Sekrecje i niedyskrety

Historia ta jest prawdziwa, zmieniłam tylko kilka szczegółów, mogących zidentyfikować bohaterów, bo jak wiadomo- świat jest mały, a Kraków to już szczególnie.
Obiecałam ją opisać dla jednych ku uciesze, dla innych ku przestrodze, każdy wyciągnie z niej swoje wnioski.
…
Trzy lata temu rozwodziłam pewną kobietę, nazwijmy ją M. Śliczna, delikatna, wrażliwa, nie mogła pogodzić się ze zdradą męża, ale też i honorowo nie chciała stać mu na drodze do szczęścia. Zgodę na rozwód bez orzekania o winie ładnie wynegocjowałyśmy za wysokie alimenty na dziecko.
M. po roku porozwodowej żałoby zaczęła rozglądać się za nowym towarzyszem życia, a ponieważ utrzymywałyśmy ze sobą kontakt, dzwoniła do mnie za każdym razem, gdy ktoś pojawiał się na horyzoncie.
Szukała jednak bezskutecznie, bo choć „tego kwiatu jest pół światu”, to oddzielić ziarno od plew jest niezwykle trudno, a już poznać się od razu na kamuflującym się nieudaczniku prawie niemożliwe.
W sierpniu rok temu M. zadzwoniła podekscytowana i taki oto wywiązał się między nami dialog:
– Pani Mecenas poznałam przez internet świetnego faceta!
– Przez internet? To są tam świetni faceci? (niestety, jestem sceptyczna:)
– Tak, jest wspaniały, korespondujemy kilka razy dziennie, jest wdowcem, menadżerem, bardzo mu na mnie zależy!
– To świetnie, gratuluję i powodzenia!
Tydzień później zadzwoniła i powiedziała, że facet jest wdowcem, jest menadżerem, ale ma kilkuletniego syna którym się opiekuje.
Uznałam wówczas, że chyba rzeczywiście zaczyna traktować M. poważnie i wpuszcza ją coraz dalej do swojego życia.
Za tydzień, gdy mieli już za sobą kilka spotkań, M. znowu do mnie zadzwoniła i lekko zgaszonym głosem powiedziała mi, że facet jest wdowcem, menadżerem, ma kilkuletniego syna, którym się opiekuje, ale ma też i drugą żonę, ale to zła kobieta była i wniósł sprawę o rozwód.
No cóż, albo facet kłamczuszek, albo nie chciał mówić wszystkiego, póki nie był pewien charakteru znajomości z M. i teraz zaczął się otwierać. Powiedziałam coś pocieszającego i M. zakochana i uspokojona brnęła dalej w tę znajomość.
Za kolejny tydzień zadzwoniła i powiedziała, że facet jest wdowcem, menadżerem, ma kilkuletniego syna, którym się opiekuje, ma drugą żonę, z którą się rozwodzi, ale ma też z nią syna.
Zabrakło mi pocieszających słów, ale stwierdziłam, że mogę sprawdzić czy wniósł o rozwód.
Następnego dnia, zanim pojechałam do Sądu przyjęłam klientkę,  z którą byłam już wcześniej umówiona.
Wysoka, ładna i smutna blondynka.
Zaczęła mi opowiadać historię swojego małżeństwa- jej mąż był wdowcem, menadżerem, miał z pierwszego małżeństwa syna, którym się opiekował, z drugiego małżeństwa też mają syna, ale był dla niej- tej drugiej żony- tak niedobry, że wniosła o rozwód. Ona, nie on. 
Spadłam z krzesła.
Prawdopodobieństwo, że przyjdzie do mnie druga żona faceta M., która nota bene miała adwokata, ale chciała go zmienić, było przecież zerowe.
…
Po tym co dowiedziałam się od drugiej żony wdowca, musiałam ostrzec M.
Było to trudne bez zdradzania tajemnicy zawodowej, ale ona mi uwierzyła i po tekście „zrywamy z tym facetem, bo dowiedziałam się o nim z pewnego źródła rzeczy strasznych”, zerwała. Choć pęknięte serce leczyła przez rok.
Mam jednak od niej zrzuty jego profilu z jednego z portali randkowych, gdzie „stojąc na skale czekał na wiatr”, a konkretnie na kolejne naiwne kobiety.
Z punktu widzenia procesowego- rzecz bezcenna.
Jego żona, a moja klientka w szoku, no cóż… a przecież wystarczy trafić na właściwego adwokata;-)
A ta historia dziś ma kolejną odsłonę- swego czasu poznałam M. z inną moją byłą klientką D. Dziewczyny się zaprzyjaźniły, ja też chodzę z nimi czasem na wino. D. poznała historię tej ponurej miłości, śmiałyśmy się z niej nie raz.
D. po ciężkim rozwodzie, dla rozrywki zalogowała się na jednym z portali randkowych. Zaledwie wczoraj.
Kto zgadnie, kto do niej dziś napisał i wysłał swoje zdjęcie?
Znowu była okazja do śmiechu i jednocześnie okazja do zebrania kolejnych dowodów w sprawie.
Facet w profilu wśród swoich cech podkreśla uczciwość. Szuka też uczciwej.
Ale już nie „stoi na skale czekając na wiatr”, tylko „samotnie płynie przez życie po wzburzonym oceanie”.

Li.

Różne są potrzeby i tęsknoty blogera, u mnie na pierwszym miejscu jest potrzeba wymiany myśli, czasem tylko pozdrowień, czasem tylko pocałunków, ale jak tu coś wymieniać, jak milczycie jak zaklęci.
Czy macie moi drodzy śluby milczenia?
Gdzie ten niegdysiejszy ruch w komentarzach?
Gdzie te dowcipy, lepieje, a nawet gdzie te hejty?
Nawet nienawidzieć mnie niektórzy przestali, a przynajmniej przestali dawać temu jakże miły komentarzowy wyraz.
(Z czego wniosek, że i za hejtem można zatęsknić, gdy obojętność zabija).
Ja jednak chcę jeszcze żyć, nakręcać się pozytywnie, czerpać garściami z cudzej mądrości,
dajcie mi szansę, bo więdnę jak nie podlewana sałata…
Jest tam kto?
(Statler ja wiem, że Ty jesteś zawsze:)
Li.

W ostatnich tygodniach stłukłam trzy z czterech najbardziej ulubionych kawowych kubków. Został tylko ten z anielskim skrzydełkiem, ale chwilowo uziemiony w czeluściach zmywarki, wymusił zrobienie kawy w kubku zupełnie do kawy nie pasującym.
Czuję ten dysonans, a obniżone poczucie przyjemności rodzi od rana „łogólną niescęśliwość”. Wszak miałam rzucić się w wir życia, sama w domu i w wielkim mieście, a tymczasem oddaję się li i jedynie pracy, z krótkim przerwami na sprzątanie kocich kudłów. Idealne życie czterdziestoparolatki, zaprawdę powiadam Wam-satysfakcja z wyniku sprzątania szczytuje z rozkoszy.
(Ech, dziś środa-a środa urody doda.
Zrobię sobie zaraz maseczkę, wypiję drugą kawę, wyjdę na spacer z psem i postaram się nie zepsuć sobie tego dnia).
…
Wczoraj wpadł do mnie przyjaciel, który postanowił zmienić swoje życie.
Rzuca pracę i zakłada francuską boulangerie.
Będzie samodzielnie piekł i zapiekał,
robił kanapki, pasty i przetwory,
jest pełen entuzjazmu,
to jest jego Portugalia.
Zazdroszczę mu, ja na te dreszcze emocji, nieprzewidywalność
i budowanie nowego muszę jeszcze trochę poczekać.
…
Miłego dla Was!
Li.

Od środy do niedzieli zrobiłam 1700 km i dziś wyraźnie to czuję,
bo dopadło mnie zmęczenie podszyte pewnością,
że nie mam już przed sobą wakacyjnych perspektyw.
A ciało by chciało.
Ale było cudnie, koszmarna była tylko droga powrotna.
…
Wstałam rano, w kompletnej rozsypce,
w nocy Gusia przyleciała z Barcelony,
za parę godzin znowu muszę byc na lotnisku,
bo dziewczyny lecą na tydzień do Turcji na tzw. wakacje z tatą,
ale bez taty.
Tata zapłacił, ale nie leci z nimi, bo nie może przebywać na słońcu.
Jest to absolutnie zrozumiałe i nikt zupełnie nie ma do niego żalu.
Wprawdzie przebywa obecnie w Chorwacji,
ale przecież powszechnie wiadomo,
że w Chorwacji słońce w ogóle nie świeci.
…
Kleparz zawalony astrami wysyła wyraźny komunikat o końcu lata.
Straciłam w tym roku to lato bezpowrotnie,
czeka mnie więc ciężka jesień i zima,
zaczynam już nosić w sobie smutek,
a aborcja nie wchodzi w grę.
…
Ciężko, ciężko mi,
ale wciąż się upieram, że to nie depresja.
To tylko lata brak.
…
Li.

Ludzie kochani, kto z Wrocławia, niech zaglądnie tutaj
i niech choć udostępni na fb apel Gosi o zaginięciu ukochanego kota.
W takich przypadkach internet jest siłą nie do pokonania!
Znam tę bezsilność i żałość ogarniającą człowieka,
gdy jego kot nie wraca do domu
i gdy nie ma pewności, że nie dzieje mu się krzywda.
Masza dwa razy zwiała, za każdym razem wracała,
ale za każdym razem były to dla mnie
trudne tygodnie z coraz bardziej gasnącą nadzieją.
Gdy jest się odpowiedzialnym za tego, kogo się kocha i kogo się oswoiło,
to „każdy dzień bez niego to męka”.
Proszę, pomóżcie.
Li.

