I już myślimy, gdzie teraz?

Li.
P.S.Zdjęcie bardzo paryskie, Karolcia pewnie mnie zabije
i będę musiała je usunąć, ale póki nie wie, to sza:)

Zaczęłam czuć obrzydzenie do internetu.
I mimo kwarantanny, to obrzydzenie nie przechodzi.
Czuję wręcz jak rośnie-wielka gulą niezgody na kolejne nagonki,
na kolejne wszystko wiedzące blogowe pańcie autorytatywnie wypowiadające się na temat kogoś,
kogo w życiu nie znają, ale one wiedzą lepiej, bo czytają TEGO czy TAMTEGO bloga.
Zaprawdę powiadam Wam- nie grzeszy inteligencją człowiek,
który jest przekonany, że po blogu pozna innego człowieka.
(Bo jak nie dotkniesz, nie pogadasz, nie przeżyjesz kawału życia- to nie poznasz).
Ślizganie się po cudzych literkach może być żródłem zadowolenia z czytania składnych tekstów,
może być źródłem śmiechu, może wzruszenia,
gdy słowa szczególnie tkliwe, może podziwu, gdy błyskotliwe,
ale do cholery, nie może być źródłem poznania.
A jak czegoś/ kogoś nie znasz to zamilcz.
…
Mam koleżankę, która pisze o swoim szczęśliwym życiu,
dalekich podróżach, drogich prezentach od ukochanego męża.
Otacza ją wianuszek zachwyconych, zazdroszczących czytelniczek.
Razem wzdychają nad zdjęciem jej nowej torebki LV.
Z tego co pamiętam dostała ją za złamaną rękę. A może za wybite jedynki?
Ale o katowaniu nie napisze,
poprawia sobie samopoczucie i samoocenę zdjęciami z Bali.
Ma prawo? Ma.
I nikomu nic do tego.
…
Nie łudzę się, świat się nie zmieni,
ludzie pojedyńczo są dobrzy, generalnie są źli,
ale ja mam prawo wyboru, nie wchodzę, nie czytam, nie uczestniczę,
więc uprzejmie proszę- nie przesyłajcie mi linków do głupich, wstrętnych „dyskusji”,
ani do blogów pisanych nieznośną manierą,
do których i tak poza TYM pierwszym razem więcej nie zaglądnę.
internet to bestia żywiąca się cudzymi uczuciami, im więcej emocji,
tym jest bardziej rozpalona i agresywna,
mnie to nie interesuje,
wolę przytulić ciepłego, żywego kota.
Swoje w „tych internetach” przeszłam,
nie wejdę drugi raz do tej samej rzeki
pełnej pomyj, kłamstw i niegodziwości.
Nie będę nadstawiać piersi dla obrony kogoś,
bo sama oberwę, a mnie się już nie chce.
Brzydzi mnie to.
Li.