Sekrecje i niedyskrety

by zmienić krakowski za szybki, niszczący tryb mojego życia w kalabryjski plaster miodu na skołatane nerwy- bez pośpiechu, z wczesnym kładzeniem się do łóżka i pobudką o szóstej rano. Do ideału- czyli piątej rano nawet nie śmiem dążyć, musiałabym przestać czytać wieczorami, nie zrobię sobie tego. Ale i ta szósta godzina dnia ma swoje cudowne właściwości, całkiem spokojnie wypijam drugą kawę i mam przed sobą cudowny dzień!

Lidia namalowała dla mnie dwa nowe obrazy! Oba to moje miasteczko! Ściany czekają, a mam już przecież miejscowego ramiarza, ściągnę je z blejtramów, zroluję i prześlę do siebie Inpostem. Los jest bowiem tak łaskawy, że ustawił kalabryjski paczkomat Inpostu dwadzieścia kilometrów ode mnie. Paczkomat jak prawdziwy południowiec ma godziny sjesty, bo znajduje się w sklepie, ale co tam, ważne że jest i że moja pierwsza testowa paczka, której w aplikacji dałam imię „Pierwsza Kalabrystka” doszła po sześciu dniach. Same plusy- przesyłka kosztuje tylko 53 zł, a walizka kabinowa, w której niewiele zmieszczę to wydatek 123 zł, paczką mogę przesłać 25 kg! Pakuję więc książki, kosmetyki, prezenty, tynk dekoracyjny, szablony, pacę wenecką itp, naoglądałam się filmików na YT i mam zamiar zostać tynkarką, bardzo mnie to kręci!

Kilka dni temu pierwszy raz w życiu użyłam szlifierki, wyszlifowałam krzesło i pomalowałam je na niebiesko, jakie to bylo relaksujące i twórcze.

Wszystkiego można się nauczyć, oglądam tutoriale i mozolnie, bo jestem manualnym beztalenciem brnę przez kolejne etapy szlifowania, wkręcania, a za chwilę i wiercenia. Tak, nauczę się wiercić i przestanę wiercić bratu Riny dziurę w brzuchu. Biedak, wywiercił mi już kilkadziesiąt dziur, a to przecież nie koniec. Bardzo, bardzo chcę sama zrobić tynki dekoracyjne, mam piękne szablony, jakie to pole do wyobrażni, gdy przebrnie się przez prozaiczne sprawy typu gruntowanie ścian. Będę mieć co robić podczas zimowych wyjazdów. Plany są! Najważniejsze jest mieć plan, choć przecież zostawiam spory margines na życiowe niespodzianki, którymi los obdarza mnie w nadmiarze, co uderza rykoszetem w moich bliskich, czasem sobie myślę że mój pech jest naprawdę zaraźliwy. Wiadomo, że póki co wychodzę cało ze wszystkich opresji, ale czy to będzie trwało zawsze? Przedwczoraj Gusia z Michałem jechali na lotnisko w Katowicach, odwoziła ich matka Michała i złapali gumę na A4 w okolicach Jaworzna. Ponieważ było to auto Michała, to nikogo nie zdziwił brak zapasowej opony (w bagażniku zamiast opony jest akumulator, bo to hybryda plug-in). Opona okazała się być przeciętą, więc doraźne środki jej naprawy nie działały. Czas nieubłaganie gnał do przodu, kurczył się czas do odlotu, Gusia do mnie zadzwoniła w panice, a ja sobie przypomniałam, że w pobliskim Chrzanowie jest człowiek, który po tym jak mu pomogłam, powiedział, że zrobi dla mnie wszystko. Zadzwoniłam do niego i powiedziałam: „nadszedł czas spłaty długu, Panie Edwardzie”. Jak tylko wyszedł ze stanu przedzawałowego, to natychmiast wsiadł w auto i odwiózł towarzystwo na lotnisko, a matka Michała ogarnęła lawetę i zajęła się autem. „Uratowałaś nas Mami”, powiedziała mi Gusia, „Pan Edward jechał jak szatan”. Na lotnisku byli na 50 minut przed odlotem, zdążyli na samolot. „Wszędzie masz swoje macki”, kolejny raz powiedziała mi Starsza, co zawsze mnie bardzo śmieszy, ale to jest prawda! Znam tak wielu ludzi i na tak wielu ludzi mogę liczyć, że rozlewa się to na cały świat. Życzliwość ludzka jest wspaniała, trzeba tylko mocno w nią wierzyć i walczyć ze złymi tego świata.

Zawsze jak jadę do mojego domku, staję w Marinie i witam się z morzem. Kocham tę księżycową drogę. Jest jak moje życie, idzie prosto do końca, ale po drodze tyle meandrów, tyle drobnych wysepek spraw i sprawek, tyle ludzkich kropek, trzeba się zauważać, lubić, kochać, pomagać, przytulać.

Li

PS. Gwoli wyjaśnienia- nigdy nie robię zdjęć pod bloga. Wszystkie zdjęcia pochodzą z naszego rodzinnego czatu, gdzie jest nasza trójka. Dokumentujemy tam co robimy, to jest kilkadziesiąt wiadomości dziennie, nazwa jest lekko dla mnie kompromitująca, ale bardzo śmieszna- Jęki Klusencjusza. Tak, Klusencjusz to ja. W opisie Starsza napisała: miejsce. gdzie Klusio(dalej to ja:D) sobie pojękuje(oraz okazjonalnie inni ludzie, którzy także mają do tego prawo, bo Klusencjusz nie ma monopolu na jęczenie).

Przy takich córkach nigdy się nie zestarzeję!

This entry was posted on Sobota, 15 sierpnia 2026 at 08:16 and is filed under Dom w Kalabrii i żyćko w Polsce. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.