Zrobiłam sobie wakacje i oddaję się przyjemnościom.
W niedzielę do Krakowa przyjechał statler,
ten człowiek swoim poczuciem humoru wbija mnie w ziemię,
bo padam nań zwijając się ze śmiechu.
Dziś niestety wyjeżdża, nad czym niezmiernie boleję,
bo jest jak plaster pełen ukojenia na zło mego świata.
(Dopuściłam go do wielkiej tajemnicy
i zabrałam ze sobą do kosmetyczki,
był pod wrażeniem, oj był… haha…).
Ale jutro już będę otrzepywać się z piasku na bałtyckiej plaży,
na końcu Mierzei Wiślanej, tuż pod rosyjską granicą,
szumiące, huczące morze, mało ludzi, Karolcia z Danielem,
przyjaciółka aurora, suka Kara i święty spokój,
to zestaw nie do odparcia!
Plan jest taki: rano śmigamy do Kielc,
gdzie niemiły sędzia nie chciał mi odroczyć rozprawy,
a przemiły klient nie zgodził się na substytuta-
powinno mi to pochlebiać, ale jakoś w obliczu opóźnionego wyjazdu
li i jedynie wścieka!
Trudno, piasek będę wytrzepywać od jutrzejszego wieczoru do sobotniego popołudnia,
bo z kolei w niedzielę o siódmej rano musimy być na lotnisku w Krakowie,
celem odstawienia Daniela na samolot.
Będą to intensywne cztery dni, na które bardzo się cieszę.
I nie dam ich sobie zepsuć!
Młodsza z Hiszpanii śle czułe słówka,
wraca w nocy z niedzieli na poniedziałek,
a po dwunastu godzinach leci z Karolcią do Turcji,
znowu będę mieć cały wolny od domowników tydzień,
może ktoś do mnie wpadnie?
Niezmiennie zapraszam,
Li.

Tygodniowe perpetuum mobile dobrnęło do kolejnego piątku.
(Znowu umknął mi ten tydzień rozpięty na rozlicznych sznurkach,
tak trudnych do utrzymania).
Niewiele z niego pamiętam
(nie piszę, ergo zapominam).
Stłukłam ukochany kubek, w koty,
dostałam go pięć lat temu od wyjątkowego człowieka.
Widocznie kubek uznał, że też musi odejść.
Dbałam o niego, chuchałam, nikomu innemu nie pozwalałam używać
i sama go zabiłam.
Zbierałam skorupy i płakałam,
choć śmierć kubka była li i jedynie wygodnym pretekstem,
do wylania z siebie łez rozpaczy,
których ciągle za dużo we mnie, za dużo.
Złości mnie to, bo jak wirus w komputerze,
tak ta życiowa rozpacz infekuje mnie od środka,
co ją zwalczę, to wraca uzbrojona w nowe zęby,
kąsa mnie w najbardziej wrażliwe miejsca, w mięciutki, odsłonięty brzuszek skorpiona,
osłabia i wystawia na żer beznadziejnych myśli.

Dobrze, że Karolcia z Dannym wróciła już do domu,
w sobotę z Londynu wraca Gusia,
przez kilka dni znowu będzie zwykły, domowy rozgardiasz,
potem Guśka leci do Barcelony,
a my jedziemy nad Bałtyk.
Połażę brzegiem morza, popatrzę na mewy, poleżę w piachu i będę szczęśliwa.
To mój program antywirusowy, skuteczny, ratujący mnie od zawsze,
Bałtyk ma moc, zawsze na mnie dobrze działał,
muszę zwyczajnie i beztrosko odpocząć,
bo ja wcale nie jestem siłaczką,
jestem beznadziejną babą,
której los coś tam kiedyś ułatwił, coś pomógł,
coś nieba przychylił,
ale teraz żąda za to zapłaty i to z lichwiarskimi odsetkami.
(A dziś byłam u fryzjera i mam we włosach blond refleksy,
to dopiero jest nowe doświadczenie, haha!).
…
I nie pocieszać mnie!
Ja tylko chcę być zrozumiana.
Wiem, wiem… to dopiero jest trudne:D
Li.

Mimo chęci nie jestem w stanie pisać codziennie i umyka mi wiele zdarzeń, które nie zdążyły napisać się wspomnieniami, bo już o nich zapomniałam.
Wieczory spędzam na skype gadając z moimi dziewczynami, spragniona nowych opowieści (to się nazywa matka-kwoka, czy jakoś tak).
W nawale spraw tracę też poczucie rzeczywistości, bo jak inaczej można nazwać moje wczorajsze półgodzinne błąkanie się
w poszukiwaniu zaparkowanego auta, gdy przedwczoraj dałam je Karolci i Danielowi na ich wyprawę? (Brno-Wiedeń-Bratysława).
Zanim dotarła do mnie ta oczywista oczywistość, przeszłam coraz bardziej nerwowo przez okoliczne ulice,
w panice potem wzywając taksówkę, mocno już spóźniona.
(Chciałabym zepsuć przełącznik na tryb automatyczny, bo wyłącza mi on rozum i zmysły, generuje bezmyślność!)
Piję kawę i głaszczę Bobcia, który ma codzienny poranny przypływ wielkiej miłości,
klawiatura tonie więc w jego białej sierści i wirując w powietrzu wpada mi do kubka.
Po wczorajszej burzy umyło się od smogu powietrze,
a ja mam zamiar być dziś w dobrym humorze, piątek oblige!
Li.

Biegłam od wtorku i zatrzymałam się dopiero dziś w nocy,
gwałtownie wpadłszy na konieczność
przygotowania Gusi na wyjazd do Londynu.
Znowu zostanę sama- Guśka na dwa tygodnie jedzie na obóz,
a Karolcia z Danielem na kilka dni do Brna.
(Nie mogę otwarcie cieszyć się z perspektywy domowego spokoju,
bez narażenia się na poważny zarzut braku matczynej miłości).

Nade mną noc wysyła światełka z nieba na ziemię,
pachnie wcale nie Krakowem,
jest chłodniej, koty wyległy na taras,
pogrążone niby we śnie,
szparkami oczu uważnie śledzą nierozsądną ćmę,
obijającą się o płonące lampiony.
(Wróżę jej tragiczną śmierć).

Tkwię w tej najpiękniejszej porze dnia,
wcale nie chętna do snu,
druga godzina doby dawno uśpiła miejskie tramwaje,
teraz grasuje polewaczka
i umyta ulica przygotowuje się do ciszy nocnej.
(Bo i w centrum miasta przychodzi taka godzina,
że auta jadą spać).
Li.

Złamana kolejnym upalnym dniem
czuję się jak ofiara wielodniowych tortur.
Boli mnie głowa tym bólem nie do opanowania
-ćmiąco-pulsującym,
demolującym jakąkolwiek możliwość twórczej pracy.
Siedzę przy laptopie,
z nadzieją sączę kolejną kawę,
która przecież zawsze relaksuje mnie od środka,
ale najwyraźniej nie tym razem.
Czekam więc na burzowy deszcz, na zmianę ciśnienia
i na zapach ozonu o poranku.
…
Czy gdzieś jest lepiej?
Piszcie do mnie ozięble,
może zrobi mi się chłodniej!
Li.

Gdybym miała jednym słowem określić trwający we mnie od dłuższego czasu stan ducha i umysłu,
byłoby to słowo „odzwyczajanie się”.
Odzwyczajam się od pewnych przywyczajeń,
od zasiedziałych myśli, od pewnych ludzi i od utartych rytuałów.
Odzwyczajam się też od siebie,
bo przyzwyczajenie do siebie jest jak tolerowanie
uciążliwie skrzypiącej deski w podłodze domu
– wiesz, że skrzypi ta właśnie deska, ale tolerujesz ją z przyzwyczajenia.
Chcę odzwyczaić się od skrzypiących desek,
chcę każdą z nich wymienić na nową,
może ta cisza pod stopami wzbudzi nareszcie jakąś ekscytację,
może pomoże wyzwolić się chęci do działania,
wiem że ta chęć we mnie jest,
tylko tak trudno ją znaleźć ukrytą w zakamarkach
– może być i w małym paluszku prawej nogi,
mogła skryć się w czułym miejscu za uchem,
a może rezyduje w jednej z moich piersi?
Brakuje mi chęci do życia, mniej się uśmiecham.

Niedawno jednak… coś… ktoś…może los…a może mój instynkt?
Niedawno poczułam głód zmiany.
Nie, nie pójdę kupić sobie nowych butów,
bo odzwyczajam się od posiadania ich nadmiernej ilości.
Nie kupię też nowej torebki,
mam conajmniej pięć takich, których jeszcze nigdy nie nosiłam.
Nie kupię też nowych perfum, bo mam ich zapas na pachnący rok.
Nie chcę zagłuszyć tego wytęsknionego głodu
nowym,
a niepotrzebnym mi zakupem.
Zacisnę zęby i pogłoduję tak długo,
aż odzwyczaję się od poprawiania sobie nastroju erzacem,
chwilową przyjemnością…
Chcę, bardzo chcę poczuć wyczerpanie z głodu nowych wrażeń,
zmian i nieoczekiwanych zwrotów akcji.
I wtedy znowu będzie smakować mi życie!

Odzwyczaić się od tego co było, nie przyzwyczaić do teraźniejszości,
szansę na trwalszy związek ze mną dać tylko przyszłości.
Taką mam mantrę na teraz.
Li.
PS. Ta notka to moje słowa z bloga sprzed pięciu lat.
Tak wiele się zmieniło,
nasyciłam się przez te lata budową domu i wrażeniami, przetrawiłam,
a teraz znowu czuję głód
i tylko patrzę, w co wbić (jeszcze) moje zęby!

