w piątek, znalazłam pod drzwiami i na schodach wejściowych ślady krwi. Ich rozmiar nie wskazywał na człowieka, więc zmartwiłam się że jakieś „moje” zwierzę ostatkiem sił podeszło pod moje drzwi szukając pomocy.
Nie pomyliłam się, bo był to Rudolfo, bezpański pies, ale z własnym imieniem.
Południe Europy nie jest łaskawe dla bezpańskich kotów i psów, a jednak ten pies jest królem miasteczka. Wszyscy go lubią, jest „swój”, regularnie dokarmiany, kropiony przez Assuntę płynem przeciw pchłom i głaskany. Dobrze żyje z kotami, choć wyjada im miski, trzeba go pilnować. Reaguje na komendy, reaguje na imię. Codziennie rano siada przed sklepem Francesco- rzeźnika i dostaje trochę mięsa. Rina chciała go udomowić, ale Rudolfo się nie dał, on musi być w nieustannym ruchu. To jest pies krążący, obieżyświat, giramondo, ale jednak gdzieś przynależy, jego domową miejscówką jest moja ulica. Tu przyłazi spać, tu je, tu się rozwala brzuchem do góry. Pokochał mnie od pierwszej dobrej puszeczki, ma do mnie ogromne zaufanie, pozwolił mi wyciągać kleszcze z okolic oczu, ani drgnął. W czasie swoich wędrówek przeciął sobie opuszek w łapie, to jest bardzo bolesne, bo opuszki są bardzo unerwione. Krew się lała, Rudolfo przyszedł do mnie, pod moje drzwi, a skąd wiedział że jestem?
Dał sobie obejrzeć łapę, przeraziło mnie to co zobaczyłam. Napisałam do weta, z którym po kilku wysterylizowanych przeze mnie kotach mam już nić porozumienia. Według mnie ranę należało zszyć, według weta, nie było na to szans, bo tego psa nie da się utrzymać w jednym miejscu. Przepisał maść, którą aptekarz sprowadził dopiero na drugi dzień. Rudi pozwolił wpychać sobie maść w ranę, a potem kładł się w moim schowku i zasypiał. Po kilku godzinach dostawał następną porcję i przenosił się do domu obok na łóżko Riny.
Dwa dni dochodził do siebie, widać było, że cierpi, trzeciego dnia zniknął. Do mojego wyjazdu już go nie zobaczyłam.
Król ulicy:
W moim schowku:
Na łóżku Riny:
Na łóżku Riny.
Przepaskudna ta rana!
Pytacie, czy się nie nudzę?
Li
Monika – jesteście z Riną wspaniałe
To już historia nie na moje nerwy… Jak się dogadałaś z wetem?
G.
Mam info z dziś, że rana się zasklepiła, ale Rudi kuleje. Dostał maść, wylizał ją starannie:(
Wet jak to wet, to twardy człowiek, ciągle ma do czynienia z miejscowym nieszczęściem, więc jest dość bezpośredni i szorstki. Ale zawsze pomoże i daje zniżkę na kastrację. Nie mam do niego pretensji, sam nie wiedział co zrobić, a Rudi zje każdy opatrunek. Gdyby poszarpał szwy, byłoby gorzej.
Co za (smutna) historia! :-(
co za wet :-( skoro Rudolfo zgodzi się leżeć na łóżku Riny to raczej wytrzymałby kwestię szycia (psy są mądre – wiedzą, co dla ich dobra).
Może jednak łapa się wygoi – jak to na psie…
Wet niestety miał rację, że Rudolfo wyszarpie te szwy i będzie jeszcze gorzej. Gdy zrobiłam mu opatrunek na łapie, to wytrzymał 2 minuty. Musi się na nim zagoić samoistnie, dostał antybiotyk w maści i jakąś cudowną substancję powodującą szybsze gojenie. Zapłaciłam za maść 50 euro, mam nadzieję że jest tego warta. Pokazał się u mnie pod domem we wtorek, łapa została posmarowana, bo maść zostawilam Assuncie. Niestety taki los bezdomniaka. On ma cudowny charakter, dlatego jest tak lubiany.