(czwartek), w późny wieczór, z lotniska do domku dotarłam przed północą. Byłam obładowana jak juczny(biedny) osioł, bo tak zwlekałam z wysłaniem paczki, że ostatecznie musiałam kupić dużą walizkę. Szłam sobie przez puste miasteczko, czując jak gwałcę tę ciszę turkotem kółek. Ale za to usłyszały mnie wszystkie moje znajome koty i tłumnie wyległy na powitanie. Ten koci truchcik w moją stronę niezmiennie mnie wzrusza, co odważniejsze ocierają mi się o nogi, dają się pogłaskać i nie ma się co łudzić- liczą na jedzenie. I je dostają.
Weszłam do domu, jak zawsze ze wzruszeniem i miłym oczekiwaniem. W holu Rina postawiła mój ostatni zakup- klęcznik/schodki bliblioteczne, z których miałam zamiar zrobić obszerną na półkę do książek. Wytężyłam wzrok… no cóż, ten z Was kto zna historię mojej toskańskiej ławy przyściennej nie będzie zdziwiony.
Kupiłam schodki dla krasnoludków.
Moja toskańska skrzynia (miniatura, haha, o tym nie zapominamy) prezentuje się na nich bardzo ładnie.
Co do książek, to zmieściła się ich niewielka ilość i ostatecznie stanęły w tym miejscu, za kanapą:
Nie będę nic więcej kupować na tym przeklętym Catawiki, bo to oczywiście nie koniec moich przygód. Zdecydowanie lepiej wychodzą mi zakupy w ulubionych sklepach z używkami w Catanzaro, kupiłam taki stoliczek, za 25 euro.
Nie mam pojęcia dlaczego mam dziś taki beznadziejny nastrój. Może dobija mnie kontrast pomiędzy włoską beztroską, a ciężarem krakowskiego życia. Coraz bardziej dociera do mnie, jakim bezsensem jest ten cholerny codzienny kołowrotek, gdy nie zauważam kiedy mija mi dzień. W Kalabrii dzień mam bardzo długi, z kojącymi momentami absolutnego spokoju i relaksu, w Krakowie mam tylko stres, pośpiech i ciągle dzwoniący telefon. Jemy swoje własne ogony, a i tak nie jesteśmy w stanie dogonić uciekającego czasu. Tam śpię jak zabita, tu budzę się w nocy z bijącym sercem. Tam izoluję się od wiadomości i wszystkiego złego czym karmi nas współczesny świat, tu jestem tym przesiąknięta, przebodźcowana i bez szans na kryjówkę. Całe moje nieszczęście polega na tym, że nie mogę rzucić pierwszego życia, bo nie utrzymam się w drugim. Miotam więc się w tej sieci zależności, dopóki nie wymyślę trzeciej drogi na życie.
Li
Ależ cudnie urządzasz swoje kalabryjskie gniazdko! Mogłabym się tam wprowadzić z jedną walizeczką, cała reszta tak bardzo by mi pasowała, włączając w to „klęcznik” i toskańską skrzynię (w niej trzymałabym zakupione na Cata dyjamenty- laboratoryjne, ale błyszczą jak prawdziwe :-)))
mp
Ja na Cata już nie wchodzę, nigdy więcej! Jedna walizeczka zupełnie Ci wystarczy, wszystko u mnie jest.
:-)) no Ty sama siebie pocieszasz takimi zakupami 😂
oraz stolik świetny, ja bym kwietnik zrobiła.
A kto będzie podlewał kwiaty? :D Jak wyjeżdżam to opuszczam rolety, jest kompetnie ciemno, domek zasypia. Żaden kwiat tego nie wytrzyma. Rina raz na tydzień podlewa mi bugenvillę na tarasie, nie mogę aż tak jej angażować.
Monisiu, napewno wszystko ułoży ci się najlepiej! Masz przynajmniej to drugie życie o którym możesz myśleć, gdy pierwsze da ci się we znaki. Tyle już osiągnęłaś w kierunku spokoju, zmiany, że nie ma nic co może stanąć ci na drodze, by cieszyć się tym w pełni!
Kibicuję ci z całych sił!
G.
Wiem, wiem Gosia (nikt inny nie nazywa mnie Monisią, więc to na pewno Ty:)). Czasem czuję się po prostu przygnieciona, ale przychodzi w dzień, w którym ten ciężar spada i idę dalej. Bo dokąd idzie życie? Tam gdzie Ty, dopóki idziesz/Lec. Kupiłam bilety na tydzień, w którym mam urodziny, zrobię imprezkę z moimi kalabryjskimi znajomymi, przylecą moi przyjaciele z Turynu, bez analizy codzienności i bez patrzenia w daleką przyszłość życie chwilowo bywa znośne. Całusy!