Śniłam o pomarańczowych gajach i figach prosto z drzewa,
widziałam siebie na lokalnym targu i w winiarni,
na razie wystarczy.
Sprawy będą dziać się mimo,
teraz mierzę się z poniedziałkowo skrzeczącą rzeczywistością.
Upał zaczyna wyciągać swoje lepkie macki,
pranie schnie na tarasie, zanim zdążę wypić kawę,
a koty leżą w bezruchu,
nie rusza ich z miejsca nawet szelest worka z karmą.
(Mobilizacja do pracy wymaga specjalnych środków,
napisanie notki jest jednym z nich).

Jestem od pewnego czasu w nieznanym mi dotąd
stanie zawieszenia pomiędzy światami,
ziemi dotykam koniuszkiem dużego palca,
reszta buja w obłokach.
Dzięki wyobraźni mam ochotę jeszcze wstawać z łóżka,
bo skoro potrafię sobie coś wyobrazić,
to znaczy, że tak może być.
Przecież nie można wyobrażać sobie rzeczy i spraw nieistniejących,
bo nie sposób wyobrazić sobie czegoś, co nie istnieje!
Miłego dla Was!
Li.

Są dni w których ilość ludzkiego nieszczęścia
wpływa mi w uszy jak dopływy do rzeki w czasie powodzi,
a ja niczym ten zbiornik retencyjny muszę to wytrzymać.
Przeciekam więc małymi strumykami zdań na swoim blogu,
całą resztę trzymam w ryzach i nie pozwalam się zatruć.
Trudno jednak udawać, że nie dotyka, skoro dotyczy kogoś lubianego
i wlewa się szerokim strumieniem żalu, poczucia samotności i rozczarowań,
kłębi się, wiruje,
niesie szlam i połamane konary oczekiwań.
(Najważniejsze to nie zgorzknieć, nie zgorzknieć!).
Staram się wysłuchać, czasem nawet coś poradzić, wytłumaczyć,
zabić śmiechem, pocieszyć, pomilczeć…
ale ze mnie też się wylewa, bo ja też nie rozumiem tego świata.
Ani ludzi.
Nic już nie jest oczywiste, białe wcale nie jest białe,
tylko jednym z miliona odcieni bieli,
czarne też już nie jest tylko czarne,
bo może być absolutnie czarną materią,
tak czarną, że jej nie widać.
Chcę dążyć do prostoty,
ale prowadzi do niej skomplikowany system dojazdów,
dochodzeń, dojść, przejść i kombinacji.
Wiem, że mało kto wierzy, że zrobię rewolucję w swoim życiu,
Ale przecież moja córka miała w sobie tę odwagę, pojechała do Szkocji,
w ciemno, bez nikogo znajomego i dała sobie radę,
spełnia swoje marzenie.
(A ma przecież część genów po mnie).

Nieznośna lekkość bytu leży na mnie swoim ciężarem i zabiera powietrze.
Nie chcę tak żyć, nie chcę tak żyć,
nie muszę być prawnikiem w Polsce,
mogę być gospodynią w Portugalii
i już wiem, gdzie będę szczęśliwsza.
Niewiele mam czasu,
w najlepszym wypadku mam za sobą połowę życia,
najgorszego nie biorę pod uwagę,
więc do roboty!
Intensyfikuję wysiłki w celu sprzedania mieszkania,
uczę się portugalskiego,
szukam…
Tak, zdecydowanie szukania mi trzeba.
Li.

A tu będę kupować owoce i warzywa!

Wierzę w powodzenie mojego pomysłu, bo wiem, że mnie to uszczęśliwi.
Chcę być szczęśliwa, chcę żyć tak jak chcę,
nie chcę być dłużej niewolnikiem pozornie wolnego zawodu,
nie chcę też żyć w kraju Korwina,
Kaczyńskiego, Ziobry, Gowina i katotalibanu,
nie chcę być rozdarta przy każdych wyborach,
nie chcę się rozczarowywać,
nie chcę wybierać mniejszego zła,
chcę być wolnym człowiekiem,
chcę się odseparować, zamieszkać w swoim świecie,
żyć z zgodnie z naturą,
czuć wiatr przesycony morską solą,
iść na spacer z psami i mieć wokół siebie przestrzeń,
przeżyłam kawał życia,
ale i przed sobą mam wiele lat,
wierzę, że dobrych, lepszych,
że wszystko co najgorsze jest już za mną,
małżeńska beznadzieja, choroby i odejście bliskich,
zaklinam los, proszę, błagam,
więcej złego nie udźwignę,
chcę teraz tylko żyć,
a nie wegetować ze stresem w tle.
Znalazłam już nauczyciela portugalskiego,
a na wiosnę lecimy z aurorą do Lizbony,
rozejrzeć się i powąchać powietrze.
Kto leci z nami?
:)
Li.

Robert napisał tak:
„… Wierzę, że tak jest, jeśli potrafimy choćby na krótką chwilę odrzeć rzeczywistość z brudów, które służą jedynie utrzymaniu się w bieżącym kursie cywilizacji. Wyrzec się rzeczy, za posiadanie których płacimy bardzo wysoką cenę. Zrezygnować z udziału, i tak najczęściej biernego, w tych publicznych wydarzeniach, którymi wewnętrznie gardzimy, a które przyciągają uwagę i aktywność jak czarna dziura, dając w zamian jedynie stres i gorycz. Jeśli nawet nie zrezygnować i wyrzec się, to przynajmniej zapomnieć o tym, zrobić sobie urlop i zdziecinnieć, wrócić do korzeni, do tego, co najistotniejsze, mimo że codzienność próbuje odciąć nas od tego, zarzucając nieprzejrzysty całun i tworząc z nas żywe trupy funkcjonujące na automatycznym pilocie. Droga z pewnością sprzyja takiej świeżości, więc warto na nią wstępować. I nie trzeba do tego przemierzać tysięcy kilometrów. Wystarczy chcieć wstać i wyjść. Tylko „wyjść” oznacza WYJŚĆ. Wywiesić tabliczkę „Nie ma mnie! Nie wiem, czy i kiedy wrócę”, nawet jeśli jest to oczywiste, że niedługo wrócimy, bo musimy z wielu powodów. Jeśli to się uda, zaczynają się zwykłe, proste cuda! Nasi kuzyni ze świata flory i fauny zaczynają przemawiać prostym i zrozumiałym językiem, który tworzy z nas jedną rodzinę, gdzie człowiek jest jedynie infinitezymalnym zjawiskiem, młodszym kuzynem, chętnym do wysłuchania, o co tu właściwie idzie. Zaczyna gapić się w miejsca, w których, wydawałoby się, niewiele się dzieje. Słucha prostych dźwięków, odkrywając w nich muzykę świata. Miałem takie chwile, tutaj na Hokkaido, szczególnie w ostatnich dniach. Był to absolutny stan zen, po który warto było przećwiczyć tę drogę. Wyobrażam sobie, że w takim stanie nawet obserwacja tańczącego w podmuchach wiatru plastikowego worka może być przeżyciem nie mniejszym od doskonałego baletu.

Piękno natury jest tutaj z pewnością na pierwszym miejscu, ale okazuje się, że również ludzie, odarci z brudnej codzienności, choćby to wrażenie po części było skutkiem bariery językowej, dzięki której nie słyszy się tego, co mają do powiedzenia o jakimś tam kolejnym polityku, nieważne – stają się piękniejsi. Biorą do rąk aparaty, malują, obserwują, słuchają. Otwierają się im oczy i uszy na to, co ginie w zgiełku ich miast. Przez ostatnie dwa wieczory na kempingu Arten w Tomakomai przed snem, który dopadał mnie około 21., mój sąsiad, oddalony o dobre 100 m, wyciągał wiolonczelę i grał cudowne, proste pasaże do podkładu, który cicho puszczał z odtwarzacza. Nie był wirtuozem, dźwięki były chrapliwe i fałszujące, a mimo to słuchałem ich jak najwspanialszej symfonii. Do tak pięknej muzyki jeszcze nie zasypiałem…”

Robert trafił prosto w moje pragnienia, aż mnie zatyka od niewypowiedzianych,
a tłoczących się w kolejkach myśli słów.
Tak, właśnie TAK!

(Robert jest mężem Gosi, obydwoje tworzą świetną, ciepłą, piekną parę,
którą miałam przyjemność poznać.
Od Gosi mam mojego Bolka-kota nad kotami).

Będę mieszkać w Portugalii, ja Wam pokażę!

Li.

