w Krakowie w czasie tej strasznej tragedii. A wszystko zaczęło się na mojej ulicy, mogłam tam być, w sobotnie popołudnie mogłam iść do biura, jak zawsze, by nakarmić kota, tak jak poszła moja Gusia.
Nie będę o tym pisać. On dziś zmarł. Zabił dziewięć osób i dwa koty. I z tym przeszedł do historii. Została rozpacz rodzin, płacząca babcia tej rodziny, i system, który wydał mu pozwolenie na broń. Oraz obrzydliwe pole politycznych przepychanek.
Napiszę o świecie, który pokochałam, o wschodzie słońca po moich urodzinach, o Panu Fortunato, szczęśliwym, pracowitym człowieku, o Panu Emilio naprawiającym sieci, o świecie który na moich oczach powoli odchodzi, ale jeszcze mogę go obserwować, jeszcze z niego czerpać, jeszcze w nim być.
W pracowni Pana Fortunato jest fotel fryzjerski. Wcześniej był on bowiem golibrodą, ale jak powiedział Albiemu: „wszyscy co przychodzili umarli”, więc się przekwalifikował na krawca. Wtedy zrozumiałam, dlaczego nie potrafił uszyć troczków do moich zasłon.
Mój urodzinowy tydzień był wspaniały. Moi przyjaciele mnie nie zawiedli w zachwytach nad tym cudownym miejscem. Wszyscy pytali „jak Ty to zrobiłaś?”. Nie czuję, że zrobiłam coś szczególnego. Po prostu chciałam mieć dom we Włoszech. I mam.
Dziękuję z całego serca za wszystkie życzenia.
Li
Z całego serca wszystkiego najlepszego ❤️