Anita pogrążona w smutnych myślach
pije wino w Toskanii,
przybędzie niebawem, ale nie w ten weekend.
Niespodziewanie więc zostałyśmy tylko we dwie-ja i moje ego.
Same w domu!
Nie ma dzieci, nie ma psa,
koty położone upałem ani drgną,
mogę oddać się wszelkim nieulubionym, acz koniecznym czynnościom.
Sprzątam więc bez specjalnego zapału,
za to niezwykle dokładnie,
znajdując dzięki temu pod kanapą kilka zagubionych japonek.
Muzyka bez problemu biega między piętrami,
kawa stygnie w różowym kubku, mija kolejny dzień lata.
…
A mnie się marzy…
Marzy mi się emigracja,
chcę kiedyś zamieszkać w Portugalii,
na samym końcu Europy, w domu z widokiem na ocean.
Otworzę gościnny pensjonat i będę żyć inaczej niż teraz.
Pieszczę w sobie tę myśl, jest ciepła, piękna i twórcza.
Bo dlaczego nie?
Dlaczego nie miałabym tego dokonać?
Nie chcę mieć smutnej, szarej starości w Polsce,
bo nie jest kraj dla starych ludzi,
chcę mieć starość z fasonem,
najwyżej przehulam wszystko co mam,
będę wesołą staruszką,
bo dlaczego nie?
(Czy ktoś z Was zna portugalski?
Muszę zacząć się uczyć).
Mam przed sobą jeszcze kilka lat Gusi edukacji,
ale potem mogę zacząć rewolucję,
bo dlaczego nie?
Zrobiłam listę rzeczy, które najbardziej lubię robić,
a które mogę połączyć z pracą i zarabianiem pieniędzy
i wyszło mi, że lubię mieć gości, dbać o nich,
gotować, podawać kolację na tarasie,
tworzyć nastroje i klimaciki…
Bo dlaczego nie?
Dość mam już tego wyzysku mnie przez samą siebie,
dość tego braku czasu na odpoczynek,
na życie, na miłość,
tego odkładania życia na poźniej,
czyli na kiedy?
Li.

PS. Będę szukać wspólników!
Na razie chętny jest statler, ale to nic dziwnego, połączenie klimatów południa z obietnicą dobrego wina i widokiem na ocean ustawiło go w kolejce jako pierwszego! I to jako rezydenta, pożytek z niego będzie wyłącznie towarzyski.
Druga jest aurora, ona przynajmniej zajmie się stroną finansową,
bo ja i pieniądze, to sprawy wzajemnie się wykańczające:)

Planujesz podróż, wsiadasz do samolotu, na rękach trzymasz niemowlę,
pełna wiary, że wylądujesz szczęśliwie,
bo dlaczego nie?,
lecisz korytarzem powietrznym nad europejskim krajem,
malezyjskie linie lotnicze mają wysokie rekomendacje,
zresztą niedawno tragicznie straciły samolot,
więc statystyka jest po Twojej stronie.
Cieszysz się na wakacje, albo na spotkanie z rodziną.
I tylko nie przewidziałaś,
że jakiś zamroczony alkoholem watażka
naciśnie guzik…
Trudno znaleźć słowa, straszne, straszne!
Li.

Statler (a trzeba wiedzieć, że wielbię tego człowieka) powiedział mi, że nudzę.
Straciłam lekkość pisania, oryginalny styl i takie tam inne… raniące… prawdziwe…
Nawet obrazić się nie mogę, bo wiem że ma rację.
Tyle razy miałam podcięte skrzydła, że w końcu stałam się nielotem.
Ale wierzę, że wrócę do takiego pisania jak kiedyś.
I poszybuję!
Dlatego reaktywuję tego starego trupa, mojego bloga
i będę znowu pisać codziennie.
Bez konkretnego powodu,
powiedzmy, że dla przyjemności.
Swojej, a może trochę i cudzej, to nieważne.
Ważne, że znowu chcę pisać.
I może nareszcie opiszę pewną historię!
Li.

Lubię czasem udać, że mnie nie ma dla świata,
emigruję do swojego środka i mam wtedy siebie tylko dla siebie.
Wyciszony telefon wścieka się od niewysłuchanych słów,
a ja całkiem spokojnie wypijam trzecią kawę,
piszę, poprawiam byle jak spięte włosy,
wyciągam nogi, zakończone czerwonym lakierem,
i czekam, aż rewolucyjny zapał
wywali moje wszystkie wewnętrzne opory przed radykalną zmianą!
Czekam tylko na ten wiatr.
…
W weekend przyjeżdża do mnie Anita, cieszę się na to spotkanie,
bo ta kobieta jest dla mnie inspiracją i wzorem.
…
Widzę, że straciłam bardzo wielu czytelników.
Część przez moje długie milczenie, część przez netowe podziały,
podzialiki, obozy, frakcje, plotki, pomówienia,
afery, awantury,
ja z tą, a nie z tą, ta jest be, a ta nie,
ech… to nie ma dla mnie znaczenia,
Ci co zawsze ze mną byli to są,
z tego się cieszę, bo pisząc dla siebie,
piszę do Was i mówię co mi w duszy nie gra
i nie jestem samotną wyspą, zalewaną przez
obojętne wody oceanu.
…
Naprawdę nie mam depresji.
Jestem tylko mądrzejsza, uważniejsza i bardziej świadoma,
a z tego rodzą się podbite smutkiem refleksje,
ale też mniej już kategorycznie oceniam,
przyjmuję sprawy i ludzi takimi jakimi są,
sama starając się być dobrym człowiekiem.
A czy będę szczęśliwa?
Mam swoje małe radości,
widocznie to jest moje szczęście,
ułożone z okruchów i pyłków.
Nic wielkiego, nic stałego,
ot, taki czasowy stan umysłu.
Miłego dla Was!
Li.

Zepsuła mi się zmywarka, a zmywać ręcznie nie lubię, oj nie lubię.
Zadzwoniłam do serwisu, a tam miła pani zapytała,
czy nie spróbuję naprawić jej sama!
Ja? Zmywarkę?
-Ależ proszę pani, ja jestem mistrzem psucia- wszystkiego!
-Da pani sobie radę, na naszej stronie jest filmik poglądowy.
-Nie, wolę zapłacić monterowi, nie dam rady!
Ustaliłyśmy więc wizytę na 22-go lipca, był to najbliższy możliwy termin.
Perspektywa recznego mycia garów ruszyła mnie jednak
z posad delegowania czynności i…
… i jednak weszłam na stronę, obejrzałam filmik i …
… i wyciągnęłam kosze, filtr,
pozbyłam się wody za pomocą tamponów z ręczników kuchennych,
(tak na pewno zrobiłby MacGyver),
dostałam się do pompy, oczyściłam ją z ogonków czereśni,
włączyłam i cieszę się szumem wody.
Jestem z siebie dumna.
Tak, najgorsze są ograniczenia narzucone samej sobie.
(Zrobię sobie listę spraw do naprawienia,
może jeszcze COŚ uda się uratować).
…
Fajne były ostatnie dni.
Weekend pełen gości, kolacje na tarasie,
świece, wino i dużo śmiechu.
Spotkałam się z Gosią-czytelniczką z Dublina,
była ze swoją przyjaciółką z Jamajki,
trzy przemiłe spotkania bez żadnych barier,
ciekawie jest przeglądać się w oczach kogoś,
kto zna mnie tylko z liter.
…
I uwaga, proszę się o mnie nie martwić,
wszystko jest jak zwykle w najlepszym nieporządku,
życie zabiera mi całe życie,
nie zostawiając czasu na pisanie.
…
Zmieniam priorytety, a to jest czasochłonne.
Same przestawianie w głowie zabiera godziny myśli.
…
Rozpaczliwie szukam sposobu na samouszczęśliwienie.
Jutro w samo południe będę leżeć pod kojącymi dłońmi kosmetyczki,
wieczorem idę na romantyczną kolację,
a w weekend znowu będę mieć gości.
…
Nie można dopuścić do uczucia, że
wszystko przepadło i nic już nie warto.
Warto, warto, warto,
nawet gdy jest tak, jak nie miało być
warto czekać, szukać i walczyć,
sama jestem tego najlepszym przykładem.
Szkoda tylko, że siebie jakoś nie umiem
docenić.
Li.

A tu nasze własne yin i yang:)

Dławi mnie od niezgody na świat.
Czy tak zaczyna się depresja?
Wyłączyłam tv, nie czytam serwisów,
odcinam się od zalewu beznadziejnie złych wiadomości,
odcinam się od toksycznych kontaktów,
a jednak ta moja wrażliwość coraz mocniej mnie boli.
Nie umiem się otorbić, zamknąć w kokonie,
albo chociaż otoczyć wysokim murem.
Posadziłam rachityczny żywopłot, ale on mnie nie nie chroni,
każdy/każda/każde przekracza go bez trudu, wchodzi bez pukania
i rani.
Podobno jestem silną kobietą.
Wyrzuciłam niewiernego męża, wybudowałam dom.
Silne kobiety nie skarżą się, idą do przodu, realizują cele,
mają na wszystko czas, są świetnie zorganizowane,
mają nienaganny manicure i ani jednego włosa na łydce.
Więc to nie ja.
Bo mnie chce się płakać i z trudem opanowuję łzy,
z trudem mrużę oczy w uśmiechu,
z trudem maluję rzęsy,
z trudem witam dzień powstaniem,
mam tak cholernie wszystkiego dość!
(A jednak publicznie nie pozwalam sobie na chwilę słabości,
poza jęczeniem na swoim własnym blogu.
Udaję, udaję, udaję.
Słabo-silna jestem, za mało by żyć, za dużo by umrzeć).
I jeszcze ten deszcz!
Li.

Nie pisałam ponad dwa miesiące, myślałam że nikt mnie już nie czyta,
że nie czeka, nie tęskni, nie kocha…:)
Statystyki szaleją, a ja zachodzę w głowę, skąd wiecie, że znowu jestem?
Przeciągam się leniwie, 
rozciągam cudownie zmaltretowane wczorajszą siłownią ciało,
całkiem spokojnie wypijam druga kawę,
dziś niewiele muszę,
ale chcę.
Jest jakby lepiej, widocznie żmija mija.
Li.

Dojechałam i wróciłam, czyli zgodnie z zakładem pech się odwrócił.
(Szukam znaków od Losu, że patrzy na mnie przychylniejszym okiem).
Nie, nie mam depresji, szczęśliwie nie leży w mojej naturze,
ale mam złe dni.
Złe, naprawdę złe.
Walczę z tym złem, to wyczerpująca krucjata,
własna wojna krzyżowa w obronie wiary
w szczęśliwe jutro i pogodę życia.
Czasem nie chce mi się wstać z łóżka, ale wstaję.
Dzieci, pies, koty- rano zawsze można liczyć na to,
że ktoś coś ode mnie będzie chciał.
Nie posadziłam jeszcze niczego na tarasie,
smętnie powiewa na wietrze naddarty wichurami namiot,
samosiejki szaleją, wprowadzając w donicach element dzikości,
nie wypiłam tam jeszcze ani jednej porannej kawy.
A tu już lipiec!
W zmartwieniach i lękach czas szybciej płynie,
tak jakby chciał mieć za sobą te złe dni,
bo przecież wszystko mija, nawet najdłuższa żmija.
Trzymam się, kurczowo trzymam się tkwiącego wciąż we mnie przekonania,
że życie jest piękne. I ja też jestem piękna*.
O!
Li.
* kto nie wierzy, ten trąba!

Śpię i śnię, a sny przekornie ciągle mam piękne.
Równoważą trudy dnia.
Z trudem witam poranek powstaniem,
boleśnie uderzona w uszy drażniącym sygnałem elektronicznego prześladowcy
(czy można nienawidzić kawałek plastiku z drucikami? Można).
Tak jest, proszę Losu, muszę jechać do Kielc,
bo ktoś kto miał jechać-jechać nie może. Zachorował.
Mam rozprutą zapasową oponę,
jestem na trzech letnich i jednej zimowej,
mam do tego przeczucie,
że szanowny Pan Murphy zaciera swoje łapy
i dorwie mnie gwoździem wbitym prosto w koło
może gdzieś za Jędrzejowem.
(W każdym razie daleko od domu).
Robię zakład sama ze sobą-
uda się, czy się nie uda?
Jak się uda, to znaczy, że pech się ode mnie odwraca,
jak się nie uda,
to będzie najjaskrawszy dowód na to,
że nigdy, ale to nigdy nie można nie mieć koła w zapasie.
(A w ogóle, to jest mi cholernie źle,
ale kogo to obchodzi?)
Jestem chora z powodu braku radości.
Szukam leku, bo słabnę i coraz częściej chce mi się tylko spać.
Li.

Dziś jest Dzień Przytulania z obowiązkiem obchodzenia!
Przytulam się więc mocno sama do siebie,
trzymam się mocno w swoich własnych ramionach,
czerpię z nich siłę
i… i będzie dobrze, bo nie może być inaczej.
Samoprzytulanie się jest czasem
jedynym samoratunkiem.
Ech…
Li.
PS. Tulić się do siebie! Szybko! Migusiem!

Postanowiłam napisać notkę
i w tym celu poczyniłam szereg czynności-otworzyłam laptopa, zrobiłam sobie kawę…
Mleczna pianka powoli opada na dno kubka,
a ja z miliona myśli nie jestem w stanie wyłuskać tej jednej- najlepszej na czwartek.
Ale czy muszę ją wyłuskiwać? Nie muszę!
I wesoła tego świadomość potowarzyszy mi dziś do końca dnia.
…
Wczoraj i tak płakałam, Młodsza też płakała,
stałyśmy w lotniskowym tłumie
objęte jak dwie sierotki,
łzawo patrząc na odprawiającą się Karolcię.
Płakałabym pewnie długo i zupełnie nieracjonalnie,
gdyby Guśka nie otarła swych łez,
nie wyprostowała się na całe swoje metr osiemdziesiąt
i nie rzekła spiżowym wręcz głosem:
„Masz jeszcze jedno dziecko, matko”.
O matko, myślałam że padnę z wrażenia.
No i ze śmiechu!
Li.
PS. Przeczytajcie to:
http://wyborcza.pl/duzyformat/1,137923,15840622,Glupia_sprawa.html#CukGW

Karolcia leci jutro rano, ale rozpaczam umiarkowanie- za dwa miesiące będą wakacje.
Z pewnością też zdążymy się przez nie sto razy pokłócić do ostatniej kropli wspólnej krwi.
A potem pogodzić, bo w tej rodzinie kobiety bardzo się kochają,
ale mają temperament,
w ciężkich słowach
nie znający ni granic kordonów.
Cieszę się, że ona się cieszy-wraca do świata, który kocha.
Znowu będzie na via skype słodko tęskniąca, przytulnie przylepna,
będziemy sobie gadać o niczym,
a czas zrobi swoje.

Uwielbiam tę piosenkę, dziś niech będzie z dedykacją-
dla Ciebie Nemo, życie jest takie jedno,
nasze dzieci są wyjątkowe,
a wybaczenie i pokora dla losu
są oznaką radości z życia,
a nie nędznej wegetacji,
jak nie przymierzając w ciemnym kącie stajni,
z wiecznym grymasem i niechęcią do świata.
Otwórz okno Nemo i ciesz się,
ciesz się!
Li.
PS. I skoro już mnie tak namiętnie czytasz,
to może zaczniesz pisać komentarze?
Nareszcie pogadamy.

Trudno uwolnić się od przeszłości,
a przecież dopiero wolność od niej, daje wolność w teraźniejszości.
Miałam nadzieję, że jestem już wolna,
a to była tylko przerwa w wykonywaniu kary złego życiowego wyboru.
Ile jeszcze będzie mnie to dotykać?
Ile jeszcze smutków i przykrości?
…
Siedzę na tarasie i widzę wiosnę.
…
A w Wenecji widziałam mocno posuniętego w latach staruszka,
wielkim kluczem długo otwierał piękną, kutą, pełną bramę.
Potem mozolnie w nią wchodził, nieświadomy ciekawskiej kobiety za plecami.
Uroda dziedzińca i palazzo zaparła mi dech.
Alberto mówił mi, że Wenecja na wodzie to starsi ludzie,
mieszkają samotnie w swoich pięknych domach,
umierają pilnując rodowych majątków,
będąc często ostatnimi.
…
Mam w głowie wyraźnie zarysowany plan,
broniłam się przed tym, broniłam,
ale teraz intensyfikuję swoje działania
w kierunku sprzedaży mieszkania,
lepiej żyć, niż mieć,
zaprawdę powiadam Wam.
Zabezpieczę dzieci i zostanę hulaką.
Posiadanie dóbr materialnych
nie daje niczego więcej poza sytym, acz pustym zadowoleniem
z „miecia i mania”.
…
Aga od Albiego powiedziała mi, że wie,
iż jej podłoga jest beznadziejna
i że powinna ją wymienić.
Oni jednak wolą jechać na wakacje.
…
Onegdaj wydałam na jedną lampę 4500 zł.
A tych kutych lamp mam sześć.
…
W listopadzie skończę 47 lat.
Przez większą część mojego dorosłego życia
byłam ogłupiała.
Biłam pokłony bogom konsumpcjonizmu.
Nienasyconym i codziennie innym.
Czas to zmienić.
Li.

Najchętniej napisałabym tak: Nemo to kompletny popapraniec.
Ale przecież odcięłam się od przeszłości,
spuszczając w toalecie wspomnienie kobiety-konia,
wykasowałam numer byłego męża,
na o niego pytania odpowiadam, że podobno umarł,
bo skoro dla mnie nie żyje,
to przecież dla mnie umarł.
A jednak Nemo jak zombie, powstaje z grobu i truje.
Zatruwa mi dzieci tekstem, że nie spędzi z nimi ani pół dnia Świąt,
bo „przyjechały do nich dzieci na Święta”.
Końskie dorosłe dzieci.
Zatruwa swoją matkę, bo nie przyjeżdża na świąteczne śniadanie.
Ani na obiad też.
Ale jej już nie żałuję, zbiera teraz co zasiała.
Żałuję moich dzieci, bo niczemu niewinne,
zbierają lanie za moje dawne przekonanie,
że właściwego człowieka wybrałam im na ojca.
(A tu taki popapraniec!)
Moja życiowa pomyłka stygmatyzuje życie moich dzieci.
Co mam im powiedzieć?
Że mają się nie przejmować?
Że faceci „tacy są”?
Że mają mnie?
Że los mu odpłaci pięknym za nadobne?
Nikomu źle nie życzę,
ale jemu źle życzę- a niech Cię koń kopnie,
Ty głupi Nemo,
za to jakim nie jesteś ojcem.
Starsza jest w Polsce od blisko trzech tygodni,
widział się z nią dwa razy, bardzo krótkie dwa razy.
Nic tylko całować w rękaw.
Z wdzięczności.
Li.

Wystarczyło kilka dni bez telefonu
(cudownym zrządzeniem losu zapomniałam ładowarki),
by leżący we mnie głęboko spopielały feniks
narodził się na nowo.
Fruwa teraz z energią,
zamiatając gorejącym czerwonym ogonem
domowe kurze i życiowe problemy.
Jest mi dobrze i energetycznie.
Dzieci od wczoraj u babci po mieczu,
zostałam sama i bez auta,
ale za to z niezawodnymi przyjaciółmi,
zaraz po mnie przyjeżdżają
i do jutra dobrowolnie uwiężę się
na wsi pod Krakowem.
W szeroko zakreślonym planie
mamy głównie przyjemność.
Planuję też kolejny weekendowy wyjazd,
bo chyba znalazłam lekarstwo na swój stres,
z prostą recepturą:
kilka dni innego nieba, zapierające dech piękne widoki,
brak telefonu i miłe sercu osoby.
Wystarczą trzy dni, by odciążyć umysł
i znowu nabrać
wielkiej ochoty na życie.
Spokojnych Świąt,
Li.

Wenecja.
Trzeba ją wziąć sposobem i unikać trasy turystycznej.
Wtedy uroda tego miasta zapiera dech!
Jutro wracamy do Krakowa, ech… mało, mało mi.
Ale i tak warto było wyrwać z życia tych kilka dni,
samouszczęśliwiłam się,
nasyciłam pięknem
i jakoś przetrwam do następnego wyjazdu.
Li.

PS. Wszystkie zdjęcia autorstwa Karoliny.

Dziś było jezioro Garda i Bardolino,
a wieczorem świetna kolacja z widokiem na weroński amfiteatr.
Wyłączyłam się z codziennego świata,
pochowałam telefon w katakumbach walizki,
wyładowany bezsilnie czeka na koniec moich włoskich wakacji.
Jutro rannym pociągiem jedziemy na cały dzień do Wenecji,
to będzie wisienka na torcie.
We wtorek wsiadamy do auta, oczywiście zapowiadam buńczucznie,
że będę prowadzić całą drogę,
ale pewnie skończy się
tak jak w piątek-po przejechaniu 250-ciu kilometrów zaczęłam zasypiać,
Karolcia przejęła auto
i dowiozła mnie śpiącą wprost pod dom Albiego i Agi.
Macie pojęcie?
Czechy, Austria, Włochy, po drodze tankowała… zrobiła w niezłym tempie 900 km,
dała sobie radę, z Guśką z przodu
i matką śpiącą z tyłu jak królewna.
Piękną mamy wiosnę tego roku!

Li.

Od dwóch dni jestem pod włoskim niebem,
razem z Karolcią i Gusią.
Zachwycona snuję się z nimi po Weronie
i wpadam bez opamiętania w dolce far niente.
Dwa lata temu obiecałam Gusi,
że jej piętnaste urodziny spędzimy w Weronie,
pod balkonem Julii i tak właśnie się stało!
(Choć przyznam, że dziecko boleśnie zderzyło się
z bajkowymi „Listami do Julii”,
a rozwrzeszczaną rzeczywistością).
Jutro pojedziemy do Wenecji,
a we wtorek wracamy do Polski.
Życie czasami bywa znośne, doprawdy powiadam Wam.

Guśka szczęśliwa i o to chodziło.

Li.

Bazyli Navarro był ojcem Ireny-mojej babci po kądzieli.
Pamiętam go z bardzo głębokiego dzieciństwa.
Z prawdziwym wzruszeniem przeczytałam dziś podesłane przez ulubioną ciotkę listy moich prapradziadków do mojego pradziadka. 

Historia zatacza wojenne koła-
nie potrafię  zdystansować się do tego, co się dzieje na Ukrainie,
w Wenezueli, w Syrii, w każdym wojennym miejscu na świecie,
gdzie wojenna bieda, głód, tortury, nieszczęścia,
człowiek człowiekowi…

Smutno, smutno mi, przejmujące są te rodzinne listy,
czuję ich ciężar, jest w moich genach.
Moi antenaci, o których prawie nic nie wiem.
Li.

Cieszę się, że idę dziś do fryzjera.
Siądę w jednym miejscu na dwie godziny i będę myśleć nic.
Ale nawet w biegu zauważam, że w naszym kamienicznym ogrodzie wychodzą już tulipany i żonkile!
(I niech śnieg nawet nie próbuje na nie padać).
Mój tarasowy namiot ostatecznie nie ściągnięty,
przetrwał jakoś zimę,
poduszki na sofie też!
(Mam ochotę na pracę ogrodowe i nowe buty).
Kurczę, czuję zmęczenie, pracuję ponad siły,
ale czuję też ogromną chęć walki o dostęp do energii,
nie ma co poddawać się złym nastrojom,
są zmarszczkotwórcze i toksyczne.

Wczoraj byłam w kinie,
przekuję sobie ten weekend w jedną wielką przyjemność
i nie będę myśleć o poniedziałku.
Miłego dla Was!
Li.

Zawieszona między czterdziestką, a wiecznością udaję,
że czas mnie nie dotyka.
Pędzi on tak szybko, że czuję tylko ruch powietrza,
nawet nie muska mnie palcami.
Nieczuły ten czas.
Tylko częściej muszę farbować włosy
i jakoś tak chętniej wchodzę do łóżka.
By spać i spać.
Ale…ale…
…mam ewidentny kryzys wieku średniego-
podobają mi się dużo młodsi mężczyźni…
Ha, i ten aspekt zbliżającej się pięćdziesiątki
cieszy mnie najbardziej.
:)
A „Sierpień w hrabstwie Osage” jest przeraźliwie smutnym filmem.
Popłakałam sobie.
Nie wierzcie recenzjom-
ten kto zobaczył w tym filmie komedię jest psychopatą.
Li.

Młodsza zrobiła nam wczoraj testy na wewnętrzna dojrzałość
i wyszło, że ja mam dojrzałość 25-latki,
a ona 38-latki.
To by się  zgadzało,
czuję
że
zamiast się starzeć- dopiero dojrzewam.
Za to moje dziecko jest dojrzałe ponad dopuszczalną miarę.
Ale z drugiej strony cieszy mnie ta jej dojrzałość i rozsądek,
pozwala mi to na oddech
choć w jednej sferze mojego macierzyństwa.
Nie martwi mnie też moja testowo wykazana niedojrzałość,
ech- może dzięki niej egzystuję jeszcze na tym złym świecie,
bez uciekania się do wspomagających psyche leków.
(bo hurtowo połykany magnez  chyba do nich się nie zalicza?).
Czas jakby szybciej mi płynie, zżera mi tydzień za tygodniem,
straciłam nad nim panowanie, jestem z nim w dużym konflikcie,
nie nadążam, nie nadążam!
Może za dużo śpię?
Mam na sobie głównie problemy, mało przyjemności,
ale przecież wciąż nie tracę nadziei,
że pewnego słonecznego dnia,
o szóstej rano, wyjdę na mój taras,
z kubkiem kawy
i poczuję, że jestem szczęśliwa.
…
To już niedziela?
…
Li.

Moja Starsza to ma fantazję! Po mamusi, oczywiście.
Różnimy się jednak na moją niekorzyść tym, że moje fantazje są spontaniczne, a jej dopracowane do najdrobniejszego szczegółu.
Wymyśliło sobie dziecko walentynkową niespodziankę dla Daniela.
Daniel- jej chłopak, mieszka w Southend-on-Sea,
latają tam samoloty z Edynburga,
a ponieważ nie widzieli się od 6-go stycznia
i tęsknota zżerała ich młode ciała,
Karolcia wymyśliła chytry plan:
powiedziała Danielowi, że w Walentynki leci do Polski,
a to na wszelki wypadek,
gdyby jemu przyszło do głowy odwiedzić ją w Edynburgu.
Powiedziała mu też, że ma dla niego walentynkową niespodziankę, przyniesie ją kurier, ale z tym zastrzeżeniem,
że będzie przed północą,
w Walentynki firmy kurierskie działają całą dobę:)
Powiedziała mu też, że bezmyślnie podała kurierowi swój numer telefonu, więc on zadzwoni do niej,
Karolcia zadzwoni do Daniela,
by wyszedł przed swój dom.
A wtedy dostanie swoją Walentynkę,
stojącą na pustej, ciemnej
i mam nadzieję, że bezpiecznej ulicy.
Genialne:)
Kupiła bilet na samolot, zarezerwowała hotel, wsiadła w Edynburgu do samolotu o 20.50 i…
oddajmy jej głos- mail z czwartej rano:

„Moje dzisiejsze przygody:
-najpierw samolot opóźnił się o 10 minut, a potem o jakieś 20
-jak już wystartował,  to potem nie mógł wylądować, były cztery podejścia do lądowania i groźba, że lot będzie przekierowany do Liverpoolu
(wiatr tutaj dochodzi do 100 km/h)
-za trzecim podejściem dotknął kołami ziemi, a potem znowu się poderwał
-myślałam że umrę i żegnałam się z Tobą w myślach
-wylądowaliśmy za 4 razem (po 2h lotu zamiast 1h 20min)
-nie mogliśmy wyjść z samolotu, bo przez wiatr nie dało się podstawić schodów, mają one jakieś granice bezpieczeństwa i siły wiatru, w których mogą działać
-pilot wyszedł z kabiny i ogłosił te smutne wieści,
mówiąc że dobra wiadomość jest taka,
że ma fasolki wszystkich smaków
i zaczął wszystkich tymi fasolkami częstować
-w takiej sytuacji bezschodowej były też 4 inne samoloty
i w jednym z nich na szczęście (dla mnie) ktoś tak się rozchorował, że potrzebował pomocy medycznej
-ratownicy mogli się dostać do tego chorego tylko przez schody
i nagle okazało, że schody dają radę
-zaczęto rozładowywać wszystkie samoloty i na końcu nas,
bo byliśmy lotem krajowym
-okazało się że wiatr jest za silny,
żeby wyciągnąć bagaże z samolotu

I tutaj w sumie przygody się skończyły.
Bagaż odzyskam za mniej więcej dwie godziny,
przynajmniej tak wtedy mówili,
że przestanie wiać (dlatego nie śpię tylko czekam),
Danny był bardzo zaskoczony i szczęśliwy,
i wszystko oprócz tych samolotowych przygód jest spoko,
tylko że z tym wiatrem 100km/h,
to nie za bardzo można wychodzić na zewnątrz,
bo może zdmuchnąć!
Kocham Cię!”

No cóż, przy moich dzieciach  nie sposób się nudzić.
Miłej soboty!
Zbieram się z łóżka do życia, kawa wypita,
bo jak mawiał Lec:
„Czas witać dzień powstaniem”.
Li.

Zamknęłam na chwilę oczy.
Mój osobisty zewnętrzno-wewnętrzny chaos
będący naturalnym odpadem trudnego tygodnia
atakowany przez zmysły tysiącem bodźców,
nie pozwala na skupienie się i zdefiniowanie nastroju-
jest mi dobrze, jest mi źle, czy tylko nie jest mi dobrze?
Spięłam włosy, włączyłam muzykę i wyłączam się na świat.
Zaczynam sprzątać, wymiatać, odkurzać i ścierać.
Wymyję swój świat.
Gdy nie da się inaczej,
to trzeba sięgnąć do schowka
i wziąć do ręki miotłę.
Pozamiatać,
poodkurzać,
polecieć,
poczarować…
Li.

Pisząc kiedyś bloga na Interii (ech, łza się w oku kręci co to były za czasy- Nemo, kobieta-koń, Starszy Pan…) musiałam mieć powiązany z blogiem profil na portalu „Znajomi”.
Nie zaglądałam tam od wielu miesięcy, nie mając pojęcia jakim cieszę się powodzeniem, spokojna że motto przy profilu: „Nie odpowiadam na maile i nie rozmawiam na czacie” skutecznie zniechęca.
Och i straciłam zapewne szansę na miłość największą i jedyną,
bo ze dwadzieścia maili pokrywało się dwuletnim kurzem.
Ostatni mail -z grudnia 2013 roku rozczulił mnie swoją zawartością, więc odpisałam i taka oto wywiązała się skrząca dowcipem i finezją fascynująca rozmowa:
ON: Dzień dobry. Chętnie panię poznam bliżej oczywiście jeśli to możliwe? Mam na imię Tomasz lat 48. Zadbany, męski oraz sympatyczny. Higiena i dyskrecja zapewniona. Czas ze mną spędzony nie będzie straconym Zdjęciami możemy się wymienić na mail-u. Czekam na odp. Tomasz

JA: ta „panię” nie jest zainteresowana, bo ma wymagania większe niż higiena i dyskrecja:)

ON: Możesz napisać konkretniej o tych wymaganiach? ;-]
…
(Nie mam już żadnych wymagań, poza jednym-nie pisz do mnie więcej Tomaszu lat 48).

Janusz był uczciwy od progu, postawił jasne warunki- ma żonę,
wprawdzie będzie ją zdradzać,
ale nie chce burzyć spokoju domowego ogniska:
Witaj!!!! szukam Kobiety do dyskretnych spotkań,nie chcę burzyć sobie ani komuś istniejącego związku czy też układu partnerskiego….oczekuję dyskrecji i sam takową zapewniam..całuję Janusz

Przez Sławka przemawia desperacja-widać nie jest krótkodystansowcem, chce na dłużej:
witam.jesli ma pani ochote do milych spotkan to bardzo chetnie sie bede spotykal na dluzej.prosze odpisac ale na numer 696 726 589.slawek 36 lat.
(To co dziewczyny, piszemy do niego smski? :D

Kamil szuka, a kto szuka ten znajdzie:
Witam mam 21 lat i szukam kobiety która wprowadzi mnie w swiat seksu
Biedak, oby nie musiał długo szukać, bo popadnie w nerwicę i straszny onanizm! Kibicujmy Kamilowi!

Mamy i pierwiastek duchowny:
witaj
jestem ksiedzem jezeli nie przeszkadza napisz czy mozliwe spotkanie i poznanie sie
serdecznie pozdrawiam

Nie sądzę, by chodziło o wirtualną spowiedź, niestety.

Kamil się rozpisał. I szuka miłej. Ja jestem niemiła, bo nie odpisałam.

Hej. jestem kamil. Szukam miłej kobiety z którą mógłbym nawiązać
znajomość w której byśmy mogli sie spotykać i miło spędzać czas
rozmawiając, pijąc kawe czy tez uprawiając razem sex, chciałbym móc byc twoim przyjacielem i kochankiem. Nie musiala byś sie obawiac o zobowiązania czy tez dyskrecje z mojej strony. Myślę że mogło by nam byc razem bardzo miło.Czekam z niecierpliwoscią na odpowiedz pozdrawiam

Życiem rządzi seks, a raczej sex, kto tego nie wie, ten trąba.
…
Przyszła do mnie bardzo smutna klientka,
która od kilku miesięcy podejrzewała męża o zdradę,
ale nie miała tzw. twardych dowodów.
Pewnego razu, wieczorem, gdy zauważyła że mąż znowu z kimś intensywnie pisze, wyszła z domu i stanęła za oknem.
Mąż leżał na kanapie przysuniętej do okna i ze swojego wypasionego smartfona wysyłał wiadomości via gg swojej kochance.
A żona to wszystko, stojąc za jego plecami- sfilmowała,
treść na ekranie wyszła dramatycznie wyraźnie.
Na drugi dzień zdobyła się na odwagę i zapytała męża,
do kogo pisał o godz. 21.17,
że marzy o porządnym -nazwijmy to-przytuleniu,
i że w związku z tym, nie może doczekać się jutra.
(W tym momencie majątek dorobkowy małżonków doznał uszczerbku
z powodu stłuczonego kubka z kawą, albowiem ten
wyleciał biedakowi z rąk).
Ech, ten biedak wyczyścił pewnie wszystkie konta,
może nawet poleciał sprawdzić, czy nie miał pluskwy w telefonie.
I pewnie do dziś zachodzi w głowę skąd ONA…?
…
Gdy Twój facet nie rozstaje się z telefonem,
ma do niego kod, ciągle coś pisze,
nosi go nawet pod prysznic
o późnej porze dostaje służbowe sms-y
–to wiedz, że coś się dzieje.
Ale co to za miłość, której trzeba pilnować
jak pies kości?
Li.

Nie chce mi się, o rety, jak mi się nie chce,
jak bardzo, bardzo mi się nie chce,
jak przemożnie mi się nie chce,
jak boleśnie mi się nie chce
jechać zaraz do Olkusza.
Ekspres wypluwa z siebie kolejną kawę,
resztka mleka czeka na śmierć poprzez spienianie,
koty zgromadzone przy pustych miskach patrzą potępiająco,
za nic mając obowiązek identyfikacji ze swoim personelem,
który TEŻ nie ma nic do jedzenia,
zaczęłam środę, a środa- urody- doda.
No nie wiem, nie wiem,
lustro patrzy na mnie z powątpiewaniem,
trzeba by wiele śród, oj wiele śród.
Znamy jakieś sposoby na podkrążone oczy?
Takie, żeby rzeczone  nie wypadły z orbit,
a znowu lśniły,
patrzyły badawczo acz zalotnie,
spod długich rzęs…
Tak wiem- to se ne vrati Pane Havranek, to se ne vrati.
Ale pomarzyć można?
Li.

Dziś (nie)mogłam sobie pozwolić na wolny dzień.
Wystarczyło jednak wyciszyć telefon,
wejść do łóżka w samo południe
i przespać ból głowy,
który hodowany eksplorowałby mi
myśli i uczynki,
a przespany sam zasnął z nudów.
Uzbrojona w nową energię oszczędzoną ze śpiącego ciała,
siadam do pracy i wcale jeszcze nie włączam telefonu,
zawieszona w przestrzeni
między niedostępnością a dostępnością
cieszę się (pozornym) spokojem.
Dostępna na wyciągnięcie ręki, niedostępna na światłowodach,
oporna na sygnały z masztów przekaźnikowych
jestem wolna od wzdrygnięć na sam dźwięk drażniącego dzwonka.
Doszłam do granicy tolerancji komórki,
moje komórki nienawidzą mojej komórki,
wczoraj miałam siedem godzin rozmów,
jak żyć, pytam, jak żyć?
Rozmawiam w słońcu i przy blasku świec
W wielkim wietrze na szosie, i na koncercie.
W bzach i w brzozach, i w malinach, i w klonach.
I gdy prawię śpię i gdy pracuję skupiona.
I gdy jajko roztłukuję ładnie –
nawet wtedy, gdy mi łyżka spadnie.
W taksówce. I w samochodzie. Bez wyjątku.
I na końcu ulicy. I na początku.
W morzu. W górach. W japonkach. I boso.
Dzisiaj. Wczoraj. I jutro. Dniem i nocą.
I wiosną, kiedy jaskółka przylata.
I na początku i na końcu lata.
Jesienią, zimą, w wannie, pod prysznicem
(Moje rozmowy są często o niczem)*.
Li.
PS. *Konstanty Ildefons Gałczyński-lekko zmodyfikowany…

Brak blogowej konsekwencji nie robi na mnie już żadnego wrażenia.
Czy jest sens z nim walczyć?
Gdy nie piszę, to jest mi źle, że nie piszę.
(Bo tęsknię za zapisaną przeszłością).
Gdy piszę, to zaraz zaczyna być innym źle.
Bo piszę. A oni nie lubią jak piszę.
A jednak nie będę zadowalać innych, zadowolę siebie.
MUSZĘ PISAĆ, BY PRZYPOMINAĆ SOBIE O SOBIE.
…
Pracowałam dziś przez 15-ście godzin.
Wróciłam do ciemnego domu, głodna i zmarznięta,
w lodówce miałam mnóstwo pysznego światła,
oliwki z migdałami i resztkę suszonych pomidorów.
Stęskniony pies przywarł do moich stóp,
koty zalęgły się tłumnie obok laptopa,
cisza i spokój wcale nie pożądane
są świadectwem braku absorbującej obecności Młodszej.
(Bo nawet zamknięta w swoim pokoju-jest).
Zżera mnie tęsknota za Gusią i Karoliną,
przytłacza puste piętro,
skulona na kanapie włączam muzykę,
coraz częściej myślę o powrocie do wyłączonego tv,
ech, zająć przedpółnoc serialem,
zagłuszyć bezsenność filmem,
trzeba ponosić w życiu konsekwencje swoich wyborów,
by zostać klasyką gatunku- rozwódką po czterdziestce,
już bliżej pięćdziesiątki, otoczoną kotami,
z marzeniami, które zapewne umrą wraz z kolagenem na twarzy,
ale póki są, to dają pióra na skrzydła.
…
Jest dobrze, tak jak jest teraz źle.
Włączę sobie na dvd „Allo, Allo”.
Monia, You stupid woman,
a co na to Lec?
Nie sztukujcie życia letargiem.
Li.

Tak jak kiedyś nie mogłam żyć bez bloga,
tak teraz żyję bez niego.
Myślałam, że to coś zmieni, a nic się nie zmieniło,
choć mam więcej czasu dla siebie.
Ale pisząc bloga też poświęcałam czas sobie,
(więc w sumie nic się nie zmieniło).
Dalej mam dwadzieścia cztery godziny na dobę,
z których kilka jest bardzo intensywnych,
kilka nudnych, kilka zmarnotrawionych,
kilka wartych zapamiętania, kilka przytulnych,
kilka przepełnionych niewiadomozaczym tęsknotą,
kilka smutnych,
kilka wesołych,
mijają noce i dni,
za szybko mijają, za szybko.
Przetrawiam i przerabiam na pozwy ludzkie historie,
przez pracę straciłam już jakiekolwiek złudzenia
co do zjawiska zwanego miłością,
bo będąc świadkiem wielu jej upadków,
otorbiłam się na wszelki wypadek,
może być lekko i przyjemnie,
ale ślizgając się tylko po powierzchni.
Żadnych zobowiązań, głębszych więzi
i przeczuwanego smaku rozczarowania.
…
Młodsza poleciała wczoraj do Edynburga, do Starszej.
(Mam wolny od domowych obowiązków tydzień).
Wróciłam do domu późno w nocy.
Otworzyłam drzwi i zamarłam-do przedpokoju z kuchni
powoli
wypływała
ciemnoczerwona
kałuża krwi.
Nie wiem ile czasu zajęło mi opanowanie kolan, języka i umysłu.
…
Nie wiem też, który to koci baran
zrzucił z kuchennego blatu litrowy słój
z gęstym malinowym sokiem.
…
Życie codziennie niesie ze sobą niespodzianki.
Czasem słodkie jak sok.
Ale z reguły gorzkie.
…
Gorzko, gorzko mi.
Sorry, taki mam w sobie klimat.
Li.
PS. Jednak narzekanie na blogu ma nieodparty urok…
nie do zastąpienia!

Idę wieczorem do kina.
Na film:)
„Pod Mocnym Aniołem”, kto już oglądał?
W domu zostawiam coś mięciutkiego, aksamitnego,
przytulnego, mruczącego i mojego.
Brzusio Szarusia:)

Li.

Ten weekend będzie inny niż wszystkie!
(Postanowione i przyklepane).
Planowanie czynności zajęło mi całe przedpołudnie.
Ale przecież najważniejszy jest plan.
Na razie mam poważną obsuwę,
do południa powinnam już rozebrać choinkę,
nastawić dwa prania, posprzątać kuchnię
i umyć łososiowe szkło.
Niestety, zajęły mnie czynności w planie nie przewidziane,
jednak okazał się on zbyt ogólny, ramowy,
zabrakło podpunktów z czasem na kawę, głaskanie kotów i czytanie.
(Pies patrzy badawczo, kiedy udam się w stronę drzwi
i zrealizuję punkt nr 5.- wyjść z psem).
Muszę zrobić przetasowanie, ustalić gradację ważności,
przecież w życiu sprzątanie, prasowanie i mycie szkła
nie może być ważniejsze od grzania się w łóżku,
w ulubionej półleżącej pozycji, z kubkiem latte,
z mruczącymi kotami
i przeświadczeniem, że jestem wolną kobietą
i mogę robić co mi się tylko podoba.
O!
Modyfikuję więc oczekiwania losu wobec mnie
i wychodzę z psem, by zrealizować choć jeden obowiązek,
a potem maseczka na twarz i świat jest nasz:)
Jedyny pewny punkt dzisiejszego dnia,
to perspektywa miłego wieczoru.
Miłego dla Was!
Li.

Nie znoszę niedzielnego popołudnia za
bezwzględne obnażenie nagości niezrealizowanych weekendowych planów, zwłaszcza w sferze porządku, prania, rozbierania choinki,
prasowania, ściągania tarasowych poduszek
i innych jakichkolwiek przejawów aktywności domowej.
(Ale sen mnie nie zawiódł).
Muszę nakarmić nieletnią i zwierzyniec.
Potem wracam do łóżka i niech się wali.
A co na to Lec?
Ważne jest świadectwo hańby, które sobie człowiek sam wystawia.
:)
Li.

OTWARTA LISTA WYMÓWEK:
1. Nie mam dokąd pójść.
2. Nie poradzę sobie.
3. Nie mam pieniędzy.
4. Nie ma mi kto pomóc.
5. Nie zostawię domu.
6. Boję się samotności.
7. Łatwo Ci mówić.
8. On jest dobry, tylko po alkoholu szaleje.
9. Dziecko go kocha.
10. …
11. …
Kobieta-ładna i niegłupia. Dwa kierunki studiów.
Lęk przed życiem bez mężczyzny depenalizuje w jej własnych oczach podbijanie oka, wykręcanie rąk i wyrywanie włosów.
Zamienia pieszczotliwe „kochanie, skarbie, złotko”
na „szmatę, kurwę, kupę”
i udaje, że to tylko szumy na łączach.

A co na to Lec?
„Trudno powiedzieć sobie samemu prawdę, gdy się ją zna”.

Nie potrafię wejść w skórę ofiary przemocy,
pewnie dlatego że przy jej pierwszym przejawie trzasnęłabym drzwiami.
Przycinając palce oprawcy.
Nie pozwoliłabym się upokarzać, bić i wyzywać. Nigdy!
Ale ja to ja. Dziwaczka.
Dlaczego kobiety pozwalają na przemoc?
Dlaczego pudrują ślady po biciu i udają,
że to skutek upadku na róg stołu?
Dlaczego nie chcą, by otoczenie wiedziało?
Dlaczego TO ONE się wstydzą?

Li.

The WordPress.com stats helper monkeys prepared a 2013 annual report for this blog.

Here’s an excerpt:

The Louvre Museum has 8.5 million visitors per year. This blog was viewed about 640,000 times in 2013. If it were an exhibit at the Louvre Museum, it would take about 27 days for that many people to see it.

WordPress poinformował mnie o liczbie odsłon bloga w 2013 roku.
I pomyśleć, że to taki niszowy blog, od września porzucony, ech… ;-) Wzruszyłam się.

Li.

Roznoszona przez wewnętrzne ciśnienie liter stłoczonych przed zamurowanym wyjściem  na ekran pękam i piszę.
Incydentalnie.
Brakuje, och jak mi brakuje codziennego porządkowania myśli
i łapania zdarzeń na wędkę zdań.
Nie piszę i nie będę wiedzieć za trzy lata,
co robiłam trzy lata temu,
sama pozbawiam się tej wiedzy, coś za coś,
świadoma rezygnacja z życia nicka w wirtualu
daje mi więcej w realu,
ale brak hejterów i pouczających mnie idiotek
zabiera trochę zabawy.
Co w zamian?
Bardzo dużo czytam,
rzuciłam się na książki jak wygłodniały pies,
wywaliłam z domu tv, czasem oglądnę coś na dvd,
wracam do staroci, do znanych wzruszeń,
czytam nawet znowu  Piotrusia Adamczyka i „Pożądanie mieszka w szafie” : „Samotność nie jest naturalnym stanem, wszystko wokół występuje w parach – poduszki w sypialni, palniki w kuchence,
a nawet baterie w latarce.
Samemu może i dobrze się mieszka, ale zasypia fatalnie”,
czuję ulgę, że ja to jednak dziwna jestem,
bo najlepiej zasypia mi się samej,
choć moje koty i pies nie liczą się w tej kwestii z moim zdaniem.
Mam piękne plany na najbliższą przyszłość,
musi mi się udać, bo nie może być inaczej.
Nie może być inaczej!
Pielęgnuję to co mam, a mam przecież tak dużo.
Nie wliczam do stanu posiadania licznych problemów,
one mijają, bo przecież:
Wszystko mija, nawet najdłuższa żmija.
Mam siebie, a ze sobą nigdy nie będę sama,
mam teraz w domu trójkę dzieci,
bo ujmujący chłopak Karolci jest przecież jeszcze dzieckiem,
cieszę się tym wieczorem siedząc przy stole
i patrząc spod oka na całą trójkę rozwaloną na kanapie,
ech… jestem szczęściarą,
nawet w tych krótkich momentach,
kiedy zapominam, że nią jestem.
Mam niesamowite poczucie ogromnej siły,
wstąpiła we mnie po porządnym przespaniu kilku kolejnych nocy,
po uporządkowaniu spraw, podzieleniu ich na grupy i podgrupy,
po spędzeniu leniwych wieczorów w przytulnym towarzystwie,
po spojrzeniu sobie w oczy i znalezieniu tam uśmiechu.
Dużo się śmieję, dużo.
Ja sobie nie dam rady? Ja?
Ty sobie nie dasz rady? Ty?
My sobie nie damy rady? My?
:)
Li.